அமெரிக்கா · உலகம் · சியாட்டல் டைரி · Being Desi

கரோனாவாசம்

போன வருடம் பிப்ரவரி 29ம் தேதி அமெரிக்காவின் முதல் கரோனா(கொரோனா அல்ல) துக்கம் நடந்தது என் வீட்டின் கொல்லைப்புரத்தில் இருக்கும் ஆஸ்பத்திரியில். ஆறு மைல் தள்ளி இருக்கும் கர்க்லாண்டில் அகாலமாய் அந்த மரணம் நிகழ அமெரிக்காவே வாய் திறந்து பார்க்க, இந்தியன் ஸ்டோரில் மில்க்பிக்கீஸ் வாங்கப் போனவன் இந்த நியூஸ் கேட்டு இன்னும் இரண்டு பாக்கெட்களை அள்ளிக் கொண்டு வந்தேன். அதன் பிறகு உலகத்தில் நடந்தது எல்லாம் வரலாற்றுப் புத்தகங்களுக்கானது.

வைரஸ் வந்து, எல்லோரும் பீதியில் உறைந்து போய், வாழ்வின் தற்காலிகத் தன்மை புரிய ஆரம்பிக்க, கைகளை சரியாக அலம்பக் கற்றுக்கொண்டு, முககவசம் அணியலாமா கூடாதா என்று புரியாமல் புரிந்து கொண்டு, வீட்டுக்கொரு மாஸ்க் தைக்கும் டைலர்களாக மாறி, ஜூம் செய்ய ஆரம்பித்து, வீட்டிலிருந்து வேலை செய்ய பழகி, டோர்டாஷில் பலகாரங்களை ஆர்டர் செய்து, குடும்ப உறுப்பினர்களைத் தவிர சகலமும் அமெசானிலிருந்து வீடு வந்து சேர, கோடையில் அமெரிக்கா சமூக நீதிக்காகப் போராடி, கலிபோர்னியா காட்டுத்தீ பரவி ஊரெல்லாம் புகைமூட்டத்தில் மூழ்கி, ஜனாதிபதி தேர்தலை ஒரு வழியாய் அஞ்சலிலும் கொஞ்சம் சண்டையிலும் முடித்துக் கொண்டு, ஊரெல்லாம் ஊசிமயமாய் மாறுவதற்குள் ஒரு வருடமாகி விட்டது. சரியாய் ஒரு வருடம் ஒரு மாதம்.

முதல் சூடு பட்டதாலோ என்னவோ சியாட்டலில் மக்கள் அரசாங்க விதிமுறைக்கு கட்டுப்பட்டே இருந்தார்கள். டாக்டர் நர்ஸ்களெல்லாம் கலிங்கப் போருக்கு போவது போல் தினமும் ஆஸ்பத்திரி செல்ல, அந்த தியாகங்களுக்கு நடுவே வீட்டில் இருப்பதெல்லாம் ஒரு விஷயமா என்று தோன்றியது. இந்த பதிமூன்று மாதங்களில் நண்பர்கள் யாரும் வீட்டினுள் வரவில்லை. சமையலறை குழாய் ஒழுக ஆரம்பித்த போது, மாஸ்க் அணிந்து கொண்டு ஒரு ப்ளம்பர் வந்தார். ஒரு சின்ன வாஷர் போயிருந்தது. இதுக்காகவா என்னை அழைத்தாய் என்றபடி பார்த்துவிட்டு போனார். பிறகொரு முறை கார் பாட்டரி மக்கர் செய்ய அதை உயிர்ப்பிக்க இழந்த சக்தி வைத்தியராக ஒரு மெக்கானிக் வந்து போனார். வேறு வழியில்லாமல் ஓரிரு முறை டாக்டரிடம் செல்ல வேண்டியிருந்தது. இவைகளை தவிர வீடே கதி என்று இருந்தவனுக்கு, போன மாதக் கடைசியில் அரசாங்கம் விதிகளை கொஞ்சம் தளர்த்தியது ஆறுதலாயிருந்தது. அதனால் பதிமூன்று மாத வீடுவாசத்திற்குப் பின், கரோனா பற்றி இனி கொஞ்சம் கவலைப்படாமல் வெளியே தலை காட்டலாம் என்று தோன்றியது.

போன வாரம் புனித வெள்ளியன்று, அதாவது சரியாக சார்வாரி வருடம் பங்குனி இருபதாம் தேதி சஷ்டியில் ராகுஎமகுளிகை காலங்களை கருத்தில் கொண்டு, வீட்டை விட்டு வெளியே வரலாமா என்று யோசித்து முடிவு செய்தேன். முதலில் செல்ல வேண்டும் என்று தோன்றியது அரை மைலில் இருக்கும் கோவிலுக்குத் தான். வாரத்திற்கு ஒரு முறையாவது போய்விடக் கூடிய, கூப்பிடு தூரத்தில் இருக்கும் கோவிலுக்கு ஒரு வருடம் போகாமல் இருந்தது கொஞ்சம் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத விஷயம் தான். மார்கழிக் காலைகளில் திருப்பாவை சொல்லிக்/கேட்டு வந்தவனுக்கு இந்த வருடம் ஸ்பாட்டிபையில் எம்.எல். வசந்தகுமாரியின் திருப்பாவை தான் முடிந்தது.

கோவிலில் எல்லாமே மாறியிருந்தது. முதலில் ஆன்லைனில் புக் செய்து கொண்டேன். ஆறரை மணிக்கு மாஸ்க் அணிந்து கோவிலுக்கு சென்ற போது ஒரு பத்துப் பேர் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தார்கள். செருப்பை கூட அந்த குளிரில் வெளியே விட்டுத் தான் செல்ல வேண்டும் என்று போர்டு அறிவித்தது.

கோவிலின் உள்ளே போனால் பெரிய மெஷின் ஒன்றில் நம் கையை காட்டச் சொல்கிறார்கள். Infrared அலைகள் பாய உடம்பின் சூட்டை உள்வாங்கி low… low.. என்று அந்த மெஷின் சொல்ல, நீங்க போகலாம் என்று நல்ல நெல்லைத் தமிழில் அந்தப் பெண்மணி சொல்ல உள்ளே நுழைகிறேன். எதிரில் பிரம்மாண்டமாய் விநாயகர். அதுவரை சென்னையை தாண்டி வெளியே வாழாதவனுக்கு 2005ல் சியாட்டல் வந்தபோது இருந்த கொஞ்சநஞ்ச கேள்விகள் விலக காரணமாயிருந்தது இந்த ஆஜானுவிநாயகர் தான். ஒரு வருடத்திற்கு பிறகு பார்த்த போது சட்டென ஒரு சிலிர்ப்பு. வீட்டைத் தாண்டி ஒரு உலகமே இருப்பதை ஞாபகப்படுத்திய கணம். பக்கதிலிருந்த மடப்பள்ளி கதவுகள் மூடப்பட்டிக்கின்றன. ஆக இன்று கோயில் பிரசாத கிச்சடி இல்லை என்பது உறுதியாகிறது.

உள்ளே எல்லா இடத்திலும் six feet away ஸ்டிக்கர்கள், not beyond this point என்று எச்சரிக்கும் மஞ்சள் ரிப்பன்களின் பின்னால் வேங்கடேசன் நின்றிருக்க, வேண்டியது வேறில்லை எனத் தோன்றும் போதே நம்மாழ்வாரும் கூடவே ஞாபகத்துக்கு வந்தார்.

கண்ணுள் நின்று அகலான் கருத்தின் கண் பெரியன்

எண்ணில் நுண் பொருள் ஏழிசையின் சுவை தானே

வண்ண நன் மணிமாடங்கள் சூழ் திருப்பேரான்

திண்ணம் என் மனத்துப் புகுந்தான் செறிந்து இன்றே

திருவாய்மொழி

என்ன தான் கலிபோர்னியா காட்டுத்தீ வந்தாலும் கரோனா வைரஸ் வந்தாலும் எங்களூரில் எம்பெருமான் இன்னமும் அருள்பாலித்து கொண்டு தான் இருக்கிறான் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அதுவும் அந்த கரிய பெருமாளின் சிறிய புன்முறுவலை காணாமல் போக முடியாது. 2014ல் தான் இந்த கோயிலின் கும்பாபிஷேகம் நடைபெற்றது. கோயிலில் போட்டோ எடுக்க ஆள் தேட, காமிரா கையோடு போன என்னை பிடித்து நிறுத்தினார்கள். அன்றிலிருந்து கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதத்திற்கு நடந்த திருப்பணிகளை அருகிலிருந்து படம் பிடிக்க வாய்ப்புக் கிடைத்தது. மிகப்பெரிய மரப் பெட்டியில் இந்தியாவிலிருந்து வந்திறங்கிய அந்த பெருமாளின் விக்கிரகத்துக்கு ஜலதிவாசம் முதற்கொண்டு பூர்ணாஹுதி செய்யும் வரை கருங்கல்லில் வடிக்கப்பட்ட ஒரு சிலை பிறந்து, கண்திறந்து, அருட்பேராற்றலாக மாறும் வைபவத்தை அருகிலிருந்து பார்த்து படமெடுக்க முடிந்தது. அதனாலோ என்னவோ இந்த எம்பெருமான் கண்ணுள் நின்று அகலானாகிவிட்டான்.

வழக்கமாய் தரப்படும் கற்பூரம் தீர்த்த சடாரி இத்தியாதிகளை காணோம். பட்டர் கர்ப்பக்கிரகத்திலிருந்து பூ பழம் என்று எடுத்து வந்து ஓரிடத்தில் வைத்து விட்டு போய் விடுகிறார். வேண்டியவர்கள் அவர்களே போய் எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்கிறார். ஆனால் கோயிலின் வழக்கமான ஊதுபத்தியும் சாம்பிராணியும் கலந்த வாசனை சன்னமாய் வந்து கொண்டிருக்கிறது. பட்டர் என்னை பார்த்தவுடன், முககவசத்தின் பின்னாலிருந்து சிரிக்க, நானும் அதே போல் முககவசத்தில் மறைந்து கொண்டு சிரிக்க, “செளக்கியமா?” “ம்ம்ம்.. இருக்கேன்” என்று பதிலளித்து விட்டு ஸ்பீக்கரில் பாவயாமி போட போய்விட்டார். புதுசாக பார்க்கிற மாதிரி அந்தக் கோயிலை பார்த்து சுற்றி விட்டு, கண்ணாடி அறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த நவகிரகங்களை பார்த்து வெளியே வரும் போது இன்னும் ஒரு பத்து பேர் லைனில் நின்றிருந்தார்கள்.

சற்றே இருட்ட ஆரம்பித்திருந்தது, தேடி செருப்பை போடுவதற்குள் எலும்பு வரை குளிர் நுழைந்து விட்டது. பெருமாள் தரிசனத்திற்கு பிறகு கரோனாவே காணாமல் போனதாக தோன்றியது. காரில் ஏறியவுடன் மாஸ்கை இழுத்து தூக்கிப் போட்டேன். தாத்தா தாத்தா களவெட்டி, பொந்துல யாரு மீன் கொத்தி என்று டி-யும் அறிவும் ஸ்டீரியோவில் பாட கேட்டுக் கொண்டே வீடு வந்தேன். எதற்கும் இருந்து விட்டு போகட்டும் என்று நன்றாக சோப்பு போட்டு கைகளை அலம்பிக் கொண்டேன்.

அமெரிக்கா · இலக்கியம் · சியாட்டல் · சியாட்டல் டைரி

தூக்கியடித்த தமிழ்


படம் – கேசவ்

இடம்: சியாட்டில். மணி: காலை ஆறேமுக்கால். கோவிலில் பட்டர் திருப்பாவை படித்த எல்லாரையும் முன்னே வந்து ஒரு அகல் விளக்கேற்ற சொல்கிறார். ஏற்றிய விளக்குகளை ஒரு தட்டில் வைத்து கருவறையில் எடுத்துப் போய் திரையிட்டுக் கொள்ள, ‘அசைந்தாடும் மயில்‘ பாடப்படுகிறது. பாடல் முடிந்தவுடன் ட்யூப்லைட்டுக்கள் அணைக்கப்பட, பிரகாரம் சற்றே இருட்டாகின்றது.

கருவறையில் இருந்து மணி அடிக்கிறது. ஓம் நாரயணாய வித்மஹே வாசுதேவாய தீமஹி என்று பட்டர் சமஸ்கிருதத்தில் காயத்ரி சொல்கிறார். சட்டென்று திரை விலக, கருவறையிலும் இருட்டு. முன்பு ஏற்றப்பட்ட அகல் விளக்குகள் ஆரத்தியாக பெருமாளுக்கு காட்டப்படுகிறது. அகல் விளக்குகள் சுடரொளியாக, சம்ஸ்கிருதம் நின்று கணீரென தமிழ்த் தொடங்க, எல்லோருமாய் ஒன்றாக திருப்பாவை 24 சொல்லத் தொடங்குகிறார்கள் –

அன்று இவ்வுலகம் அளந்தாய் அடிபோற்றி
சென்றங்குத் தென்னிலங்கை செற்றாய் திறல் போற்றி
பொன்றச் சகடமுதைத்தாய் புகழ் போற்றி
கன்று குணிலா வெறிந்தாய் கழல் போற்றி

பாதி பாசுரம் பாடிக் கொண்டிருக்கும் போதே அந்த இருட்டில் தெரிந்த ஆரத்தியின் சுடரொளியும், சுடர்கொடியின் தமிழும் தூக்கியடித்து ஏழாம் நூற்றாண்டில் போய் நான் விழ, ஆண்டாள் தெரிந்தாள். அவளோ கண்ணை மூடி கண்ணனை நினைத்து, பாதியில் நான் விட்ட திருப்பாவையை பாடிக் கொண்டே இன்னுமொரு நாலாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னே சென்று கோகுலத்தில் நிற்கிறாள்.

குன்று குடையா வெடுத்தாய் குணம் போற்றி
வென்று பகை கெடுக்கும் நின்கையில் வேல் போற்றி
என்றென்றுன் சேவகமே ஏத்திப் பறை கொள்வான்
இன்றுயாம் வந்தோம் இரங்கு ஏல் ஓர் எம்பாவாய்

அவளின் தமிழ் என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் hallucinate செய்ய, நடப்பது என்ன என்று புரிவதற்குள், ஆரத்தியை கொண்டு வந்து பட்டர் “கண்ணுல ஒத்திக்கோங்கோ” என்கிறார். ‘எனை காணவில்லையே நேற்றோடு’ வினீத்தைப் போல் கைகளை சுட்டுக் கொண்டு 21ம் நூற்றாண்டுக்கு திரும்பினேன்.

நம்மாழ்வார் சொன்ன அகலில் அகலும் அணுகில் அணுகும் புரிந்தது.

அமெரிக்கா · இன்னபிற · எழுத்தாளர்கள் · சியாட்டல் · சியாட்டல் டைரி · சுஜாதா · பத்திரிக்கை · பயாஸ்கோப்

இன்ன பிற – 2

sujatha air traffic controller

“திரைப்படம் எடுப்பது எப்படி என்பதைப் பற்றி புத்தகம் எழுதும் அளவு `மீடியா டிரீம்ஸ்’ நிறுவனத்தில் எனக்கு அனுபவம், ஐந்து திரைப்படங்களில் ஏற்பட்டுவிட்டது. எந்த பட்ஜெட்டும் குறிப்பிட்ட தொகையை இரண்டு மடங்கு மீறும். இதற்கு மனசுக்குள் தயாராக இருக்க வேண்டும். அதாவது, அவர்கள் ஒரு கோடிக்குள் படத்தை முடிக்கிறேன் என்று சொன்னால் இரண்டு கோடிக்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும். அதேபோல் ஒரு படத்தை மூன்று மாசத்தில் முடிக்கிறேன் என்று ஒருவர் சொன்னால், ஆறு மாசத்துக்குத் தயாராக இருக்கவேண்டும். படத்தை பதினெட்டு நாளில் முடிப்பேன் என்று ஒருவர் சொன்னால் உடனே அவரை வழி அனுப்பவும். சம்மதத்துக்காக பொய் சொல்கிறார். படத்தில் ஏதாவது ஒரு ஸ்டார் இருந்தால் அதற்காக அரை மடங்கு கூடுதல் பணம், நேரம் இரண்டுக்குமே தயாராகவும், ஒரு நாளைக்கு ஷூட்டிங் செலவு முப்பதாயிரம் என்று சொன்னால் புளுகுகிறார் என்று அர்த்தம். தமிழ் சினிமாவின் ரேட் ஒரு நாளைக்கு ஒரு லட்சம். பெரிய டிபன் பாக்ஸில் குறைந்தபட்சம் இருநூறு பேர் தின்னே தீர்ப்பார்கள். இதை யாரும் எதுவும் செய்ய முடியாது. கலாசாரம் இப்படி.

இதையெல்லாம் படித்த பின்னும் உங்களில் சிலர் படம் எடுக்கும் தைரியம் பெற்றால் கடவுள் உங்களைக் காப்பாற்றட்டும்!”

– `படமெடுத்துப் பாழாய்ப் போக’ கட்டுரையில் சுஜாதா, 2003

இருபத்தி நான்கு வாரங்களாக குமுதத்தில் எழுதிக் கொண்டிருந்த சுஜாதாவின் கதைக்கு முற்றும் போட்டு விட்டார் ரஞ்சன். நாற்பது வருடங்களுக்கு மேல் எழுதிக் கொண்டிருந்த ஒரு மிகப் பிரபலமான எழுத்தாளனின் கதையை எழுதுவது சுலப(ம்/மன்று).

சுஜாதா அவருடைய வாழ்க்கையின் சுவாரசிய பக்கங்களை அவரின் பத்தி எழுத்துக்களில் அவ்வப்போது எழுதி வந்திருக்கிறார். அவை எல்லாவற்றையும் திரட்டி, மேலும் சிலரை சந்தித்து ஒரு பயோகிராபி தொடரை எழுதி முடித்திருக்கும் ரஞ்சனுக்கு நன்றிகள் பல.

எனக்குத் தெரியாத பல விஷயங்கள் தொடரின் கடைசி சில வாரங்களில் வந்தது. சுஜாதா சினிமாவில் ஒரு காட்சியில் நடித்தது, சினிமா டைரக்‌ஷன் செய்ய பெல் நிறுவன வேலையை ராஜினாமா பண்ண நினத்தது, தன்னுடைய கையெழுத்தை வைத்து தனக்காக ஒரு கணிப்பொறி ஃபாண்ட் அமைத்துக் கொண்டது, ராஜீவ் மேனனின் நட்பு மற்றும் குமுதத்தில் ஆசிரியர் அனுபவங்கள்.

குமுதம்காரர்கள் இதை வருகிற புத்தக சீசனில் புத்தகமாக கொண்டு வந்தால் சில ஆயிரமாவது போகும். தேசிகனும் சுஜாதா பற்றி பயோகிராபிக்கு சில வருடங்களாக யோசித்து கொண்டிருக்கிறார். சுஜாதாவுடனும் இதை பற்றி பல மணி நேரங்கள் பேசியிருப்பதாய் சொன்னார். செய்வார் என நம்பலாம்.

————-

அமெரிக்க வரைபடத்தின் வட மேற்கு மலைபகுதியை சூம் செய்தால் தெரியும் சியாட்டலில் ஏகப்பட்ட பனியுடன் வொயிட் கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாடினோம். அப்படி ஒரு வெள்ளை விரிப்பு. பச்சை மரங்களையும் கார்களையும் சேர்த்து பனி விழுங்கிக் கொண்டு மீண்டும் ஒரு முறை தன் இருப்பை காட்டிக் கொண்டது.

நான்கு நாட்களாக சென்னை வானிலை ஆராய்ச்சி மையம் போல, டிவியில் சொல்வதற்கு நேர்மாறாக, பனி என்றால் மழை. மழை என்றால் கடும் பனி. சாட்டிலைட் புருடாவுக்கெல்லாம் அசைவதாய் இல்லை இயற்கைத் தாய்.

————

க்ளிஷேவாக சொல்வதானால், மாறணும் ஆயிரம். தமிழ் சினிமாவில் மாறவேண்டியவை என்று லிஸ்ட் போட்டால், கதை, நடிப்பு என்பதற்குப் பின் மேக்கப் கலை. தசாவதாரத்தை விட நன்றாக இருந்தாலும், அறுபது வயது பெரியவருக்கு முப்பது வயது கையிருக்கிறது.

கெளதம் மேனன் தன் அப்பா பற்றி ஒரு மெமாயிர் எடுத்ததெல்லாம் அவருடைய கதாசிரிய உரிமை. அதற்கு சரியாக ஒரு திரைக்கதை அமைக்காததால், தியேட்டரில் எத்தனை விளக்குகள் விசிரிகள் இருக்கிறதென்று எண்ண ஆரம்பித்து விட்டேன்.

ஹாரிஸின் பாடல்களும் படத்தோடு பார்க்கும் போது ஒரிஜினாலிடி இல்லை. சூர்யாவோ அபூர்வ சகோதர்கள் கமல் போல ஒல்லி மீசையில் நடனமாடும் எண்பதுகளின் பாடலில் அனக்ரானிசமாக contemporary சிந்தஸைஸர் ஒலி. சகிக்கவில்லை.

க்ளைமாக்ஸில் சூர்யாவின் துயரத்தில் பங்கெடுக்காமல் அந்த பின்சீட்டுப் பெண் சிரித்ததில், கெளதம் மேனனுக்கு எதோ ஒரு செய்தி இருக்கிறது.

எழுத்தாளர்கள் · சியாட்டல் · சியாட்டல் டைரி

மேற்கும் கிழக்கும்

மேற்கில், அதாவது சியாட்டலில், இன்னும் மழை பெய்து கொண்டுதானிருக்கிறது. நாளை 80 டிகிரி என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் ஒரு ஃபிளீஸ் ஜாக்கெட்டாவது மாட்டிக் கொண்டு தான் போகப் போகிறேன். சியாட்டல் ஆகாயத்தை நம்புவதற்கில்லை.

ஆனால் மரங்கள் குளிர் கால சோம்பலை முறித்து/முடித்துக் கொண்டு பச்சையாய் குலுங்க ஆரம்பித்துவிட்டன. பார்க்க கண்கொள்ளாக் காட்சி(என்ன ஒரு cliched statement).

——-

போன வார அன்னையர் தினத்தன்று அதிகமாக கொடுக்கப்பட்ட கிஃப்ட், பத்து பவுண்ட் அரிசி மூட்டையாகத் தான் இருக்கும். அமெரிக்காவில் அரிசி கிடைப்பதில்லை என்ற செய்தியை கேள்விப்பட்டீர்களா ? அதெல்லாம் டுபாக்கூர்.

உண்மையில் பற்றாக்குறை சகாய விலை அரிசிக்குத் தான். ஏதோ உண்மையாக அரிசி பற்றாக்குறை வந்து விட்டதாக நினைத்துக் கொண்டு, ஆசியர்கள், முக்கியமாய் இந்தியர்கள் வீட்டில் மூட்டை மூட்டையாக அரிசியை வாங்கி அடுக்க, எல்லா இந்திய ஸ்டோர்களும் இதுதான் சாக்கு என்று பத்து டாலர் அரிசியை இருபதாய் உயர்த்த, கடைசியாய் artificial demand.

ஆபிஸில் அரிசி அலோவன்ஸ் கேட்கலாம் என்று தோன்றும் அளவுக்கு, ஆளாளுக்கு அரிசிப் பைத்தியம் பிடித்திருக்கிறது. அரிசி இல்லாமல் ஒரு பத்து நாளைக்காவது வாழ முடியாதென்பது மனதைச் சார்ந்த விஷயம் தான். அரிசி சாப்பிடுவதால் கிடைக்கும் கார்போஹைட்ரேட்ஸை விட இத்தாலியன் பாஸ்தாவில் கார்போஹைட்ரேட்ஸ் அதிகம்.

இதனால் சகாய விலையில் அரிசி போடும் காஸ்ட்கோ போன்ற அங்காடிகளில் கூட்டம் அம்முகிறது. காலையில் கடை திறந்தவுடன், எல்லோரும் அரிசி வாங்க முண்டியடித்துக் கொண்டு ஓடுகிறார்கள். ஆளுக்கு இரண்டு மூட்டை என்று ரேஷன் கடையை போல அரிசி விற்கப்படுகிறது.

——-

போன வாரம், பெரிய திரையில் பார்த்த மிஷ்கினின் அஞ்சாதே படம் ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது. மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்து விட்டு அதைப் பற்றி எழுத எண்ணம்.

தமிழ் சினிமாவுக்குத் தேவை, சில டஜன் மிஷ்கின்கள் தான்.

——-

பா. ராகவன் கிழக்கு ப்ளஸ் என்று கிழக்குப் பதிப்பகத்தின் கதையை விவரமாக எழுதுகிறார். பீக்கன் இந்தியா பிரைவேட் ஈக்விடி ஃபண்ட் என்னும் நிறுவனம், கிழக்கு பதிப்பகத்தின் நிறுவனமான நியு ஹொரைசன் மிடியாவில் முதலிடு செய்திருக்கும் இந்நிலையில் கிழக்கின் கதையை எழுத இதுதான் நேரம் என்று நினைத்திருப்பார் போலும்.

இன்னும் விரிவாக கிழக்கு பதிப்பகத்தின் ஆரம்ப எண்ணங்களும் அதைச் சார்ந்த பிற விவாதங்களையும் பற்றி எழுதியிருக்கலாம் என்று தோன்றினாலும், படிக்க சுவாரசியமாக இருக்கிறது.

‘என்னைப் பார் யோகம் வரும்’ என்று கிட்டத்தட்ட கெஞ்சிக் கொண்டிருந்த தமிழ் பதிப்பகத் தொழிலை கவனிப்பாரற்ற நிலையில், எதோ கிரிக்கெட் வெப்சைட் தொழிலில் இருந்த ஒரு இளைஞரும், வார பத்திரிகைத் தொழிலில் வாரா வாரம் உழன்று கொண்டிருந்த மற்றோரு இளைஞரும் இணைந்து கிழக்குப் பதிப்பகத்தை தொடங்க, பதிப்பகத் தொழில் செழிக்க ஆரம்பித்தது என்னவோ உண்மை தான்.

அதன் வளர்ச்சியை பார்த்து பல நிறுவனங்கள் தங்கள் பதிப்பகங்களில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்திருப்பதும் உண்மை தான்.

——

சமீபத்தில் ஜெயமோகன் அவரது வலைப்பதிவில் எழுதிய ஆன்மீகம் ,தத்துவம், மதம் பற்றிய ஒரு கட்டுரை, தமிழில் மிக அரிது. மிகத் துல்லியமாக, தெளிவாக எழுத்ப்பட்ட ஒரு கட்டுரை. புரியவில்லை என்றால் மீண்டும் படிக்கலாம்.

——

போஸ்ட் கவரில் தலைகிழாய் அட்ரஸ் எழுதி வந்தடைந்த வார்த்தை மாத இதழ் கிடைக்கப் பெற்றேன். நன்றி.

செழியனின் முகங்களின் திரைப்படம் கட்டுரையும், கோபால் ராஜாராம் எழுதியிருந்த சுஜாதாவின் அஞ்சலிக் கட்டுரையும் பிடித்திருந்தது. இதழ் நிர்வாகம் செய்யும் ஹரன் பிரசன்னாவின் அன்பு என்னும் கவிதை அபாரம்.

வீடெங்கும் அன்பு சூழ
அன்பே பிரதானம்
அப்படியே ஆகுக
அன்பைப் பற்றியே
எழுதத் தொடங்கினேன்
அடித்தல் திருத்தல்களில்
கிழித்தெறியப்பட்ட
காகிதப் பந்தில்
பயந்து கலைகிறது
தடித்த பல்லி
வாயில் கெளவிய
ஒரு பூரானோடு

– ஹரன் பிரசன்னா

சல்மாவின் காத்திருப்பு கவிதை பிரமாதமாக தொடங்கினாலும், சற்றே எதிர்ப்பாத்த முடிவு. வழக்கம் போல எஸ் ராமகிருஷ்ணனின் திரும்பிச் செல்லும் மலைகள் என்னும் சிறுகதையின் முடிவு புரியவில்லை. அதற்காக வரையப்பட்ட ஓவியங்கள் அழகாய் மாடர்னாய் இருப்பினும் அவைகளும் புரியவில்லை. பாவண்ணனின் கூடு சிறுகதையை இன்னும் படித்து முடித்தபாடில்லை.

ஜெயகாந்தனின் பதில்களில் கேள்வி கேட்பவனை பார்த்து வேண்டுமென்றே மீண்டும் கேள்வி கேட்பது தோன்றுவது எனக்கு மட்டுமா என்று தெரியவில்லை.

வார்த்தை இதழ் 500 ருபாய்களுக்கு ஒரு வருட சந்தா[ஸ்பெஷல் ஆஃபர்). ஒரு இதழுக்கு நாற்பது ருபாய்களுக்கு ஸ்டாம்ப் ஒட்டுகிறார்கள். எப்படி கட்டுப்படி ஆகிறது என்று யாராவது விளக்கலாம்.

சியாட்டல் டைரி

ஞாயிறு

to the mountains
[#]

கிழமையும் தான். ஆனால் முக்கியமாக, கதிரவன் aka சூரியன் பற்றி. சியாட்டலில், போன வீக்கெண்ட் தான் இந்த வருடத்தின் முதல் சூரிய வீக்கெண்ட். Sunny.

வெயிலடிப்பதே மறந்து போன நிலையில் போன வாரமும் வாரக் கடைசியிலும், சூரியனின் பார்வை பட்டது சந்தோஷமே. Sun comes out and the country freaks out என்பதில் உள்ள உண்மைப் புரிகிறது. குளிரிலும் ரிசஷன் பயத்திலும் உறைந்து போயிருந்தவர்கள், சூரியனைப் பார்த்தவுடன், கண்மண் தெரியாமல் குளுர் ஜாக்கெட்டைத் துறந்து, காரெடுத்துக் கொண்டு மால்களுக்கோ, சாக்கர் விளையாடவோ, ஆர்ட்டிபிஷியல் கடற்கரையில் கால் நனைக்கவோ போய் விட்டார்கள்.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு, இதே நேரத்தில் சியாட்டலுக்கு வந்த போது, மக்கள் சூரியனை பார்க்க ஆசைப்பட்டதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், இந்த சூரியன் மிகுந்த வாரக்கடைசிக்காக நானே ஏங்கிக் கிடந்தேன்.

இனிமேல் ஒரு ஆறு மாதத்திற்கு, டிவியில் சண்டே நிகழ்ச்சிகளைப் பார்க்க ஆளில்லை. ரிவர் ராஃப்டிங்கோ, கேம்பிங்கோ, மலை ஏறவோ, பாரா டைவிங்கோ வேறெதுவோ செய்ய போய் விடுவார்கள். கிறிஸ்த்துமஸ்ஸில் சாப்பாடில் ஏறிய அத்தனை பவுண்டுகளும் இறங்கி அடுத்த கிறிஸ்துமஸ் சீசனுக்கு ரெடியாகிவிடும்.

இந்த வருட சம்மர் ரிலிஸ் படங்களின் லிஸ்ட்டோ சுவாரசியமாய் இருக்கிறது. ஸ்பில்பெர்கின் இண்டியானா ஜோன்ஸ், பிக்ஸாரின் வால்-ஈ, லாஸ்ட் சீரியலின் கதாநாயகன் மாத்தியு ஃபாக்ஸ் நடிக்கும் மேட்ரிக்ஸ் சகோதரர்களின் ஸ்பீட் ரேசர், க்ரோனிக்கல்ஸ் ஆப் நார்னியா, செக்ஸ் அண்ட் த சிட்டி, குங்பூ பாண்டா, நைட் சியாமளனின் தி ஹாப்பனிங், மில் மாஹரின் ரிலிஜ்ஜியஸ், ஹெல்பாய் 2, சமீபத்தில் இறந்து போன ஹீத் லெட்ஜர் நடிக்கும் கிறிஸ்டோபர் நோலனின் தி டார்க் நைட், ஜெட் லீ நடிக்கும் மம்மி 3, வில் ஸ்மித்தின் ஹான்காக், ஸ்டார் வார்ஸ்ஸின் கார்ட்டூன் படமான க்ளோன் வார்ஸ் எனப் பலப் பல ஹாலிவுட் படங்கள்.

எனக்குத் தெரிந்து ஒரே சம்மரில் இத்தனை எதிர்ப்பார்போடு வரும் படங்கள் இதுவாகத்தான் இருக்கும். சினிமாவா மலை ஏறவா என்று மக்களை தவிக்கப் போகிறார்கள். வெயில் காலம் முடிந்த கையோடு ஓட்டுப் போட்டு ஜனாதிபதி தேர்தல் வேறு. வெரி இண்ட்ரஸ்டிங் !!