Blog

Se7en

The previous blogpost on Aamir Khan dropping his smoking, had some clarity issues, mostly on my part and the rest, also on me. It has happened here numerous times on this blog and thats partly the fun of blogging.

Blogging ? Seven years ago, if you had asked me the question, I would have blinked and walked past you. But not anymore. Ever since I read that small piece of article on rediff about 60 people reading Mahesh Shantharam‘s personal site, my life changed, quite a bit. I was actually on my way of becoming a writer, perhaps a blogger.

If you want the nerve-wracking, nail-bitting, edge-of-you-seats, tour de force story about this blog, scribbles of a lazy geek, here you go.

Seven years of living with an avatar(in words of World of Warcraft), that really didn’t mean anything to me at the time of its creation, wasn’t very tough as I thought it would be. The nom de guerre, lazy geek, was too cofusing for many to assosiate with kollywood film reviews, music and some fine arts crap. Once they found it was some one named Guru Subramanian, their interest levels dropped. And that was funny !!

Folks have called me by names, the ones that you wouldn’t like to be addressed on a private email. Some have called me names here in the comment space, warned me for harsh criticisms of their super heroes and their films. Some even called as it as the Worst Popular Indian Blog. Neverthless the nicer things have outscored the handful of critics.

Readers have always thanked for interesting content(?!) on this blog, commented ferociously to fight the comment trolls, ringed me to wish birthdays, anniversaries & milestones, become lifelong friends and also voted this blog thrice in a row, at the Indibloggies.

And above all, what I have learnt by running a blog, six long years(yeah yeah, I hear you. It’s only five. I was out for a year on sabbatical) couldn’t be achieved in anyway shorter than this. Thank You !!

சியாட்டல் டைரி

ஞாயிறு

to the mountains
[#]

கிழமையும் தான். ஆனால் முக்கியமாக, கதிரவன் aka சூரியன் பற்றி. சியாட்டலில், போன வீக்கெண்ட் தான் இந்த வருடத்தின் முதல் சூரிய வீக்கெண்ட். Sunny.

வெயிலடிப்பதே மறந்து போன நிலையில் போன வாரமும் வாரக் கடைசியிலும், சூரியனின் பார்வை பட்டது சந்தோஷமே. Sun comes out and the country freaks out என்பதில் உள்ள உண்மைப் புரிகிறது. குளிரிலும் ரிசஷன் பயத்திலும் உறைந்து போயிருந்தவர்கள், சூரியனைப் பார்த்தவுடன், கண்மண் தெரியாமல் குளுர் ஜாக்கெட்டைத் துறந்து, காரெடுத்துக் கொண்டு மால்களுக்கோ, சாக்கர் விளையாடவோ, ஆர்ட்டிபிஷியல் கடற்கரையில் கால் நனைக்கவோ போய் விட்டார்கள்.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு, இதே நேரத்தில் சியாட்டலுக்கு வந்த போது, மக்கள் சூரியனை பார்க்க ஆசைப்பட்டதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், இந்த சூரியன் மிகுந்த வாரக்கடைசிக்காக நானே ஏங்கிக் கிடந்தேன்.

இனிமேல் ஒரு ஆறு மாதத்திற்கு, டிவியில் சண்டே நிகழ்ச்சிகளைப் பார்க்க ஆளில்லை. ரிவர் ராஃப்டிங்கோ, கேம்பிங்கோ, மலை ஏறவோ, பாரா டைவிங்கோ வேறெதுவோ செய்ய போய் விடுவார்கள். கிறிஸ்த்துமஸ்ஸில் சாப்பாடில் ஏறிய அத்தனை பவுண்டுகளும் இறங்கி அடுத்த கிறிஸ்துமஸ் சீசனுக்கு ரெடியாகிவிடும்.

இந்த வருட சம்மர் ரிலிஸ் படங்களின் லிஸ்ட்டோ சுவாரசியமாய் இருக்கிறது. ஸ்பில்பெர்கின் இண்டியானா ஜோன்ஸ், பிக்ஸாரின் வால்-ஈ, லாஸ்ட் சீரியலின் கதாநாயகன் மாத்தியு ஃபாக்ஸ் நடிக்கும் மேட்ரிக்ஸ் சகோதரர்களின் ஸ்பீட் ரேசர், க்ரோனிக்கல்ஸ் ஆப் நார்னியா, செக்ஸ் அண்ட் த சிட்டி, குங்பூ பாண்டா, நைட் சியாமளனின் தி ஹாப்பனிங், மில் மாஹரின் ரிலிஜ்ஜியஸ், ஹெல்பாய் 2, சமீபத்தில் இறந்து போன ஹீத் லெட்ஜர் நடிக்கும் கிறிஸ்டோபர் நோலனின் தி டார்க் நைட், ஜெட் லீ நடிக்கும் மம்மி 3, வில் ஸ்மித்தின் ஹான்காக், ஸ்டார் வார்ஸ்ஸின் கார்ட்டூன் படமான க்ளோன் வார்ஸ் எனப் பலப் பல ஹாலிவுட் படங்கள்.

எனக்குத் தெரிந்து ஒரே சம்மரில் இத்தனை எதிர்ப்பார்போடு வரும் படங்கள் இதுவாகத்தான் இருக்கும். சினிமாவா மலை ஏறவா என்று மக்களை தவிக்கப் போகிறார்கள். வெயில் காலம் முடிந்த கையோடு ஓட்டுப் போட்டு ஜனாதிபதி தேர்தல் வேறு. வெரி இண்ட்ரஸ்டிங் !!

Bollywood

Stop Smoking !!

First things first… I have just smoked my last cigarette before sending this post. YES I HAVE FINALLY KICKED THE BAD HABIT!!! I know I know, I can already hear all of y’all scream and shout. I was supposed to give up on 31st. But I didn’t (which is one of the reasons I was avoiding posting). I tried my best… but I”m sorry I couldn’t then… but I have now… so please don’t give me grief… instead support me now.

Second step: get back to sleeping early.

Third: Work out religiously.

4th: Get back on my healthy diet.

5th: Just stick to the above 4 for a while before taking the 5th step.

Stop Smoking, follow Aamir Khan and if possible, his blog.

P.S – Previously, Stop Smoking Shahrukh.

P.P.S – For the folks who think the above para was my experience. It isn’t about me stoping to smoke. It’s a quote/unquote from Aam’r blog. That was my mistake to make it as a subtle quote.

அமெரிக்கா · எழுத்தாளர்கள் · புத்தகம்

தண்டர்போல்ட் கிட்

Bill Bryson Thunderbolt Kid

இரண்டாவது உலகப்போருக்குப் பின் வந்த இருபது வருடத்தில், அமெரிக்காவில் பிறந்த குழந்தைகள் மட்டும் கிட்டத்தட 60 மில்லியன். இன்றைய அமெரிக்க ஜனத்தொகையில்(300 மி) கிட்டத்தட்ட நான்கில் ஒரு பாதி பிறந்தது அப்பொழுது தான். 1946 – 1964 வரை அமெரிக்காவில் பிறந்த அந்த தலைமுறையை பேபி பூமர் ஜெனரேஷன்(Baby Boomer generation) என்கிறார்கள். 1960களில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட Birth Control Pillsகளினால் தான் இந்த பேபி பூமர் ஜெனரேஷன் முடிவுக்கு வந்தது. அமெரிக்க ஜனாதிபதியாய் இருந்த பில் கிளிண்டனும், தற்போதைய ஜனாதிபதி ஜார்ஜ் புஷ்ஷும் கூட பேபி பூமர் தலைமுறையில் பிறந்தவர்கள் தான்.

இந்த பேபி பூமர் தலைமுறையில், போன அமெரிக்க நூற்றாண்டின் பாதியில், 1951ல், பிறந்த பில் ப்ரைசன் என்ற எழுத்தாளரின் வாழ்க்கை குறிப்புகள் தான், The Life and Time of a Thunderbolt Kid. அப்படித் தான் ஆரம்பித்தாலும், கிட்டத்தட்ட அமெரிக்கா வல்லரசாக வளர்ந்த அந்த முக்கிய இருபது வருடங்களின் ஒருவித வரலாறாகத்தான் இதைப் படிக்க முடிகிறது.

பில் பிரைசன் ஒரு பயணக் கட்டுரையாளர். A Walk in the Woods என்ற அவரின் அமெரிக்க பயணக் கட்டுரை மிகப் பிரபலம். வெறும் பயணத்தைப் பற்றி மட்டுமல்லாமல், அதன் மூலம் ஓர் இடத்தில் வாழும் மக்களின் கலாசாரம், வாழ்க்கை நிலை என்று பலவற்றையும் கூர்ந்து நோக்கும் திறன் கொண்டவர். இதற்கு மேல் சிறந்த நகைச்சுவையாசிரியர். 2004ன்கில் இவர் எழுதிய A Short History of Nearly Everything , இந்தியாவில் கன்னாபின்னாவென்று விற்றது.

தண்டர்போல்ட் கிட்டில் அயோவா மாகாணத்தின் டி மாய்ன்(Des Moines) நகரத்தில் கழித்த தனது குழந்தைப் பருவத்தைப் பற்றி காமெடியாக விளாவரியாக எழுதுகிறார். எல்லோர் வீட்டிலும் கார்கள் இருந்ததில்லை. 1945 வருடத்திற்கு எழுபதாயிரம் கார்கள் விற்ற அமெரிக்காவில், 1950களின் நடுவே, ஒரு வருடத்திற்கு விற்ற கார்களின் எண்ணிக்கை 4..5 மில்லியன்கள். இப்போதிருக்கும் 64,000 மைல் ஹைவேக்களை, ஹைசன்யோவர் ஜனாதிபதியாய் இருந்த, 50களில் கட்டினார்கள்.

அப்போது தான் ஃபிரிட்ஜ் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. ஒருவர் வீட்டில் ப்ரிட்ஜ் வாங்கினால், ஒரு ஆறு மாதத்திற்கு யாராவது அந்த பிரிட்ஜைப் பார்க்க வந்து கொண்டிருப்பார்கள்.அதைப் பற்றி வீட்டின் தலைவர் ஒரு மணி நேரமாவது பீத்திக் கொள்வார். டிவி ஒளிபரப்புகள் துவங்கின. இன்னமும் கலர் டிவி வந்தபாடில்லை. ஒரே டிவிச் சானலை ஒரு நாடே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. ரொம்பவும் சாய்ஸ்கள் இல்லாமல் மக்கள் சாவகாசமாக, சந்தோஷமாக இருந்தார்கள். பில் பரைசனின் detailingல் கில்லாடி. தண்டர்போல்ட் கிட் என்னும் ஒரு காமிக் ஹிரோவாக தன்னைக் கற்பனைச் செய்து கொண்ட கதை தான் இந்த புத்தகத்தின் ஹைலைட்.

இதை படித்தவுடன், 1950களின் அமெரிக்காவும், 1970களின் இந்தியாவும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரி என்று தோன்றுகிறது. இதே அனுபவங்கள் நமக்கும் நடந்திருக்கும்.

தான் எழுதும் விஷயத்தில் பெரிதாக ஒன்றும் இல்லாத போது, தனது விவரிப்பு வார்த்தைகளால் விஷயத்தை நகைச்சுவையாக்குகிறார். பஸ்ஸில் படித்துக் கொண்டே வாய்விட்டு சிரித்தேன். பக்கத்தில் இருந்தவர் புத்தகத்தின் அட்டையை மீண்டும் பார்த்துக் கொண்டார்.

அமெரிக்கா எப்படி அமெரிக்காவானது என்று தெரிந்து கொள்ளவேண்டுமானால், சீரியஸ் கட்டுரைப் புத்தகங்களை விடுத்து, இதைப் படித்துப் பார்க்கலாம். கடந்த இரண்டு வருடங்களில் நான் படித்த புத்தகங்களில் சிறந்த புத்தகம் என்று சொல்ல முடியும். யாருக்காவது புத்தகம் பரிசளிப்பதாய் இருந்தால், தற்போது இதைத் தான் வாங்கிக் கொடுப்பதாய் எண்ணம். குழந்தைப் பருவத்தை தாண்டிய யாரும் ரசிப்பார்கள்.

Personal

Repeatu

I have gone crazy in the past few weeks. As nidhi, mentions it, writers love movies. That includes a short story writer who are small timers like me. Well, i’ve completed the sequel to my orginal short story named the duplicate dream. I am the only writer probably who would have written a sequel to a short story. My ideas of making this a trilogy is at the back of my mind. I wish I could meet David Davidar to publish this short story. Currently, I need to WATCH MOVIES. 😦 But here i am in my office cublicle on a monday morning preparing for a technology presentaion scheduled this afternoon. Well, who said software engineers don’t day dream.

I have actually been off from writing blogs for 2 full weeks. I miss them a lot. Quite a lot to write of the past week’s experiences. I swear by the moon and the stars to write a lot on my blog. Hope i do !!

I wrote that blogpost on April 22, 2002.

I only wish, I can get back to my early blogging days. Raw, naive and unfettered.

I wrote that blogpost on July 30, 2005.

Its 2008 now, nearly six years after that 2002 post was written. And today, I would love to write a blogpost just like April 2002(with all that spell/grammatical errors) but all I could do is only repeat what was written as of July 2005. You get it ?