அமெரிக்கா · சியாட்டல் · பதிவுகள்

பாண்டமிக் பப்பி

”நேற்று ஜீனோ ஜீனோ தான் என்றெல்லாம் சொன்னாயே, நீ ஏன் இன்னமும் ஒரு நாய்க்குட்டி எல்லாம் வாங்கல?” என்று நண்பர் ஒரு வாட்ஸ்அப்பில் கேட்டிருந்தார்.

போன இரண்டு வருடங்களில் வீட்டிலிருந்த போது செய்வதறியாது, பல நண்பர்கள் பாண்டமிக் பப்பிக்களை வாங்கியிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக இதற்கு முன்பின் நாய்களை வளர்க்காத இரண்டு நண்பர்கள் வாங்கியிருப்பதை அருகிலிருந்து பார்த்திருக்கிறேன். இந்த தொற்று காலத்தில் சட்டென விலையேறிப் போன வஸ்துக்கள் மூன்று – டாய்லெட் பேப்பர், வீடு மற்றும் நாய்க்குட்டிகள்.

ஒரு ஆறு மாதத்திற்கு முன்பாவது இந்த பப்பிகளுக்கு முன்பதிவு செய்ய வேண்டும். இதற்கென தனியாக ப்ரிடர் க்ரூப்புகள் இயங்குகின்றன. ரிட்ரீவரோ டூடுலோ என்று என்னென்னவோ ப்ரீட்களில் கலர் கலராக சைஸ் வாரியாக விற்கப்படுகின்றன. $50 முதல் $5000 வரை அமெரிக்காவுக்கே உரித்தான பாணியில் க்ரெடிட் கார்டில் முன்பதிவு செய்து கொள்ளலாம். நீங்கள் கேட்டிருந்த குட்டி பிறந்தவுடன், அதன் புகைப்படம் உங்கள் மொபைலுக்கு அனுப்பப்படும். பிரதி ஞாயிறு நீங்கள் போய் உங்கள் நாய்க்குட்டியுடன் விளையாடிவிட்டு வரலாம். எட்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு உங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்துக் கொண்டு வரலாம். ஓரிரு வாரங்களுக்குள் திரும்பிக் கூட கொடுக்கும் வசதியெல்லாம் இருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.

பிறந்த குழந்தையைப் போல உங்கள் வீட்டிற்கு வரும் முதலிரு மாதங்கள் கடினமாதே. ஹவுஸ்ப்ரேக் செய்ய இரவெல்லாம் கண்விழித்து ஒரு வழியாக நாய்க்குட்டியைப் பயிற்றுவித்த பின் அதிரடி தான்.

எனக்குத் தெரிந்த நண்பர்கள் எல்லோர் வீட்டிலும் ஆண்கள் ரொம்பவும் தயங்கியே இப்படி ஒரு பாண்டமிக் பப்பியை வாங்க ஒத்துக்கொண்டார்கள். அல்லது ஒத்துக்கொள்ள வைக்கப்பட்டார்கள். ஆறு மாதம் கழித்து அந்த செல்லப்பிராணியிடம் அதிகம் ஒட்டிக் கொண்டதென்னவோ அந்த ஆண்கள் தான். இதில் எதோ சிண்ட்ரோம் இருப்பதாக உளவியளாளர்கள் கதைவிடலாம் நம்பாதீர்கள். இப்படியெல்லாம் சொல்கிறாயே உன் பதிலென்ன என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். என் வீட்டிலும் பிக்கல் பிடுங்கல் இல்லாமலில்லை.

சில வருடங்களுக்கு முன் மகனின் பிடுங்கல் தாங்க முடியாமல் ஒரு பேட்டா மீன் வாங்கினோம். Petco என்றொரு கடைக்குப் போய் மீன், தொட்டி, அதில் வைக்க இரண்டு மூன்று அலங்கார பொருட்கள், அதற்கான உணவு என வாங்கி வரும்போதே, “லெட்ஸ் கால் திஸ் ஃபிஷ் மேக்ஸ், ஹி ஹிஸ் மை ப்ரதர்” என்று பெயர் வைத்தான். பேட்டா மீன் தனியாகவே வாழும். அது ஒரு முழு மீன் தொட்டியையும் எடுத்துக் கொண்டது. சரியாக மூன்று வாரங்களுக்குப் பின் அதற்கான உணவு கொடுப்பதும், தொட்டித் தண்ணீரை மாற்றுவதும் என் தலையில் விழுந்தது. தினமும், “ ஹாய் மேக்ஸ்” என்று சொல்லிவிட்டு எல்லோரும் ஜகா வாங்கிக்கொள்ள, அடுத்த மூன்று வருடமும் அதைப் பராமரித்தது உங்கள் நான்.

மேக்ஸ் (max)

கடைசியாய் சில வாரங்கள் சரியாக உணவருந்தாமல் தண்ணீர் தொட்டியின் அடியிலேயே படுத்துக் கிடந்து, ஒரு நாள் மாலை உயிர் துறந்தது மேக்ஸ். சோகமாகியது வீடு. மகன் அழ ஆரம்பிக்க, மூன்று வருடமாக மேக்ஸை பார்த்துக் கொண்ட எனக்குப் பரம சோகம். இணையத்தில் தேடி, பலரும் சொன்ன மாதிரி மேக்ஸை கொண்டு போய் டாய்லெட்டில் போட்டு, அதைச் சுற்றி நின்று ஒரு முறை உச்சுக் கொட்டி, ப்ளஷ் செய்தோம். மகன் இன்றிரவு பாடம் படிக்க மூடில்லை என்று சொல்லிவிட்டு காமிக்ஸ் படிக்கப் போய்விட்டான்.

அடுத்த நாள் காலை, “நீ மேக்ஸ ப்ளஷ் பண்ணியிருக்க கூடாதுப்பா. ப்ளஷ் பண்றதுக்கு முன்னாடி மேக்ஸ் லைட்டா அசைஞ்ச மாதிரி இருந்தது” என்று ஜெர்க் விட்டான் மகன். பாவம் அவன் சோகம் அவனுக்கு என்று நினைத்துக் கொண்டேன். “நீ கொஞ்சம் ஒழுங்கா மேக்ஸோட தண்ணிய மாத்தி சரியா சாப்பாடு போட்டிருந்தா இன்னமும் ஆறு மாசம் இருந்திருக்கும்” என்றாள் மனைவி. கடைசி வரை பார்த்துக் கொண்டவனுக்கு இது தேவைதான் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். இன்னமும் மேக்ஸ் ஞாபகம் வரும் போதெல்லாம், “ யூ ஷுடுண்ட் ஹாவ் ப்ளஷ்ட் இம், ஹி மஸ்ட் பி இன் ஹெவன் நவ்” என்று சொல்வான் மகன்.

இம்மாதிரி இன்னுமொரு பிரிவைத் தாங்க முடியாது என்றே தோன்றுகிறது. அதுவும் தொட்டுக் கூட பார்க்காத மீனுக்கே இப்படி என்றால், கொஞ்சி, முத்தமிட்டு, மடியில் அமர்த்தி, ஆரத்தழுவிய செல்ல நாய்க்குட்டிகளைப் பற்றி நினைத்துக் பார்க்க முடியவில்லை. இப்படியெல்லாம் சொல்லி பார்த்தாயிற்று, ஆனாலும் ஒரு நாய்க்குட்டியையாவது வாங்கியே தீருவது என்று வீட்டில் நடத்தப்படும் எதிர்ப்புக் கூட்டணியை எதிர்ப்பதற்குப் பைரவரை வேண்டுகிறேன்.

இப்படியெல்லாம் நான் சொல்லிவிட்டு, திடீரென ஒரு நாள், நாய் குட்டியை கட்டிக் கொண்டு இன்ஸ்டாகிரமில் ஒரு செல்பி போடலாம், சொல்வதற்கில்லை. பெயர் என்னவோ கண்டிப்பாய் ஜீனோவாகத்தான் இருக்கும்.

அமெரிக்கா · சினிமா · பயாஸ்கோப்

ஒரு என்ஆர்ஐ குறும்படம்

சமீபத்திய பேட்டி ஒன்றில் எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், சித்தி திரைப்படத்தில் வரும் காலமிது காலமிது என்ற பாடலை கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே தன் கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடியதைப் பற்றிச் சொல்லியிருந்தார். ஒரு தாய் தன் மகளுக்குச் சொல்லும் நடைமுறை அறிவுரைப் பாடல் அது. அந்தக் கருப்பு வெள்ளைப் பாடல் வெளிவந்த காலமும் தற்போதைய காலமும் தாய்களும் மகள்களும் எப்படி மாறியும் மாறாமலும் இருப்பதைச் சொல்லும் குறும்படம் தான் நண்பர் ஹேமந்த் குமாரின் – காலமிது காலமிது.

பொழுது புலர்ந்து, பறவைகள் பறந்து, சூரியன் எழுந்து என்றெல்லாம் வழக்கமான சம்பிரதாயங்களுடன் இல்லாமல், படம் சடுதியில் ஆரம்பிக்கிறது. ஒரு பெண் மருத்துவர் தன் வேலையிலிருந்து வீட்டிற்குத் திரும்பும் போது காரிலேயே கதை ஆரம்பித்து முடிந்து போகிறது. இயக்குநர் பார்த்திபனின் ஒத்த செருப்பு சைஸ் 7 படம் போல நாம் பார்ப்பது இந்த ஒரே கதாபாத்திரத்தைத் தான். அந்தப் பெண் காரில் ஏறியவுடன் ஆன் செய்யும் ரேடியோ மூலம் தான் புரிகிறது அது கரோனா வைரஸ் காலம், அவள் இருப்பது கலிபோர்னியாவின் பே ஏரியாவில். ஆஸ்பத்திரியில் கரோனா கடமைகளை முடித்து விட்டு களைத்துப் போய் வீட்டிற்கு செல்ல காரில் ஏறி தனக்கு வந்த வாய்ஸ்மெயில்களை கேட்கிறாள் அந்தப் பெண். விவாகரத்து கேட்டு நீதிமன்றத்துக்கு அழைக்கும் கணவன், என்னை இங்கிருந்து கூட்டிப் போய் நல்ல சாப்பாடு வாங்கிக் கொடு என்று அழும் மகள், உங்க அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லை கூப்பிட்டுப் பேசு என்று சென்னையிலிருந்து அழைக்கும் மாமா, உங்க அம்மா செய்கிற அழிச்சாட்டியம் தாங்க முடியவில்லை என்று சென்னையிலிருந்து குறை சொல்லும் பக்கத்து அப்பார்ட்மெண்ட்டுப் பெண் என்று எல்லா பக்கத்திலிருந்தும் அவளைப் பிடித்து இழுக்கிறார்கள்.

காரை ஓட்டிக் கொண்டே இவர்களுடன் கதைத்துக் கொண்டிருப்பவள், இந்தக் கவலைகளால் களைத்துப் போய் ரோட்டின் ஒரமாகக் காரை நிறுத்தி, அந்தக் கும்மிருட்டில் ஒரு சிகரெட் பிடிக்கிறாள். பிறகு ஒரு வழியாய் மனதை ஒருமுகப்படுத்திக் கொண்டு தன் தாய்க்கு போன் செய்கிறாள். மற்றதை யூடுப் திரையில் காண்க.

என்ஆர்ஐகள் என்றால் விடுமுறையின் போது தாத்தா பாட்டியிடம் குழந்தையைக் காட்டுவதற்காக ஷார்ட்ஸ் போட்டுக் கொண்டு, மெட்ராஸ் விஜயம் செய்து, திருப்பதியில் ஒரு மொட்டை போட்டு, எக்ஸ்பிரஸ் வேகத்தில் உறவினர்களுக்கு ஒரு ஹாய் சொல்லி , குழந்தையைக் கொசு கடித்து வீங்கி, ஓலா ஓட்டுநர்கள் சொன்ன நேரம் தவறி வந்து, அக்கார்டு ஓட்டலில் நண்பர்களைச் சந்தித்து டாலர் பார்ட்டிகள் வைத்து முடிப்பதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி உங்க ஊரே இப்படித்தான் என்று லுஃப்தான்ஸா ஏறுபவர்கள் தான் என்ஆர்ஐகள் என்னும் ஸ்டீரியோடைப் பிம்பங்களை உடைக்கும் இம்மாதிரி கதைகள்/வாழ்க்கைகள் கண்டிப்பாகப் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். அப்படிப் பார்த்தால் இப்படம் பிரமாதமாக திட்டமிடப்பட்டு எடுக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு என்ஆர்ஐ குறும்படம்.

மற்றபடி அமெரிக்காவில் படமெடுப்பது சுலபமான காரியமல்ல. சில வருடங்களுக்கு முன் ஆறேழு படங்களில் பங்கு பெற்றவன் என்ற முறையில் இதை நன்கு அறிவேன். இங்கே சென்னையைப் போல கூப்பிட்டால் ட்ராலி பிடிப்பதற்கும் க்ளாப் தட்டவும் நான்கு பேர் ஓடியெல்லாம் வர மாட்டார்கள். முதலில் ஒரு குழுவை அமைக்கப் பல மாதங்களாகிவிடும். படத்தில் பங்கு பெறும் எல்லோரும் தன்னார்வலர்கள் என்பதால் இது கொஞ்சம் சிரமமான காரியம் தான். அதன் பின் எல்லோரையும் ஒருங்கிணைத்து, ஒரே நாளில் வரவழைத்து, அவர்கள் நடுநடுவே போன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை அரவணைத்து, எல்லோருக்கும் ஸ்டார்பக்ஸிலிருந்து காபி பீட்சா வரை ஆர்டர் செய்து படமெடுப்பதற்குள் நடுமண்டையில் முடி உதிர்ந்து விடும். மற்றபடி சட்டப்படி படத்தில் நடித்திருப்பவர் முதல் க்ளோஸ்-அப் ஷாட்டில் தலை தெரியும் ரோட்டில் நடப்பவர் வரை நோ அப்ஜெக்‌ஷன் கையெழுத்து வாங்கவில்லை என்றால் கோர்ட்டு நோட்டீஸ் வரலாம். இவையெல்லாவற்றையும் தாண்டி படமெடுப்பதற்கு ஒரு விதமான பித்து அவசியம்.

ஹேமந்திற்கு இந்தப் பித்து பல வருடங்களாக இருப்பது எனக்குத் தெரியும். நவீன சினிமாவின் காதலன் அவர். சிறந்த ரசனை உடையவர். சில வருடங்களுக்கு முன் அவரும் நானும் சேர்ந்து 25 வாரங்கள் பேசும்படம் என்று ஒரு சினிமா விமர்சன podcast செய்து கொண்டிருந்த போது இதை உணர முடிந்தது. அதே ரசனையுடன் தன் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் ஒரு ஆர்ப்பாட்டமில்லா திரைப்படமாக இதை எழுதி, இயக்கி, எடிட் செய்துள்ளார். வாழ்த்துக்கள் ஹேமந்த், உங்களுக்கும் மொத்த படக் குழுவினருக்கும். படம் முழுவதும் தெரியும் ஒரே முகமாக வரும் ஜ்யோத்ஸ்னாவின் குரலுக்கும் அவர் காட்டும் மிகத்துல்லியமான முகபாவங்களுக்கும் பாராட்டுக்கள். கார் ஓட்டும் போது வைக்கப்படும் காமிரா கோணங்களுக்காக ஒளிப்பதிவாளருக்கும் ஒரு ominous சூழ்நிலையை இசையால் உணர்த்திய இசையமைப்பாளருக்கும் சிறப்பு பாராட்டுக்கள்.

படத்தில் குறைகள் இல்லாமலில்லை. ஆங்காங்கே வரும் உச்சரிப்பு பிழைகளும், இசையின் மூலம் கதையை உணர்த்த முயல்வது என சிறு குறைகள் இருந்தாலும், கதையின் உள்ளர்த்தத்தை உரக்கச் சொல்லாமல் பார்வையாளர்களின் முடிவுக்கே விட்டு விடுவதால் இந்த நவ தமிழ் சினிமாவை வரவேற்கலாம்.

அமெரிக்கா · இந்தியா · இன்னபிற · இலக்கியம் · உலகம் · எழுத்தாளர்கள் · புத்தகம் · மனிதர்கள்

இன்ன பிற – தேசபக்திக்காக ஒரு தடுப்பூசி

போன மாதம் ஆப்கானிஸ்தானில் சரித்திரம் புரண்ட நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டே இந்தியர்கள் ஜனகணமன பாடி, சாக்லெட்டை விழுங்கி, அதன் ப்ளாஸ்டிக்கை கசக்கி கீழே போட்டு இந்தியாவின் 75வது சுதந்திர தினத்தைக் கொண்டாடினார்கள்.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இத்தனை வருடங்கள் கழித்தும் அச்சுபிச்சுத்தனமாக இரவில் வாங்கினோம் இன்னமும் விடியவேயில்லை என்று பேசிக்கொண்டிருக்கும் திராபைகளைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தேவையில்லை.

இந்தியாவைப் போல் ஒரு சுதந்திரமான நாடு எங்குமேயில்லை. தனி மனித சுதந்திரத்தை நாம் அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு சென்று விட்டோம். எந்த அடி சுவரிலும் பான் துப்பி, எந்த தெரு ஓரத்திலும் பிஸ்ஸடித்து, எப்படி வேண்டுமானாலும் குறுக்காக ரோட்டை க்ராஸ் செய்து என்று எந்த நாட்டிலும் அனுமதிக்கப்படாத சுதந்திரம். ப்ராங்போர்ட்டில் இமிக்ரேஷன் ஆபிஸர் சொல்வதை அமைதிப் பசு மாதிரி கேட்டுக் கொண்டு கோட்டுக்கு அந்தப் பக்கமாய் நிற்பவர், சென்னை விமான நிலையத்தின் இமிக்ரேஷன் ஆபிஸரின் கணினியுள் தலைவிட்டு பார்த்துக் கொண்டிருப்பது சுதந்திரமில்லாமல் வேரென்ன.

நமக்குப் பெரியவர்கள் சொல்லிக் கொடுக்காமல் போனது, சுதந்திரம் என்பது இதுவல்ல. பிரிட்டனிடமிருந்து நாம் மீண்டும் பறித்துக் கொண்டது, ஜனநாயகத்திற்கான சுதந்திரம். இந்தியா போல் பொருளாதாரத்தில் இன்னமும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் நாட்டில், 1.4 பில்லியன் மக்கள் ஜனநாயகம் என்ற எண்ணத்தில் ஆர்வத்துடன் ஈடுபடுவதே ஒரு அற்புதம். மேலும் 75 ஆண்டுகளாக அதைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது ஒரு சாதனை. அதுவும் பக்கத்து நாடுகளில் உள்ள ஆசாமிகள் செய்யும் விஷமங்களைப் பார்த்த பின்பும் இந்தியாவில் ஜனநாயகம் செழிப்பாக இருப்பது பெருமைப்பட வேண்டியது தான். கண்டிப்பாக இந்தியா முறைகேடுகளும் குறைகளும் உள்ள ஒரு அபூரண ஜனநாயகம். அப்படிச் சொல்லப் போனால் எதில் தான் குறையில்லை.

மனிதக்குலத்தின் ஆறில் ஒரு பங்கு இருக்கும் இந்தியாவில் ஜனநாயக விழுமியங்களுக்கு இன்னமும் மக்கள் அர்ப்பணிப்போடு இருப்பதைக் கொஞ்சமாவது கொண்டாடித்தான் ஆக வேண்டும். வந்தே மாதரம் என்ற அந்த பிரம்மாண்ட கனவைக் கண்டவர்கள் சந்தோஷப்பட்டிருப்பார்கள்.


தீவிரவாதத்துடன் சேர்த்து உடனடியாக அழிக்கப்பட வேண்டியது இந்த கெட்ட கரோனா வைரஸ். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் சாதாரண வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்த அமெரிக்காவில் மீண்டும் வெறியாட்டம் போடுகிறது இந்த டெல்டா கரோனா தொற்று. பிள்ளைகள் கோடை விடுமுறை முடிந்து பள்ளி திரும்பும் இந்த நேரத்தில் மருத்துவமனைகள் நிரம்பி வழிகின்றன. பல மாநிலங்களில் மீண்டும் மாஸ்க் அணிந்தே ஆகவேண்டிய கட்டாயம். பல நிறுவனங்கள் தடுப்பூசியைக் கட்டாயமாக்கினால் பணியாளர்கள் ராஜினாமா செய்து விடுகிறார்கள் எனப் பயந்து போய் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பல் இல்லாத வைரஸ் சிரிக்கிறது.

அமெரிக்காவின் தற்போதைய அரசு இயந்திரம் கொஞ்சம் ஓய்ந்து தான் போய் விட்டது. பதவிக்கு வந்தவுடன் அரசியலாக்கப்பட்ட வைரஸை மீண்டும் விஞ்ஞானமாக்கப் பார்த்தார்கள் . எல்லோருக்கும் இலவச தடுப்பூசி என அறிவித்தார்கள். தடுப்பூசி லாட்டரிகள் அறிவிக்கப்பட்டன. ஊரில் இருக்கும் அத்தனை மைதானங்களிலும் காரில் உட்கார்ந்து கொண்டே தடுப்பூசி போட்டுக் கொள்ள இராணுவம் வந்து ஏற்பாடு செய்தது. இருந்த அத்தனை நிறுவனங்களின் தடுப்பூசியையும் வாங்கினார்கள். போகிற வருகிறவர்களுக்கெல்லாம் ஊசி போட்டுத் தள்ளினார்கள். இவ்வளவு இருந்தும் தடுப்பூசியின் தவறான தகவல்கள் இணையத்தை ஆக்கிரமித்து இந்த முயற்சியைச் சற்றே குலைத்தன.

இன்று வரை வயது வந்தவர்களில் சுமார் 72.7 சதவிகிதம் குறைந்தது ஒரு தடுப்பூசி பெற்றுள்ளனர். 70 சதவிகிதம் பெரியவர்களை ஜூலை 4க்குள் அடைய வேண்டும் என்று இலக்கு நிர்ணயித்தது அரசு. ஆனால் அந்த தேசிய இலக்கை அடைய ஏறக்குறைய ஒரு மாதம் அதிகமாகத் தேவைப்பட்டது. அதற்குள் வைரஸ் பிறழ்ந்து டெல்டாவாக உருமாறி வந்துவிட மீண்டும் ஒரே களேபரம்.

தற்போது போர்க்கால முயற்சியாக வீடுவீடாக சென்று ஊசி போட ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். சமீபத்தில் ஜனாதிபதி ஜோ பைடன் “உங்களுக்காகவும், உங்கள் அன்பு குடும்பத்துக்காகவும், உங்கள் சுற்றுப்புறத்துக்காகவும், உங்கள் நாட்டிற்காகவும் இதைச் செய்யுங்கள். இது கேலிக்குரியதாகத் தெரியலாம், ஆனால் இது ஒரு தேசபக்திக்குரிய விஷயம்” என்று அறிவித்தார். இண்டிபெண்டென்ஸ் டே திரைப்படத்தில் வரும் ஜனாதிபதி பில் புல்மேனை நினைவுபடுத்தும் பேச்சு. வைரஸை வேற்றுகிரகவாசிகள் போலச் சீக்கிரமாக ஓட்டி விடுவார்கள் என நம்பலாம்.


டெஸ்டோஸ்டெரோன் நிறைந்த சார்பட்டா பரம்பரை படத்தைப் பார்க்க முடிந்தது. ரஞ்சித் கண்டிப்பாக ஒரு auteur. தன் கலையைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்ட ஒரு திரைப்படக் கலைஞர். அது காலா திரைப்படத்தின் மூலமே தெரிந்தது. சா.பரம்பரையில் தன் கலையை நேர்த்தியாகச் செய்திருக்கிறார். ரஞ்சித்திற்கும் அவரது குழுவிற்கும் வாழ்த்துக்கள்.


ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ்

”சா.பரம்பரையில் எமர்ஜென்ஸியை என்ன சூப்பரா கதையில யூஸ் பண்ணியிருக்காங்க தெரியுமா… சான்ஸே இல்ல… ஜீனியஸ்” என்று யூடூபில் விமர்சகர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது காதில் விழுந்தது. இது ஒரு புராதன யோசனை என்று சொல்லிக் கேட்பாரில்லை என்பதால் இதே போல ஒரு இலக்கிய சாதனத்தைப் பயன்படுத்திய போன நூற்றாண்டின் ஜீனியஸ் ஒருவரை பற்றிப் பார்க்கலாம்.

ஐரிஷ் எழுத்தாளர் ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ்(James Joyce) எழுதிய யூலிஸீஸ்(Ulysses) ஒரு நவீனத்துவ நாவல். இதை 1918 – 1920 வரை அமெரிக்க இதழான தி லிட்டில் ரிவியூவில் தொடராக எழுதினார்.

முதல் பார்வையில், புத்தகத்தின் பெரும்பகுதி ஒரு கட்டமைப்பே இல்லாமல் குழப்பமானதாகத் தோன்றலாம்; ஜாய்ஸ் ஒருமுறை சொன்னது, “நான் பல மர்மங்களைப் புதிர்களை இதனுள் வைத்துள்ளேன், அதனால் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பேராசிரியர்களை பிஸியாக வைத்து இருப்பேன், நான் என்ன சொல்கிறேன் என்று வாதிட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள்”. புத்தகம் பதினெட்டு அத்தியாயங்களைக் கொண்டது, இதன் ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஒரு நாளின் ஒரு மணிநேரத்தை உள்ளடக்கியது. ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திற்கும் அதன் சொந்த இலக்கிய பாணி இருந்தது. சில நனவோடை போலவும், ஒரு நாடகத்தைப் போலவும், குத்துக்கள், பகடிகள் மற்றும் குறிப்புகள் நிறைந்தவையாகவும் எழுதினார் ஜாய்ஸ். மற்றும் ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஓமரின் ஒடிஸியின் ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வுடன் தொடர்புடையது. கதாபாத்திரங்களின் மனதில் தான் கதையின் முக்கிய நிகழ்வுகளே நடக்கின்றன.

இத்தனைக்கும் கதை ரொம்பவே சாதாரணமான கதை. தமிழ் சினிமா விமர்சகர்களின் பாஷையில் காப்பி அடிக்கப்பட்ட காவிய கதை. ஓமரின் காவியமான ஒடிஸியை தழுவி எழுதப்பட்டது. 1904 ஜூன் 16 ஒரு சாதாரண நாள்(இந்நாளின் பின்கதைதான் காமெடியே). அந்த ஒரே நாளில் டப்ளினில் பயணிக்கும் லியோபோல்ட் ப்ளூம் என்னும் ஒரு விளம்பர நிறுவன விற்பனையாளனின் அன்றைய சந்திப்புகளை யூலிஸஸில் விவரிக்கிறார். இதை முழுவதும் புரிந்து, சிரித்துச் சிரித்து ரசிக்க எனக்குப் பத்து வருடங்களாவது ஆகியது. மூன்று முறையாவது படித்த பின் தான் ஜாய்ஸின் புத்திசாலித்தனம் புரிய ஆரம்பித்தது.

ஜாய்ஸ் 1904 ஜூன் 16றை தேர்ந்தெடுக்கக் காரணம், அந்நாளில் தான் மனைவியான நோரா பார்னகிளை முதன் முறையாகச் சந்தித்தார். இருவரும் காதலில் விழுந்து வேலை மற்றும் மகிழ்ச்சியைத் தேடி அயர்லாந்தை விட்டு வெளியேறினார்கள். தன் மனைவியின் மேல் அளவுக்கதிமான காதலிலிருந்த ஜாய்ஸ், அவளைச் சந்தித்த அந்த முதல் நாளை, தான் எழுதிய மிக முக்கியமான நாவலின் கதை நடக்கும் நாளாக தேர்ந்தெடுத்தார்.

அவர் மனைவிக்குப் பின் அவர் காதலித்தது டப்ளின் நகரத்தை. சில பேரழிவுகளில் டப்ளின் நகரம் அழிக்கப்படுமானால், இந்நாவலின் பக்கங்கள் மூலம் செங்கல் செங்கல்லாகக் கட்டியமைக்கப்படலாம் என்ற அளவிற்கு அந்நகரத்தைப் பற்றி ஒரு விரிவான விளக்கம் கொண்டது யுலிஸிஸ். கதையின் நாயகியையும் தன் மனைவியின் சாயல் கொண்டவளாகத் தான் உருவாக்கினார். ஜூன் 16 1904 அன்று வந்த The Irish Times வந்த அத்தனை செய்திகளும் அந்நாவலில் இடம்பெற்றன. கதையில் நாயகன் ப்ளூம் அன்று மதியம் 2:30க்கு நடைபெறவுள்ள குதிரை ரேஸில் த்ரோஅவே என்னும் குதிரையின் மேல் பந்தயங்கட்ட முடிவு செய்கிறான். உண்மையாக ஜூன் 16 1904 அன்று The Irish Timesல் வந்த ரேஸ் அட்டவணையில் அதே நேரத்தில் ஓடிய ஒரு குதிரையின் பெயர் தான் அது. இதைப் போல பலப்பல குறிப்புகள்.

ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ் பற்றி ரிச்சர்ட் எல்மன் எழுதிய சரிதையில் நாவல் வெளியான அன்று நடந்த ஒரு சம்பவத்தை பற்றி ஒரு குறிப்புள்ளது. நாவல் முதலில் தொடராக வந்த போது அதில் கூறப்பட்டுள்ள விஷயங்களுக்காகப் பல நாடுகளில் தடை செய்யத் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நாவலை வெளியிட யாரும் முன்வராத போது , பாரிஸிலுள்ள தி ஷேக்ஸ்பியர் கம்பெனி நடத்திக் கொண்டிருந்த சில்வியா பீச் முன்வர, ஜாய்ஸின் 40வது பிறந்தநாளன்று 200 காப்பிகளாகப் புத்தகம் வெளியிடப்படுகிறது. இரண்டாம் பிரதியைத் தான் வைத்துக் கொண்டு சில்வியா பீச், முதல் பிரதியை அழகான ஒரு தாளில் மடித்து ஜாய்ஸின் அப்பார்ட்மெண்டிற்கு அனுப்புகிறார் சில்வியா.

புத்தகம் வீட்டிற்கு வருகிறது. ஜாய்ஸ், அவரது மனைவி மற்றும் அவளது தோழி ஆகிய மூவரும் வீட்டில் இருக்கிறார்கள். யுலிஸிஸின் முதல் பிரதியை ஜாய்ஸ் பிரித்து, தன் பவுண்டென் பேனாவை எடுத்து முதல் பக்கத்தைத் திருப்பி, to my darling nora.. with love from jim என்று எழுதி தனது மனைவியிடம் சமர்ப்பிக்கிறார். புத்தகங்களைப் படிக்கும் பழக்கமில்லா மனைவி அதைத் திருப்பி திருப்பி பார்த்து விட்டு, “அது சரி, நிச்சயமாக நான் இதையெல்லாம் படிக்க மாட்டேன்” என்று சொல்கிறாள். அப்படியே திரும்பி தனது தோழியிடம், “இந்தா புத்தகத்தைப் பிடி, இதற்கு என்ன தருவாய்” என்று கேட்கிறாள். தனது மனைவியைப் பார்த்த முதல் நாளை வைத்து எழுதப்பட்ட அந்த நாவல் ஒரு அசாதாரண காதல் செயல். அந்த முதல் பிரதிக்கு நேர்ந்தது ஒரு பாவம். பாவம் ஜாய்ஸ்.


 

அமெரிக்கா · உலகம் · சியாட்டல் டைரி · Being Desi

கரோனாவாசம்

போன வருடம் பிப்ரவரி 29ம் தேதி அமெரிக்காவின் முதல் கரோனா(கொரோனா அல்ல) துக்கம் நடந்தது என் வீட்டின் கொல்லைப்புரத்தில் இருக்கும் ஆஸ்பத்திரியில். ஆறு மைல் தள்ளி இருக்கும் கர்க்லாண்டில் அகாலமாய் அந்த மரணம் நிகழ அமெரிக்காவே வாய் திறந்து பார்க்க, இந்தியன் ஸ்டோரில் மில்க்பிக்கீஸ் வாங்கப் போனவன் இந்த நியூஸ் கேட்டு இன்னும் இரண்டு பாக்கெட்களை அள்ளிக் கொண்டு வந்தேன். அதன் பிறகு உலகத்தில் நடந்தது எல்லாம் வரலாற்றுப் புத்தகங்களுக்கானது.

வைரஸ் வந்து, எல்லோரும் பீதியில் உறைந்து போய், வாழ்வின் தற்காலிகத் தன்மை புரிய ஆரம்பிக்க, கைகளை சரியாக அலம்பக் கற்றுக்கொண்டு, முககவசம் அணியலாமா கூடாதா என்று புரியாமல் புரிந்து கொண்டு, வீட்டுக்கொரு மாஸ்க் தைக்கும் டைலர்களாக மாறி, ஜூம் செய்ய ஆரம்பித்து, வீட்டிலிருந்து வேலை செய்ய பழகி, டோர்டாஷில் பலகாரங்களை ஆர்டர் செய்து, குடும்ப உறுப்பினர்களைத் தவிர சகலமும் அமெசானிலிருந்து வீடு வந்து சேர, கோடையில் அமெரிக்கா சமூக நீதிக்காகப் போராடி, கலிபோர்னியா காட்டுத்தீ பரவி ஊரெல்லாம் புகைமூட்டத்தில் மூழ்கி, ஜனாதிபதி தேர்தலை ஒரு வழியாய் அஞ்சலிலும் கொஞ்சம் சண்டையிலும் முடித்துக் கொண்டு, ஊரெல்லாம் ஊசிமயமாய் மாறுவதற்குள் ஒரு வருடமாகி விட்டது. சரியாய் ஒரு வருடம் ஒரு மாதம்.

முதல் சூடு பட்டதாலோ என்னவோ சியாட்டலில் மக்கள் அரசாங்க விதிமுறைக்கு கட்டுப்பட்டே இருந்தார்கள். டாக்டர் நர்ஸ்களெல்லாம் கலிங்கப் போருக்கு போவது போல் தினமும் ஆஸ்பத்திரி செல்ல, அந்த தியாகங்களுக்கு நடுவே வீட்டில் இருப்பதெல்லாம் ஒரு விஷயமா என்று தோன்றியது. இந்த பதிமூன்று மாதங்களில் நண்பர்கள் யாரும் வீட்டினுள் வரவில்லை. சமையலறை குழாய் ஒழுக ஆரம்பித்த போது, மாஸ்க் அணிந்து கொண்டு ஒரு ப்ளம்பர் வந்தார். ஒரு சின்ன வாஷர் போயிருந்தது. இதுக்காகவா என்னை அழைத்தாய் என்றபடி பார்த்துவிட்டு போனார். பிறகொரு முறை கார் பாட்டரி மக்கர் செய்ய அதை உயிர்ப்பிக்க இழந்த சக்தி வைத்தியராக ஒரு மெக்கானிக் வந்து போனார். வேறு வழியில்லாமல் ஓரிரு முறை டாக்டரிடம் செல்ல வேண்டியிருந்தது. இவைகளை தவிர வீடே கதி என்று இருந்தவனுக்கு, போன மாதக் கடைசியில் அரசாங்கம் விதிகளை கொஞ்சம் தளர்த்தியது ஆறுதலாயிருந்தது. அதனால் பதிமூன்று மாத வீடுவாசத்திற்குப் பின், கரோனா பற்றி இனி கொஞ்சம் கவலைப்படாமல் வெளியே தலை காட்டலாம் என்று தோன்றியது.

போன வாரம் புனித வெள்ளியன்று, அதாவது சரியாக சார்வாரி வருடம் பங்குனி இருபதாம் தேதி சஷ்டியில் ராகுஎமகுளிகை காலங்களை கருத்தில் கொண்டு, வீட்டை விட்டு வெளியே வரலாமா என்று யோசித்து முடிவு செய்தேன். முதலில் செல்ல வேண்டும் என்று தோன்றியது அரை மைலில் இருக்கும் கோவிலுக்குத் தான். வாரத்திற்கு ஒரு முறையாவது போய்விடக் கூடிய, கூப்பிடு தூரத்தில் இருக்கும் கோவிலுக்கு ஒரு வருடம் போகாமல் இருந்தது கொஞ்சம் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத விஷயம் தான். மார்கழிக் காலைகளில் திருப்பாவை சொல்லிக்/கேட்டு வந்தவனுக்கு இந்த வருடம் ஸ்பாட்டிபையில் எம்.எல். வசந்தகுமாரியின் திருப்பாவை தான் முடிந்தது.

கோவிலில் எல்லாமே மாறியிருந்தது. முதலில் ஆன்லைனில் புக் செய்து கொண்டேன். ஆறரை மணிக்கு மாஸ்க் அணிந்து கோவிலுக்கு சென்ற போது ஒரு பத்துப் பேர் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தார்கள். செருப்பை கூட அந்த குளிரில் வெளியே விட்டுத் தான் செல்ல வேண்டும் என்று போர்டு அறிவித்தது.

கோவிலின் உள்ளே போனால் பெரிய மெஷின் ஒன்றில் நம் கையை காட்டச் சொல்கிறார்கள். Infrared அலைகள் பாய உடம்பின் சூட்டை உள்வாங்கி low… low.. என்று அந்த மெஷின் சொல்ல, நீங்க போகலாம் என்று நல்ல நெல்லைத் தமிழில் அந்தப் பெண்மணி சொல்ல உள்ளே நுழைகிறேன். எதிரில் பிரம்மாண்டமாய் விநாயகர். அதுவரை சென்னையை தாண்டி வெளியே வாழாதவனுக்கு 2005ல் சியாட்டல் வந்தபோது இருந்த கொஞ்சநஞ்ச கேள்விகள் விலக காரணமாயிருந்தது இந்த ஆஜானுவிநாயகர் தான். ஒரு வருடத்திற்கு பிறகு பார்த்த போது சட்டென ஒரு சிலிர்ப்பு. வீட்டைத் தாண்டி ஒரு உலகமே இருப்பதை ஞாபகப்படுத்திய கணம். பக்கதிலிருந்த மடப்பள்ளி கதவுகள் மூடப்பட்டிக்கின்றன. ஆக இன்று கோயில் பிரசாத கிச்சடி இல்லை என்பது உறுதியாகிறது.

உள்ளே எல்லா இடத்திலும் six feet away ஸ்டிக்கர்கள், not beyond this point என்று எச்சரிக்கும் மஞ்சள் ரிப்பன்களின் பின்னால் வேங்கடேசன் நின்றிருக்க, வேண்டியது வேறில்லை எனத் தோன்றும் போதே நம்மாழ்வாரும் கூடவே ஞாபகத்துக்கு வந்தார்.

கண்ணுள் நின்று அகலான் கருத்தின் கண் பெரியன்

எண்ணில் நுண் பொருள் ஏழிசையின் சுவை தானே

வண்ண நன் மணிமாடங்கள் சூழ் திருப்பேரான்

திண்ணம் என் மனத்துப் புகுந்தான் செறிந்து இன்றே

திருவாய்மொழி

என்ன தான் கலிபோர்னியா காட்டுத்தீ வந்தாலும் கரோனா வைரஸ் வந்தாலும் எங்களூரில் எம்பெருமான் இன்னமும் அருள்பாலித்து கொண்டு தான் இருக்கிறான் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அதுவும் அந்த கரிய பெருமாளின் சிறிய புன்முறுவலை காணாமல் போக முடியாது. 2014ல் தான் இந்த கோயிலின் கும்பாபிஷேகம் நடைபெற்றது. கோயிலில் போட்டோ எடுக்க ஆள் தேட, காமிரா கையோடு போன என்னை பிடித்து நிறுத்தினார்கள். அன்றிலிருந்து கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதத்திற்கு நடந்த திருப்பணிகளை அருகிலிருந்து படம் பிடிக்க வாய்ப்புக் கிடைத்தது. மிகப்பெரிய மரப் பெட்டியில் இந்தியாவிலிருந்து வந்திறங்கிய அந்த பெருமாளின் விக்கிரகத்துக்கு ஜலதிவாசம் முதற்கொண்டு பூர்ணாஹுதி செய்யும் வரை கருங்கல்லில் வடிக்கப்பட்ட ஒரு சிலை பிறந்து, கண்திறந்து, அருட்பேராற்றலாக மாறும் வைபவத்தை அருகிலிருந்து பார்த்து படமெடுக்க முடிந்தது. அதனாலோ என்னவோ இந்த எம்பெருமான் கண்ணுள் நின்று அகலானாகிவிட்டான்.

வழக்கமாய் தரப்படும் கற்பூரம் தீர்த்த சடாரி இத்தியாதிகளை காணோம். பட்டர் கர்ப்பக்கிரகத்திலிருந்து பூ பழம் என்று எடுத்து வந்து ஓரிடத்தில் வைத்து விட்டு போய் விடுகிறார். வேண்டியவர்கள் அவர்களே போய் எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்கிறார். ஆனால் கோயிலின் வழக்கமான ஊதுபத்தியும் சாம்பிராணியும் கலந்த வாசனை சன்னமாய் வந்து கொண்டிருக்கிறது. பட்டர் என்னை பார்த்தவுடன், முககவசத்தின் பின்னாலிருந்து சிரிக்க, நானும் அதே போல் முககவசத்தில் மறைந்து கொண்டு சிரிக்க, “செளக்கியமா?” “ம்ம்ம்.. இருக்கேன்” என்று பதிலளித்து விட்டு ஸ்பீக்கரில் பாவயாமி போட போய்விட்டார். புதுசாக பார்க்கிற மாதிரி அந்தக் கோயிலை பார்த்து சுற்றி விட்டு, கண்ணாடி அறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த நவகிரகங்களை பார்த்து வெளியே வரும் போது இன்னும் ஒரு பத்து பேர் லைனில் நின்றிருந்தார்கள்.

சற்றே இருட்ட ஆரம்பித்திருந்தது, தேடி செருப்பை போடுவதற்குள் எலும்பு வரை குளிர் நுழைந்து விட்டது. பெருமாள் தரிசனத்திற்கு பிறகு கரோனாவே காணாமல் போனதாக தோன்றியது. காரில் ஏறியவுடன் மாஸ்கை இழுத்து தூக்கிப் போட்டேன். தாத்தா தாத்தா களவெட்டி, பொந்துல யாரு மீன் கொத்தி என்று டி-யும் அறிவும் ஸ்டீரியோவில் பாட கேட்டுக் கொண்டே வீடு வந்தேன். எதற்கும் இருந்து விட்டு போகட்டும் என்று நன்றாக சோப்பு போட்டு கைகளை அலம்பிக் கொண்டேன்.

அமெரிக்கா · இலக்கியம் · சியாட்டல் · சியாட்டல் டைரி

தூக்கியடித்த தமிழ்


படம் – கேசவ்

இடம்: சியாட்டில். மணி: காலை ஆறேமுக்கால். கோவிலில் பட்டர் திருப்பாவை படித்த எல்லாரையும் முன்னே வந்து ஒரு அகல் விளக்கேற்ற சொல்கிறார். ஏற்றிய விளக்குகளை ஒரு தட்டில் வைத்து கருவறையில் எடுத்துப் போய் திரையிட்டுக் கொள்ள, ‘அசைந்தாடும் மயில்‘ பாடப்படுகிறது. பாடல் முடிந்தவுடன் ட்யூப்லைட்டுக்கள் அணைக்கப்பட, பிரகாரம் சற்றே இருட்டாகின்றது.

கருவறையில் இருந்து மணி அடிக்கிறது. ஓம் நாரயணாய வித்மஹே வாசுதேவாய தீமஹி என்று பட்டர் சமஸ்கிருதத்தில் காயத்ரி சொல்கிறார். சட்டென்று திரை விலக, கருவறையிலும் இருட்டு. முன்பு ஏற்றப்பட்ட அகல் விளக்குகள் ஆரத்தியாக பெருமாளுக்கு காட்டப்படுகிறது. அகல் விளக்குகள் சுடரொளியாக, சம்ஸ்கிருதம் நின்று கணீரென தமிழ்த் தொடங்க, எல்லோருமாய் ஒன்றாக திருப்பாவை 24 சொல்லத் தொடங்குகிறார்கள் –

அன்று இவ்வுலகம் அளந்தாய் அடிபோற்றி
சென்றங்குத் தென்னிலங்கை செற்றாய் திறல் போற்றி
பொன்றச் சகடமுதைத்தாய் புகழ் போற்றி
கன்று குணிலா வெறிந்தாய் கழல் போற்றி

பாதி பாசுரம் பாடிக் கொண்டிருக்கும் போதே அந்த இருட்டில் தெரிந்த ஆரத்தியின் சுடரொளியும், சுடர்கொடியின் தமிழும் தூக்கியடித்து ஏழாம் நூற்றாண்டில் போய் நான் விழ, ஆண்டாள் தெரிந்தாள். அவளோ கண்ணை மூடி கண்ணனை நினைத்து, பாதியில் நான் விட்ட திருப்பாவையை பாடிக் கொண்டே இன்னுமொரு நாலாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னே சென்று கோகுலத்தில் நிற்கிறாள்.

குன்று குடையா வெடுத்தாய் குணம் போற்றி
வென்று பகை கெடுக்கும் நின்கையில் வேல் போற்றி
என்றென்றுன் சேவகமே ஏத்திப் பறை கொள்வான்
இன்றுயாம் வந்தோம் இரங்கு ஏல் ஓர் எம்பாவாய்

அவளின் தமிழ் என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் hallucinate செய்ய, நடப்பது என்ன என்று புரிவதற்குள், ஆரத்தியை கொண்டு வந்து பட்டர் “கண்ணுல ஒத்திக்கோங்கோ” என்கிறார். ‘எனை காணவில்லையே நேற்றோடு’ வினீத்தைப் போல் கைகளை சுட்டுக் கொண்டு 21ம் நூற்றாண்டுக்கு திரும்பினேன்.

நம்மாழ்வார் சொன்ன அகலில் அகலும் அணுகில் அணுகும் புரிந்தது.