உலகம் · பதிவுகள் · மனிதர்கள்

நடுநிசி நகக்கடி

Image
ரஃபேல் நடால்

வாரக்கடைசியில் ஆஸ்திரேலிய ஓப்பனை கண்விழித்துப் பார்த்தது வீணாகவில்லை. ராஃபா நடாலும் மேட்வடெவ்வும் ஆடிய ஆண்கள் இறுதிப் போட்டி, ஏறக்குறைய ஆறு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு நகக்கடியாக முடிந்தது. தன்னை விளையாட விடாததினால் ஜோகோவிச் கோவிச்சுக் கொண்டாலும் இப்பொழுது நிலவும் தொற்று சூழ்நிலைக்குச் சரியே என்று தோன்றியது. ஜோகோ இருந்திருந்தால் இந்தப் போட்டி வேறு மாதிரி இருந்திருக்கும்.

ராஃபாவிற்கு ஆஸ்.ஓப்பன் சில வருடங்களாக கைக்கு எட்டாமலேயே இருந்தது. இதை வென்றால் 21வது கிராண்ட் ஸ்லாம் என்ற உலக சாதனை, எதிரில் மேட்வடெவ் என்ற இளைஞன் என்று பல அழுத்தங்கள். கடைசியில் அவர் வெற்றி பெற்றவுடன் அழுகை சந்தோஷம் என்ற உணர்ச்சிக் குழப்பத்தில் இருந்தது புரிந்துகொள்ளக் கூடியதே.

நம்முடைய எல்லோர் வீடுகளில் இருக்கும் ஒன்று விட்ட மாமா பையன் சாயலில் ரஷ்யாவின் மேட்வடேவ். உலக டென்னிஸ் வரிசையில் தற்போது இரண்டாவது இடம். நெடுநெடுவென வளர்ந்து ஒல்லியாக சற்றே முன்வழுக்கை விழுந்து, சொன்ன விஷயத்தை கச்சிதமாகச் செய்து முடிக்கும் இளைஞனின் முகம். புஜபல பராக்கிரமத்துடன் இருக்கும் நடாலின் எதிரில் அமைதியாக ஆனால் அதிரடியாக இருந்த மேட்வடேவ் கண்டிப்பாய் மனதில் இடம் பிடித்தார். வருகிற வருடங்களில் இவரின் மேல் எதிர்பார்பு அதிகமாகும். ஆனால் மேட்வடேவை ESPNல் கமெண்டரி சொல்பவர், ரயில் நிலையத்தில் டிபன் விற்பவர் போல், “மெதுவடே… மெதுவடே…” என்று சொல்லச் சொல்ல ஒவ்வொரு முறையும் அது என் கவனதிசை திருப்பலுக்குக் காரணமாகியது.

நடாலின் வியர்வை வழியும் முகத்தில் மூக்கு நுனி சிகப்பு வரை தற்போதைய உயர் தொழில்நுட்ப காமிரா பளீரென படம் பிடிக்க, இப்படி வீட்டில் பார்ப்பதை விட்டு விட்டு ஆஸ்திரேலியர்கள் மாஸ்க் இல்லாமல் மைதான அனுபவத்திற்கு ஏங்கியது நியாயம் தான் என்றாலும் உறுத்தியது. ஆக்‌ஷன் ரிப்ளேயிலும் புள்ளி விவரங்களின் 3டி புரொக்‌ஷனிலும் எங்குத் திரும்பினாலும் இன்போசிஸின் பல கோடி டாலர் விளம்பரங்கள்.

கடைசி செட்டில் அந்த களமே ஸ்லோமோஷனில் அமைதியாகிப் போனது. ஒரு விதத்தில் ஆர்.கே.செல்வமணி பட க்ளைமாக்ஸ் போல பந்தை அடிக்கும் நேரத்தில் இருவரும் “ஹாஹஹஹ…” என்ற உறுமல் ஒலி தாள கதியாய் காதில் விழ, மோனிகா செலஸைம் மரியா ஷரபோவாவையும் தாண்டிய டெசிபெல் அது. அதுவும் 4-2 என்று நடால் முன்னணியில் இருந்த கடைசி செட் கேமில், டுயூஸ் அட்வாண்டேஜ் என்று மாறி மாறிப் போய் ஒரு வழியாக மேட்வடேவ் ஜெயித்த போது அரங்கமே ஆர்ப்பரிக்க நான் பாத்ரூமுக்கு ஓடினேன்.

இந்தியா · பதிவுகள் · மனிதர்கள்

சங்கீதாவா சரவணபவனா?

நீயா நானா?

தமிழில் ஒரு சொல்லின் மூலத்தை அறிய முற்படுவது பல இடங்களுக்கு நம்மைக் கூட்டிச் செல்லும். போத்தீஸ் வாசலிலோ, டாக்டர் க்ளினிக்கிலோ நேரம் கடத்தும் போது நல்ல பொழுது போக்கு. இல்லையென்றால் வழக்கப்படி ஹாட்ஸ்டாரில் பிக்பாஸ் அல்டிமேட் பார்க்கலாம். இப்படி etymologyயை பற்றி யோசிக்கும் போது தமிழில் இதற்கென இணைய மென்பொருள் இருக்கிறதா என்று தேடிப் பார்த்தேன். ம்ஹூம் அகப்படவில்லை. ஒரு சொல்லை உள்ளிட்டு அதை வேர்ச்சொல்லாக ஆராயும்போது அந்த சொல்லுக்குப் பல விதங்களிலும் இணைக்கப்பட்ட சொற்கள் அந்த சொல் மரத்தில் இலைகளாக மிளிர்ந்தால் எப்படி இருக்கும் யோசித்துப் பாருங்கள்.

வாதம் என்ற சொல்லைப் பற்றித் தேடும் போது தோன்றியது இது. வாதம் என்றால் நமது நினைவுக்கு வருவது இரண்டு விஷயங்கள் – வாத நோய் அல்லது ஒரு தரப்பை எடுத்துக் கூறுதல். ஆனால் சற்றே ஆழமாகச் சிந்தித்தால் வாதம் பல சொற்களுடன் சேர்ந்து பலப்பல பொருள்களைத் தருகிறது. பக்க + வாதம், வி+வாதம், பிடி+வாதம், வாக்கு+வாதம், பிரதி+ வாதம், எதிர்+வாதம், தீவிர+வாதம், எழுத்தாளர்களுக்கு பிடித்த மாயயதார்த்த+வாதம், விதண்டா+வாதம் என போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த ஆராய்ச்சி தமிழில் மட்டுமல்ல எல்லா மொழிகளிலும் ஒரு உற்சாகமான செயல் தான்.

ஜனநாயகம் என்பதே ஒரு பெரிய வாக்குவாதம் என்பார்கள். சரிதான். ஆனால் தினப்படி நாம் செய்யும் விவாதங்களையும் வாக்குவாதங்களையும் யோசித்துப் பாருங்கள், விஜய்யா அஜித்தா, தாமரையா சூரியனா, டிரம்ப்பா கிளிண்டனா, சரவணபவனா சங்கீதாவா என வேண்டாத வீணடிக்கப்பட்ட தருணங்கள் தமிழனுக்குப் பாயசம் போல.

எப்பவுமே நான் ஒப்பினியனேட்டட் என்று ஒரு காலத்தில் நானும் காட்டுக்கத்தல் கத்தியவன் தான். நாற்பதைத் தொட்டவுடன் விவாதமா இருதயமா என்று தோன்ற பார்த்தசாரதி கோயில் பசு போல் கொடுக்கும் அகத்திக்கீரையை உண்டு அமைதியா இருக்க பழகிக் கொள்கிறேன். இன்னமும் முடிந்தபாடில்லை.

அதெல்லாம் முடியாது காரசாரமான வாக்குவாதம் என் பிறப்புரிமை என சொல்பவர்களுக்கு, அந்த விவாதத்தில் அமைதியை கடைப்பிடித்து வெற்றி பெற நான் படித்த/கேட்ட விதிமுறைகள் இவ்விவை –

  1. முக்கியமானது – குரலை எழுப்பிப் பேசாதீர்கள். குரல் எழுப்புவதினால் உங்களில் முளையின் இருபுறமும் பாதாம் பருப்பு வடிவத்தில் உள்ள அமிக்டாலா(amygdala) என்ற பேட்டையில் amygdala hijack என்ற செயல் நடக்கிறது. செய் அல்லது செத்து மடி என்ற ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டு, உங்கள் உடம்பும் உணர்ச்சிகளும் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து காணாமல் போகின்றன. அதன் பின்பு தலைச் சூடாகும், கைகால் நடுங்கும், பேச்சு குழறும். இந்த சமயத்தில் தான் நம்மையும் உணராமல் வார்த்தையாலோ செயலாலோ எதாவது சொல்லி/செய்து நட்புகளும் உறவுகளும் அறுந்து போகின்றன. உங்கள் குரல் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் போது சிறப்பாக யோசிக்க முடியும்.
  2. உங்களோடு வாதம் செய்பவரைத் தாக்காமல் அவரின் வாதத்தைத் தாக்குங்கள். உதா: ”இப்பயெல்லாம் சரவணபவன் முன்ன மாதிரி இல்ல. சங்கீதா தான் டாப்.” என்று சொல்பவரை நோக்கி, “உனக்கும் உன் குடும்பத்துக்கும் லேட்டஸ்ட் எதுவோ அதுதான் டாப். சுட்டு சுண்ணாம்பா போனாலும் கோட்டு போட்டுட்டு ஆபிஸ் போறவன் தானே நீ” என்றெல்லாம் சொன்னால் மூக்கு உடைபடும் ஜாக்கிரதை.
  3. வாதங்களுக்கு இடையே ஜோக் அடிப்பது சூழ்நிலையின் வெப்பத்தைக் குறைக்கும்.
  4. எதிரிலிருப்பவர் ஏதாவது சொல்ல அதை கேளாது நீங்களும் ஏதாவது சொல்வதற்குப் பதில், உங்கள் வாதத்தைக் கேள்விகளாக மாற்றுங்கள். அவருடைய பக்க தர்மத்தை உங்களுக்குப் புரிந்து கொள்ளச் சிறந்த வழி. அப்படி பதில் சொல்லும் போது அவர் யோசிக்க ஆரம்பித்து தன்னுடைய வாதத்திலிருந்து கொஞ்சம் ஜகா வாங்கலாம்.
  5. உங்களுடைய பார்வையும் கோணமும் குறைபட்டதாக இருக்கலாம் என்று நம்புங்கள். நம் வாழ்க்கை முறை, பழக்கவழக்கங்கள், படிப்பு, சூழ்நிலை இவற்றால் நம்முடைய வாதமும் உலக கண்ணோட்டமும் வேறுபட்டது என்று உணர்ந்தால் வாக்குவாதம் அனாவசியம் என்று புரியும் .
  6. இவை எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமாக – நம்மால் யாரையும் எதையும் மாற்ற முடியாது என்று உணருங்கள். அப்படியே மாற்றினாலும் அது வாக்குவாதத்தினால் முடியவே முடியாது. இம்மாதிரி வாக்கு வாதங்களினால் என்ன பயன் என்பது பற்றியே எனக்குக் கேள்விகள் இருக்கின்றன. பேசித்தான் ஆக வேண்டும் என்றால் பைக்கை எடுத்துக் கொண்டுபோய் எலியட்ஸ் பீச்சில் உட்கார்ந்து கடற்காற்றுக்கு நடுவே அமைதியாய் பேசலாம். அல்லது மொட்டை மாடியில் இரவில் இளையராஜா இசைக்க விட்டு மெல்லப் பேசினால் எதிராளி கேட்க முற்படுவார். மாறுவாரா என்பது கேள்விக்குறியே.

போன மாதம் சென்னை சென்றிருந்தபோது சங்கீதாவிலிருந்தும் பிறகொரு முறை சரவண பவனிலிருந்தும் சொமாட்டோவில் ஆர்டர் செய்து சாப்பிட முடிந்தது. இவைகளில் இருந்த வந்த சாம்பார்களுக்கிடையே கிட்டத்தட்ட ஆறு கிலோமீட்டர் தூரம். காபிக்கு 10 கி.மீ. அதாவது இன்னமும் சரவணபவனுக்கு அருகில் கூட சங்கீதாவால் வரமுடியாது. இல்லை என்று சொல்பவர்களுடன் விவாதம் செய்ய நான் ரெடி. நீங்கள் தோற்பது உத்தர+வாதம்.

எழுத்தாளர்கள் · பதிவுகள் · புத்தகம் · மனிதர்கள்

முராகமியின் டீஷர்ட்

நான் விரும்பிய டி ஷர்ட்டுகள் – ஹருகி முராகமி

நான் எழுதிக் கொடுத்தால் என் வீட்டு சலவைக் கணக்கைக் கூட பதிப்பிக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள் பத்திரிக்கையாளர்கள் என்று ஒருமுறை நகைச்சுவையாக எழுதியிருந்தார் சுஜாதா. ஜப்பானிய எழுத்தாளர் ஹருகி முராகமி, சுஜாதா போலவே பிரபலமானவர். ஜப்பானையும் தாண்டி உலகப் புகழ் பெற்றவர். இவர் எழுதினால் யாரும் எதை வேண்டுமானாலும் பதிப்பிக்க ரெடி.

முராகமி கொஞ்சம் விவகாரமான ஆசாமி. அவர் எழுத்தைப் போலவே கொஞ்சம் வித்தியாசமானவர். போன வருடம் தான் சேகரித்து வைத்திருக்கிற டீஷர்ட்டுகளை பற்றி ஒரு புத்தகம் போட்டார். அதை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்தார்கள். பிரகஸ்பதி நான் அதையும் படித்துப் பார்த்தேன்.

தான் ஒரு பதுக்கல் பேர்வழி இல்லை என்றாலும் நான்கைந்து விஷயங்கள் தன்னை அறியாமல் குவிந்து போனது என்கிறார். எல்.பி ரெக்கார்டுகள், புத்தகங்கள், பென்சில்கள், டிஷர்ட்டுகள் இன்ன பிற. டிஷர்ட் என்பது ஒரு மலிவான எளிமையான உடை. எதோ கலை பொக்கிஷமெல்லாம் அல்ல. அதனால் போகிற இடமெல்லாம் கொஞ்சம் மாறுபட்டுத் தெரிகிற ட்ஷர்டுகளை வாங்க ஆரம்பித்தார். அவர் அப்படி வாங்குவது தெரிந்து உலகெங்கும் இருக்கும் அவரது ரசிகர்கள் பலரும் அவருக்கு டிஷர்டுகளை அனுப்ப ஆரம்பித்தார்கள். முதலில் முராகமி வீட்டின் அலமாரிகள் நிறைந்தன, பின்பு அட்டைப்பெட்டிகள் என கார் கராஜ் வரை ட்ஷர்டுகளால் நிரம்பி வழிய வேறு வழியில்லாமல் ரொம்பவும் வித்தியாசமான ட்ஷர்டுகளை படமெடுத்து புத்தகம் போட்டுவிட்டார். பெயர் – The T-Shirts I Love.

ஜப்பானிய உணவான சூஷீயில் ஆரம்பித்து, கெட்ச்சப், பர்கர், விஸ்கி, பியர், பறவைகள், விலங்குகள், இசை, கார்கள், மராத்தான், புத்தகங்கள், யூனிவர்சிடிகள், சூப்பர்ஹீரோக்கள் என்று எல்லா துறைகளிலும் சேர்த்து வைத்திருக்கும் டிஷர்டுகள் பற்றி அவற்றின் படங்களோடு கதை சொல்கிறார்.

”இவ்வளவு டிஷர்ட்கள் வைத்திருக்கிறீர்களே நீங்கள் பொக்கிஷமாய் நினைக்கும் டிஷர்ட் எது?” என்று ஒரு நிருபர் கேட்க, முராகமி சொன்னது சுவாரஸ்யமானது.

ஹவாய்த் தீவில் ஒரு மலிவு விலை டிஷர்ட் கடையில் “Tony” Takitani House (D) என்ற வாசகம் போட்டிருந்த டிஷர்ட் ஒன்றை வாங்கினார். விலை வெறும் ஒரு டாலர். வீட்டிற்கு வந்தவுடன் இந்த டோனி என்பவர் ஒரு உண்மை மனிதனாய் இருந்தால் எப்படியிருப்பான் என்று யோசிக்கப் போய், டோனி டாகிடானி என்று பெயரிட்டு ஒரு சிறுகதை எழுதினார். அந்த கதை பிரபலமாகப் போய் பிறகு அதே பெயரில் திரைப்படமாகவும் வெளியாகி பெரும் புகழை வாங்கித் தந்தது. “என் வாழ்க்கையில் எத்தனையோ முதலீடுகள் செய்திருக்கிறேன், ஆனால் அந்த ஒரு டாலர் டிஷர்ட் தான் பெஸ்ட்”.

டோனி டாகிடானி டிஷர்ட்

இந்த சம்பவத்திற்கு சுவையான ஒரு சிறுகதை முடிவு இருக்கிறது. அந்தப் படம் வெளிவந்து பிரபலமானவுடன், முராகமிக்கு டோனியிடம் இருந்து ஒரு மின்னஞ்சல் வந்தது. “நான் தான் அந்த உண்மையான டோனி டாகிடானி. அந்த டிஷர்ட் நான் டெமாகிரடிக் கட்சிக்காக ஹவுஸ் தேர்தலில் நின்ற போது தயாரித்தது. தேர்தலில் நான் தோற்றுப் போனேன். அந்த டிஷர்ட் உங்களுக்காகவாவது உதவியிருப்பது சந்தோஷம் தான். நான் ஒரு வக்கீல், ஒரு முறையாவது என்னுடன் கோல்ஃப் விளையாட வாருங்கள்”.

முராகமிக்கு நீங்கள் இன்னமும் டிஷர்டுகள் அனுப்பலாம். அப்படியே அடியேனுக்கும் ஒன்று அனுப்பினால் இப்பகுதியில் உபயதாரர் பெயர் விவரம் குறிப்பிடுகிறேன். அனுப்பும் போது இந்திய யானை, அகல் விளக்கு, பாரதி மீசை என்றெல்லாம் இல்லாமல் தற்காலத் தமிழ் வார்த்தைகளாக அனுப்பக் கோருகிறேன். வாழ்க தமிழ்!

அமெரிக்கா · இந்தியா · இன்னபிற · இலக்கியம் · உலகம் · எழுத்தாளர்கள் · புத்தகம் · மனிதர்கள்

இன்ன பிற – தேசபக்திக்காக ஒரு தடுப்பூசி

போன மாதம் ஆப்கானிஸ்தானில் சரித்திரம் புரண்ட நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டே இந்தியர்கள் ஜனகணமன பாடி, சாக்லெட்டை விழுங்கி, அதன் ப்ளாஸ்டிக்கை கசக்கி கீழே போட்டு இந்தியாவின் 75வது சுதந்திர தினத்தைக் கொண்டாடினார்கள்.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இத்தனை வருடங்கள் கழித்தும் அச்சுபிச்சுத்தனமாக இரவில் வாங்கினோம் இன்னமும் விடியவேயில்லை என்று பேசிக்கொண்டிருக்கும் திராபைகளைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தேவையில்லை.

இந்தியாவைப் போல் ஒரு சுதந்திரமான நாடு எங்குமேயில்லை. தனி மனித சுதந்திரத்தை நாம் அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு சென்று விட்டோம். எந்த அடி சுவரிலும் பான் துப்பி, எந்த தெரு ஓரத்திலும் பிஸ்ஸடித்து, எப்படி வேண்டுமானாலும் குறுக்காக ரோட்டை க்ராஸ் செய்து என்று எந்த நாட்டிலும் அனுமதிக்கப்படாத சுதந்திரம். ப்ராங்போர்ட்டில் இமிக்ரேஷன் ஆபிஸர் சொல்வதை அமைதிப் பசு மாதிரி கேட்டுக் கொண்டு கோட்டுக்கு அந்தப் பக்கமாய் நிற்பவர், சென்னை விமான நிலையத்தின் இமிக்ரேஷன் ஆபிஸரின் கணினியுள் தலைவிட்டு பார்த்துக் கொண்டிருப்பது சுதந்திரமில்லாமல் வேரென்ன.

நமக்குப் பெரியவர்கள் சொல்லிக் கொடுக்காமல் போனது, சுதந்திரம் என்பது இதுவல்ல. பிரிட்டனிடமிருந்து நாம் மீண்டும் பறித்துக் கொண்டது, ஜனநாயகத்திற்கான சுதந்திரம். இந்தியா போல் பொருளாதாரத்தில் இன்னமும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் நாட்டில், 1.4 பில்லியன் மக்கள் ஜனநாயகம் என்ற எண்ணத்தில் ஆர்வத்துடன் ஈடுபடுவதே ஒரு அற்புதம். மேலும் 75 ஆண்டுகளாக அதைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது ஒரு சாதனை. அதுவும் பக்கத்து நாடுகளில் உள்ள ஆசாமிகள் செய்யும் விஷமங்களைப் பார்த்த பின்பும் இந்தியாவில் ஜனநாயகம் செழிப்பாக இருப்பது பெருமைப்பட வேண்டியது தான். கண்டிப்பாக இந்தியா முறைகேடுகளும் குறைகளும் உள்ள ஒரு அபூரண ஜனநாயகம். அப்படிச் சொல்லப் போனால் எதில் தான் குறையில்லை.

மனிதக்குலத்தின் ஆறில் ஒரு பங்கு இருக்கும் இந்தியாவில் ஜனநாயக விழுமியங்களுக்கு இன்னமும் மக்கள் அர்ப்பணிப்போடு இருப்பதைக் கொஞ்சமாவது கொண்டாடித்தான் ஆக வேண்டும். வந்தே மாதரம் என்ற அந்த பிரம்மாண்ட கனவைக் கண்டவர்கள் சந்தோஷப்பட்டிருப்பார்கள்.


தீவிரவாதத்துடன் சேர்த்து உடனடியாக அழிக்கப்பட வேண்டியது இந்த கெட்ட கரோனா வைரஸ். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் சாதாரண வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்த அமெரிக்காவில் மீண்டும் வெறியாட்டம் போடுகிறது இந்த டெல்டா கரோனா தொற்று. பிள்ளைகள் கோடை விடுமுறை முடிந்து பள்ளி திரும்பும் இந்த நேரத்தில் மருத்துவமனைகள் நிரம்பி வழிகின்றன. பல மாநிலங்களில் மீண்டும் மாஸ்க் அணிந்தே ஆகவேண்டிய கட்டாயம். பல நிறுவனங்கள் தடுப்பூசியைக் கட்டாயமாக்கினால் பணியாளர்கள் ராஜினாமா செய்து விடுகிறார்கள் எனப் பயந்து போய் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பல் இல்லாத வைரஸ் சிரிக்கிறது.

அமெரிக்காவின் தற்போதைய அரசு இயந்திரம் கொஞ்சம் ஓய்ந்து தான் போய் விட்டது. பதவிக்கு வந்தவுடன் அரசியலாக்கப்பட்ட வைரஸை மீண்டும் விஞ்ஞானமாக்கப் பார்த்தார்கள் . எல்லோருக்கும் இலவச தடுப்பூசி என அறிவித்தார்கள். தடுப்பூசி லாட்டரிகள் அறிவிக்கப்பட்டன. ஊரில் இருக்கும் அத்தனை மைதானங்களிலும் காரில் உட்கார்ந்து கொண்டே தடுப்பூசி போட்டுக் கொள்ள இராணுவம் வந்து ஏற்பாடு செய்தது. இருந்த அத்தனை நிறுவனங்களின் தடுப்பூசியையும் வாங்கினார்கள். போகிற வருகிறவர்களுக்கெல்லாம் ஊசி போட்டுத் தள்ளினார்கள். இவ்வளவு இருந்தும் தடுப்பூசியின் தவறான தகவல்கள் இணையத்தை ஆக்கிரமித்து இந்த முயற்சியைச் சற்றே குலைத்தன.

இன்று வரை வயது வந்தவர்களில் சுமார் 72.7 சதவிகிதம் குறைந்தது ஒரு தடுப்பூசி பெற்றுள்ளனர். 70 சதவிகிதம் பெரியவர்களை ஜூலை 4க்குள் அடைய வேண்டும் என்று இலக்கு நிர்ணயித்தது அரசு. ஆனால் அந்த தேசிய இலக்கை அடைய ஏறக்குறைய ஒரு மாதம் அதிகமாகத் தேவைப்பட்டது. அதற்குள் வைரஸ் பிறழ்ந்து டெல்டாவாக உருமாறி வந்துவிட மீண்டும் ஒரே களேபரம்.

தற்போது போர்க்கால முயற்சியாக வீடுவீடாக சென்று ஊசி போட ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். சமீபத்தில் ஜனாதிபதி ஜோ பைடன் “உங்களுக்காகவும், உங்கள் அன்பு குடும்பத்துக்காகவும், உங்கள் சுற்றுப்புறத்துக்காகவும், உங்கள் நாட்டிற்காகவும் இதைச் செய்யுங்கள். இது கேலிக்குரியதாகத் தெரியலாம், ஆனால் இது ஒரு தேசபக்திக்குரிய விஷயம்” என்று அறிவித்தார். இண்டிபெண்டென்ஸ் டே திரைப்படத்தில் வரும் ஜனாதிபதி பில் புல்மேனை நினைவுபடுத்தும் பேச்சு. வைரஸை வேற்றுகிரகவாசிகள் போலச் சீக்கிரமாக ஓட்டி விடுவார்கள் என நம்பலாம்.


டெஸ்டோஸ்டெரோன் நிறைந்த சார்பட்டா பரம்பரை படத்தைப் பார்க்க முடிந்தது. ரஞ்சித் கண்டிப்பாக ஒரு auteur. தன் கலையைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்ட ஒரு திரைப்படக் கலைஞர். அது காலா திரைப்படத்தின் மூலமே தெரிந்தது. சா.பரம்பரையில் தன் கலையை நேர்த்தியாகச் செய்திருக்கிறார். ரஞ்சித்திற்கும் அவரது குழுவிற்கும் வாழ்த்துக்கள்.


ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ்

”சா.பரம்பரையில் எமர்ஜென்ஸியை என்ன சூப்பரா கதையில யூஸ் பண்ணியிருக்காங்க தெரியுமா… சான்ஸே இல்ல… ஜீனியஸ்” என்று யூடூபில் விமர்சகர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது காதில் விழுந்தது. இது ஒரு புராதன யோசனை என்று சொல்லிக் கேட்பாரில்லை என்பதால் இதே போல ஒரு இலக்கிய சாதனத்தைப் பயன்படுத்திய போன நூற்றாண்டின் ஜீனியஸ் ஒருவரை பற்றிப் பார்க்கலாம்.

ஐரிஷ் எழுத்தாளர் ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ்(James Joyce) எழுதிய யூலிஸீஸ்(Ulysses) ஒரு நவீனத்துவ நாவல். இதை 1918 – 1920 வரை அமெரிக்க இதழான தி லிட்டில் ரிவியூவில் தொடராக எழுதினார்.

முதல் பார்வையில், புத்தகத்தின் பெரும்பகுதி ஒரு கட்டமைப்பே இல்லாமல் குழப்பமானதாகத் தோன்றலாம்; ஜாய்ஸ் ஒருமுறை சொன்னது, “நான் பல மர்மங்களைப் புதிர்களை இதனுள் வைத்துள்ளேன், அதனால் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பேராசிரியர்களை பிஸியாக வைத்து இருப்பேன், நான் என்ன சொல்கிறேன் என்று வாதிட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள்”. புத்தகம் பதினெட்டு அத்தியாயங்களைக் கொண்டது, இதன் ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஒரு நாளின் ஒரு மணிநேரத்தை உள்ளடக்கியது. ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திற்கும் அதன் சொந்த இலக்கிய பாணி இருந்தது. சில நனவோடை போலவும், ஒரு நாடகத்தைப் போலவும், குத்துக்கள், பகடிகள் மற்றும் குறிப்புகள் நிறைந்தவையாகவும் எழுதினார் ஜாய்ஸ். மற்றும் ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஓமரின் ஒடிஸியின் ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வுடன் தொடர்புடையது. கதாபாத்திரங்களின் மனதில் தான் கதையின் முக்கிய நிகழ்வுகளே நடக்கின்றன.

இத்தனைக்கும் கதை ரொம்பவே சாதாரணமான கதை. தமிழ் சினிமா விமர்சகர்களின் பாஷையில் காப்பி அடிக்கப்பட்ட காவிய கதை. ஓமரின் காவியமான ஒடிஸியை தழுவி எழுதப்பட்டது. 1904 ஜூன் 16 ஒரு சாதாரண நாள்(இந்நாளின் பின்கதைதான் காமெடியே). அந்த ஒரே நாளில் டப்ளினில் பயணிக்கும் லியோபோல்ட் ப்ளூம் என்னும் ஒரு விளம்பர நிறுவன விற்பனையாளனின் அன்றைய சந்திப்புகளை யூலிஸஸில் விவரிக்கிறார். இதை முழுவதும் புரிந்து, சிரித்துச் சிரித்து ரசிக்க எனக்குப் பத்து வருடங்களாவது ஆகியது. மூன்று முறையாவது படித்த பின் தான் ஜாய்ஸின் புத்திசாலித்தனம் புரிய ஆரம்பித்தது.

ஜாய்ஸ் 1904 ஜூன் 16றை தேர்ந்தெடுக்கக் காரணம், அந்நாளில் தான் மனைவியான நோரா பார்னகிளை முதன் முறையாகச் சந்தித்தார். இருவரும் காதலில் விழுந்து வேலை மற்றும் மகிழ்ச்சியைத் தேடி அயர்லாந்தை விட்டு வெளியேறினார்கள். தன் மனைவியின் மேல் அளவுக்கதிமான காதலிலிருந்த ஜாய்ஸ், அவளைச் சந்தித்த அந்த முதல் நாளை, தான் எழுதிய மிக முக்கியமான நாவலின் கதை நடக்கும் நாளாக தேர்ந்தெடுத்தார்.

அவர் மனைவிக்குப் பின் அவர் காதலித்தது டப்ளின் நகரத்தை. சில பேரழிவுகளில் டப்ளின் நகரம் அழிக்கப்படுமானால், இந்நாவலின் பக்கங்கள் மூலம் செங்கல் செங்கல்லாகக் கட்டியமைக்கப்படலாம் என்ற அளவிற்கு அந்நகரத்தைப் பற்றி ஒரு விரிவான விளக்கம் கொண்டது யுலிஸிஸ். கதையின் நாயகியையும் தன் மனைவியின் சாயல் கொண்டவளாகத் தான் உருவாக்கினார். ஜூன் 16 1904 அன்று வந்த The Irish Times வந்த அத்தனை செய்திகளும் அந்நாவலில் இடம்பெற்றன. கதையில் நாயகன் ப்ளூம் அன்று மதியம் 2:30க்கு நடைபெறவுள்ள குதிரை ரேஸில் த்ரோஅவே என்னும் குதிரையின் மேல் பந்தயங்கட்ட முடிவு செய்கிறான். உண்மையாக ஜூன் 16 1904 அன்று The Irish Timesல் வந்த ரேஸ் அட்டவணையில் அதே நேரத்தில் ஓடிய ஒரு குதிரையின் பெயர் தான் அது. இதைப் போல பலப்பல குறிப்புகள்.

ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ் பற்றி ரிச்சர்ட் எல்மன் எழுதிய சரிதையில் நாவல் வெளியான அன்று நடந்த ஒரு சம்பவத்தை பற்றி ஒரு குறிப்புள்ளது. நாவல் முதலில் தொடராக வந்த போது அதில் கூறப்பட்டுள்ள விஷயங்களுக்காகப் பல நாடுகளில் தடை செய்யத் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நாவலை வெளியிட யாரும் முன்வராத போது , பாரிஸிலுள்ள தி ஷேக்ஸ்பியர் கம்பெனி நடத்திக் கொண்டிருந்த சில்வியா பீச் முன்வர, ஜாய்ஸின் 40வது பிறந்தநாளன்று 200 காப்பிகளாகப் புத்தகம் வெளியிடப்படுகிறது. இரண்டாம் பிரதியைத் தான் வைத்துக் கொண்டு சில்வியா பீச், முதல் பிரதியை அழகான ஒரு தாளில் மடித்து ஜாய்ஸின் அப்பார்ட்மெண்டிற்கு அனுப்புகிறார் சில்வியா.

புத்தகம் வீட்டிற்கு வருகிறது. ஜாய்ஸ், அவரது மனைவி மற்றும் அவளது தோழி ஆகிய மூவரும் வீட்டில் இருக்கிறார்கள். யுலிஸிஸின் முதல் பிரதியை ஜாய்ஸ் பிரித்து, தன் பவுண்டென் பேனாவை எடுத்து முதல் பக்கத்தைத் திருப்பி, to my darling nora.. with love from jim என்று எழுதி தனது மனைவியிடம் சமர்ப்பிக்கிறார். புத்தகங்களைப் படிக்கும் பழக்கமில்லா மனைவி அதைத் திருப்பி திருப்பி பார்த்து விட்டு, “அது சரி, நிச்சயமாக நான் இதையெல்லாம் படிக்க மாட்டேன்” என்று சொல்கிறாள். அப்படியே திரும்பி தனது தோழியிடம், “இந்தா புத்தகத்தைப் பிடி, இதற்கு என்ன தருவாய்” என்று கேட்கிறாள். தனது மனைவியைப் பார்த்த முதல் நாளை வைத்து எழுதப்பட்ட அந்த நாவல் ஒரு அசாதாரண காதல் செயல். அந்த முதல் பிரதிக்கு நேர்ந்தது ஒரு பாவம். பாவம் ஜாய்ஸ்.


 

சென்னை · மனிதர்கள் · Personal

தாத்தாவின் அலமாரி

இன்று இருந்திருந்தால் என் தாத்தா ஓங்கூர் துரைசாமியின் 95வது பிறந்தநாள். அவர் பிறந்தநாளன்று போன் செய்தால், ஆல் த பெஸ்ட் என்று மனதார வாழ்த்தி முடிப்பார். அந்த ஆல் த பெஸ்ட் என்னோடு நிறையவே ஒட்டிக்கொண்டு விட்டது. பிறகொரு நாள் நான் ஏ.ஆர்.ரஹ்மானை சந்தித்த போது கைகுலுக்கி, ஏதோ ஞாபகத்தில் ஆல் த பெஸ்ட் என்று சொல்லிவிட்டேன். ரஹ்மான் தன் தலையை உயர்த்தி ஒரு நொடி என்னை உற்று நோக்கிய போது தான் புரிந்தது நான் செய்த அபத்தம். அந்த அபத்தத்தைப் பற்றி தனியாக எழுதலாம்.

பிறந்ததிலிருந்து இருபத்தேழு வயது வரை நான் பாட்டி தாத்தாவின் அருகிலேயே இருந்ததால் ஏகப்பட்ட ஞாபகங்கள். அதுவும் ஆறு வயது வரை அவர்களுடனே வளர்ந்ததால் தாத்தா சொன்ன உண்மைச் சம்பவங்களும், பாட்டி சாதம் ஊட்டச் சொன்ன கற்பனைக் கதைகளுமே என்னை வளர்த்தன. வீட்டில் முதல் பேரன் நான் ஆதலால் நிறையவே செல்லம்.

தாத்தாவுடன் முதல் ஞாபகம் அவர் என்னை புரசைவாக்கத்தில் உள்ள மெயின் ரோடுக்கு கூட்டிச் சென்று ஏதோ ஒரு தட்டுமுட்டு கடையில் பொம்மை வாங்கிக் கொடுத்த ஞாபகம். அப்போது அந்த கடையை நான் சுவாமி கடை என்று சொன்னதால் அந்த கடைக்காரரும் இந்த கடைக்கு சுவாமிஸ் ஸ்டோர் என்று பெயரிட்டது பற்றி என் தாத்தா சொன்னார். அப்பொழுது நாங்கள் இருந்தது புரசைவாக்கத்தில் வெள்ளாளர் தெருவின் ஐந்தாம் நம்பர் வீட்டில். கொஞ்சம் பெரியவன் ஆனவுடன் பக்கத்தில் உள்ள ஒரு வீட்டைக் காண்பித்து இந்த வீட்டில்தான் ஆர்.கே. நாராயணன் பிறந்து வளர்ந்தார் என்றார். அதுவும் ஒரு வகையில் என்னை எழுத்தாளன் ஆவதற்குத் தூண்டியது என்று சொல்லலாம்.

தாத்தாவுடன் கைப்பிடித்து கங்காதீஸ்வரர் கோவிலுக்குப் போன ஞாபகங்கள் நிறைய. “தாள்ள போட்டுக்கோ, விபூதியை நல்ல பட்டையா இட்டுக்கணும்” என்பார். சூரியன் இறங்கிப் போய் இருட்டும் முன் கோயிலின் வெளிப் பிரகாரம் சூடாக இருக்க, அங்கிருக்கும் மேடையில் கதா காலட்சேபம் சொல்ல ஆரம்பிப்பார்கள். அப்படியே அந்த சூட்டில் நானும் அவரும் உட்கார்ந்து கொள்வோம். கதை சொல்பவர் ஆரம்பிக்க அப்படியே கதை கேட்டுக் கொண்டே தாத்தாவின் மடியில் படுத்து உறங்கிப் போவேன். எட்டு மணி வாக்கில் என்னை எழுப்பி வீட்டிற்குக் கூட்டி வருவார், அங்கு நான் கதை கேட்டதை விட அக்கோயிலின் சத்தத்தில் அமைதியாக உறங்கியது தான் அதிகம்.

ஆனால் தாத்தா சொன்ன கதைகள் எனக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும். குறிப்பாக அவருடைய குழந்தைப் பருவக் கதைகள்.

தாத்தா பிறந்தது ஓங்கூரில். மேல் மருவத்தூருக்கும் திண்டிவனத்துக்கும் சரியாக நடுவிலிருந்த ஒரு குக்கிராமம். இன்று எஸ்.ஆர்.எம் யூனிவர்சிடி வந்து கிராமம் டவுனாகிவிட்டது. 1927ல் அது ஒரு படு கிராமம். அந்த கிராமத்திலிருந்த ஓரிரு ஓட்டு வீடுகளில் இவரின் வீடும் ஒன்று. அப்பா கிராமத்தின் கணக்குப் பிள்ளை. தாத்தாவைத் தொடர்ந்து வீட்டில் ஒரு ஆண் மற்றும் நான்கு பெண் பிள்ளைகள் .

“தினம் கார்த்தால எங்கம்மா என்னைக் குளிப்பாட்டி, மை இட்டு வீட்டு திண்ணையில் உட்கார வெச்சுடுவா. அங்க போற வரவா எல்லாம் என் கன்னத்தைக் கிள்ளி துரை துரைன்னு சொல்லியே வீரராகவன்ற என் பேர் துரைசாமி ஆகிப் போச்சு. அப்புறம் எங்கப்பா என்னைக் கூட்டிப் போய் எதிர் பக்கமா இருக்கிற வீட்டில விட்டுவார். அங்க தான் பள்ளிக்கூடம். திண்ணையில் மணலை விரிச்சு அதுல எழுதச் சொல்லிக் கொடுத்தாங்க” என்பார்.

பெண்களை திருமணம் செய்ய வீட்டை விற்று அதன் எதிரிலேயே ஒரு மண் குடிசை வீட்டிற்கு குடும்பம் மாற்றலானது. 12வது வயதில் தாத்தாவின் தலையில் வீட்டின் பெரிய பையன் என்று பாரம் விழ சென்னையை நோக்கிப் பயணமானார். “எங்க மாமா என்ன தொழுப்பேடு ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல ட்ரெயின் ஏத்தி விட்டார். சின்னப் பையன் நான் எனக்கு மெட்ராஸை பத்தி என்ன தெரியும், ஏதோ வந்தேன் எங்கெல்லாமோ வேலை செஞ்சேன்”.

கொஞ்ச வருடங்களுக்குப் பிறகு தன் தங்கைகளுக்கெல்லாம் திருமணம் முடிந்தவுடன், விழுப்புரத்தில் இருந்த தன் அத்தை மகளான அன்னபூரணியை மணந்து கொண்டார். “டேய் எட்டாங் கிலாஸ் படிச்சிருகேன், நன்னா இங்கிலீஷ் வரும். உங்க தாத்தாவை கல்யாணம் பண்ணிக்காம் இருந்திருந்தா இன்னமும் படிச்சிருப்பேன்” என்று என்னிடம் சொல்வாள் என் பாட்டி.

திருமணம் முடிந்த கையோடு புரசைவாக்கத்தில் வாடகை வீட்டில் குடியேறினார்கள் பாட்டியும் தாத்தாவும். மூன்று குழந்தைகள். வருமானம் போதாமல் இரண்டு மூன்று வேலைகள் செய்ய ஆரம்பித்தார் தாத்தா. தன் குடும்பம் மட்டுமல்லாமல் ஊரில் உள்ள அப்பா அம்மாவையும் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். பாட்டி இழுத்துப் பிடித்து குடும்பத்தை நடத்தினாள். பாரிஸ் கார்னரிலிருந்தது தாத்தா கணக்கெழுதும் கம்பனி. அங்கிருந்து புரசைவாக்கத்திற்கு நடந்தே சென்று வருவார். பஸ்சில் போனால் பத்துப் பைசா. அதை சேமிக்க தினமும் நடராஜா தான்.

இந்த கடினமான வருடங்களை பற்றி பாட்டியிம் தாத்தாவும் தனித்தனியாக என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். தாத்தாவின் வெர்ஷனில் எப்பவுமே ஒரு நம்பிக்கை தெரியும். கொண்டு வரும் காசில் வீட்டை நடத்த வேண்டிய பாட்டிக்கோ எப்பவுமே கஷ்டம் தான். “எனக்கு என்ன தெரியும், நான் ஆபீஸ் போயிடுவேன், இவ தான் குழந்தைகளையும் வளர்த்து குடும்பத்தையும் நடத்தினா” என்று பாட்டியை கைகாட்டி விடுவார் தாத்தா. ஆனால் பாட்டிக்கும் தாத்தாவிற்கும் எவ்வளவிற்கு அன்னியோன்யம் இருந்ததோ அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு சண்டையும் வரும்.

1970களில் போட்டோபோன் என்று ஒரு நிறுவனத்தில் கணக்கெழுத வேலைக்குச் சேர்ந்தார் தாத்தா. அந்த நிறுவனம் தியேட்டர்களில் புரஜக்டர்கள் விற்கும் வியாபாரத்தில் இருந்தது. ராணி சீதை ஹால் இருக்கும் அதே கட்டிடத்தில் இருந்தது அவருடைய ஆபீஸ். தினம் மதிய வேலையில் அங்கிருந்து நடந்து போய் ட்ரைவ்-இன் வுட்லண்ட்ஸில் காபி குடித்தை பற்றி சொல்வார். 1996ல் இருந்து 2000ம் வரை தினமும் நானும் ஆங்கே தினமும் ஆஜராகி அதே காபியை குடித்தது வேறு கதை.

அப்படி ஒருநாள் ஆபிஸுக்கு கணக்கெழுத போன ஒரு நாளில் தாத்தாவிற்கு ஹார்ட்-அட்டாக் வந்தது. ஹாஸ்பிட்டலில் அனுமதித்த பின் அம்மாவின் ஆபிஸுக்கு போன் வர அவளும் மாமாவும் மாமியும் ஓடிப் போனார்கள். சின்னதாய் ஒரு பைபாஸ் செய்து வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டார்கள். அன்றிலிருந்து ஆரம்பித்தது தாத்தாவிற்கு டையட். பாட்டி அன்று முதல் தாத்தாவிற்கு எதை கொடுத்தாலும் பார்த்துப் பார்த்து தான் கொடுப்பாள். சர்க்கரை கம்மியாய், தேங்காய் சேர்க்காமல், அப்பளம் இல்லாமல் என்று ஏகப்பட்ட கெடுபிடி. எற்கனவே தண்ணியாய் இருக்கும் ஆவின் பாலை காய்ச்சி அதை டீ வடிகட்டியினால் வடிகட்டிய பின் தான் காபி போட்டுக் கொடுப்பாள்.

தாத்தாவை பற்றி முக்கியமாக ஒன்றை சொல்ல மறந்து விட்டேன். தாத்தா ஒரு hoarder. எதையும் தூக்கிப் போட மாட்டார். பரணிலில் என்றோ உபயோகப்படுத்திய பழைய இரும்பு சேர் இருக்கும், இரும்புப் பெட்டி இருக்கும், அதில் சில பல பேப்பர்கள் இருக்கும். தூக்கிப் போட யாரும் எத்தனித்தால், ” அது மாட்டம் இருந்துட்டுப் போறது, உங்களை என்ன பண்றது” என்பார். பழைய பேனாக்களை சேமித்து வைப்பார். தன் மகளின் திருமண பட்ஜெட் கடைசி நயா பைசா வரை எழுதி வைத்திருந்தார்.

சில வருடங்களுக்கு பிறகு தாத்தா ரிட்டையரானார். அப்பொழுதும் தன் மகனின் நிறுவனத்திற்கு கணக்கெழுதினார். புரசைவாக்கத்திலிருந்து ராமாபுரத்திற்கு வீடு மாறினார்கள். அந்த வீட்டில் தாத்தாவிற்கு ஒரு அறை இருந்தது. அதில் உட்கார்ந்து தான் கணக்கெழுதுவார். அதில் தனக்கென ஒரு அலமாரி வைத்திருந்தார். நான்கு அடி உயரத்திற்கு ஒரு இரண்டடி அகலமான ஒரு கருப்பு மர அலமாரி. அதில் மூன்று அடுக்குகள் இருந்தன. கீழே இருந்த கடைசி அடுக்கு இழுக்கும் படி இருக்கும். அந்த அலமாரியை யாரையும் தொட விடமாட்டார், தன் பேரப்பிள்ளைகள் உட்பட. அதில் தான் அவருடைய இதர பொருட்களை வைத்திருந்தார். பஸ் டிக்கெட், செல்லாத நாணயங்கள், சட்டை பட்டன்கள், பேனாக்கள், பழுப்படைந்த காகிதங்கள். அந்த அலமாரியின் வெளியே சகலமும் ஓட்டப்பட்டிருக்கும் – பஞ்சாங்கக் குறிப்புகள், இவ்வருட மாத காலண்டர், கிரிக்கெட் அட்டவணை, இன்னபிற. அதில் நான் ஒரு ரஜினி படமும் ஓட்டப் பார்த்தேன். தாத்தா சில வாரங்களுக்குப் பின் அதன் மேல் சங்கராச்சாரியார் படத்தை ஒட்டி ஒரு ரஜினி ரசிகனின் பழியை சம்பாதித்துக் கொண்டார்.

தாத்தா கிரிக்கெட் பார்ப்பார், தினமும் ஹிந்துவும் திணமணியும் படிப்பார். துக்ளக் படிப்பார், என்னையும் படிக்க்ச் சொல்லுவார். வாராவாரம் சோ எழுதிய மகாபாரதம் பேசுகிறதை படித்துக் கொண்டே டீவியில் மகாபாரதம் பார்த்தார். அதை அவருடன் சேர்ந்து படித்த ஞாபகம் இன்னமும் உள்ளது. ஜெயலலிதாவின் தீவிர அனுதாபியாய் இருந்தார். சங்கராச்சாரியாரின் கைதுக்குப் பிறகு அவருக்கு ஜெயலலிதாவின் மேல் இருந்த ஆதரவை பின் வாங்கிக் கொண்டார். அவரை திட்டித் தீர்த்தார், எங்களுக்கெல்லாம் ஆச்சரியமாய் இருந்தது.

கொஞ்ச நாட்களுக்கு பிறகு பாட்டிக்கு கண் ஆப்பரேஷன் செய்தார்கள். அதில் கொஞ்சம் தப்பாய் போய் அவளுக்கு ஒரு கண் பார்வை சரியாக தெரியாமல் போயிற்று. ஆனாலும் தன் ஒற்றை கண்ணை வைத்துக் கொண்டு தாத்தாவிற்கு தானே உணவு கொடுப்பாள். 2013ல் அவள் இறந்து போகிற வரையில் தாத்தாவை பார்த்துக் கொண்டாள். அவள் இறந்த போது நான் அமெரிக்காவில் இருந்தேன். 2014கில் சென்னை சென்றிருந்த போது தாத்தாவை பார்க்கப் போனேன். வீட்டின் முன் அறையில் பாட்டியின் ஒரு படம் மாட்டப்பட்டிருந்து. தாத்தாவை பார்த்தவுடன், “என்ன தாத்தா இப்படி ஆயிடுச்சு” என்றேன். தன் தலையை திருப்பி பாட்டியின் படத்தை பார்த்து, அங்காலாய்ப்பாய், ” அவ போயிட்டா” என்று கைகளை போச்சு என்றபடி அசைத்தார். மற்றபடி ஒன்றும் சொல்லாமல் இருந்து விட்டார். இத்தனை வருட திருமண வாழ்க்கைக்குப் பிறகு பாட்டியை பற்றி ஏதாவது சொல்வார் என்று நினைத்த எனக்கு கொஞ்சம் ஏமாற்றமாய் போய்விட்டது. மேலும் ஒன்றும் பேசாமல் இருந்து விட்டேன்.

வயதாக ஆக அவருக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் ஞாபகங்கள் தப்ப ஆரம்பித்தது. தள்ளாட ஆரம்பித்தார். 2017ல் சென்னை சென்றிருந்த போது இரண்டு நாட்கள் அவருடன் இருந்தேன். அவர் வாயை கிளரி ஏதாவது கதை சொல்வாரா என்று பார்த்தேன். அப்பொழுதும் தன் 90வது வயதில் இரண்டொரு வாழ்க்கைக் கதைகளை சொன்னார். கடந்த இரண்டு வருடங்களாக ரொம்பவும் முடியாமல் படுத்த படுக்கையாய் இருந்தார். அப்பொழுதும் வாக்கர் வைத்து நடந்து வந்து கிரிக்கெட் பார்ப்பார், பிறகு சென்று படுத்துக் கொள்வார்.

இவ்வருட பிப்ரவரியில் பிஷ்மாஷ்டமி அன்று தன் 94ம் வயதில் தாத்தா அவரின் வீட்டில் அவர் மகனின் மடியில் அமைதியாக காலமானார். அவரின் கடைசிச் சடங்குகள் முடிந்த பின் அவரின் அறையை சுத்தம் செய்தார்கள். என் கஸின் வாட்ஸ்சாப்பில் மெசேஜ் அனுப்பினான். “தாத்தாவோட அலமாரியை கடைசியா நோண்ட முடிஞ்சது. you would have loved clearing his cupboard…full of life. ஆனா முன்ன மாதிரி ரொம்பவும் hoarding விஷயமெல்லாம் இல்ல, எதோ சின்ன சின்ன விஷயம் இருந்தது. ஆனா அலமாரியோட அந்த கடைசி drawerல ஒரே ஒரு கிழிஞ்ச போட்டோ மட்டும் தான் இருந்தது, interesting” என்றான்.

தன் திருமணத்தன்று buff வைத்த ஜாக்கெட் போட்டிருக்கும் அழகான அன்னபூரணிப் பாட்டியின் அந்தப் புகைப்படத்தை அன்று தான் நாங்கள் முதலில் பார்த்தோம்.