இசை · இந்தியா · இன்னபிற · இலக்கியம் · உலகம் · எழுத்தாளர்கள் · தமிழ்நாடு · புத்தகம் · மனிதர்கள்

வாட்ஸ்சாப் வைத்தியர்களும் பக்கெட் பிரியாணியும்

மயிலாடுதுறை வைத்தீஸ்வரன் கோயிலின் குடமுழுக்கை 144ஐ போட்டு, கூட்டத்தை கட்டுப்படுத்தி நல்ல வெயில் அடிக்கும் நாளில் பிரகாசமாய் பிரமாதமாய் நடத்தியதை பொதிகையில் காணப்பெற்றேன். இந்த தொற்று நாட்களில் இம்மாதிரி கட்டுப்பாடுகளை விதிப்பது தவிர்க்கமுடியாதது தான். தொற்று பற்றற்று போனவுடன் கும்பாபிஷேக கோயிலை போய் பார்த்துக் கொள்ளலாம். அதுவரை பலப்பல ட்ரோன்கள் சமேதமாக சுத்தி சுத்தி விமானத்தையும் ராஜ கோபுரத்தையும் ஒரே நேரத்தில் பார்க்க வைத்த நல்ல உள்ளங்களுக்கு நன்றிகள் பல. பொதிகையில் கொஞ்சம் சத்தமாய் கூடவே உரை சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இப்போதிருக்கின்ற நிலைமைக்கு மருத்துவக் கடவுளான வைத்திய ஈஸ்வரனைத் தவிர நம்மிடம் இருப்பது இரண்டே விஷயங்கள் – மாஸ்க் மற்றும் தடுப்பூசி. ஜடாயு ராவணனை வழிமறித்து சண்டையிட்டு மாண்டபோது ராம லட்சுமணர்களால் இங்குள்ள குளக்கரையின் அருகில் தான் கடைசி சடங்குகள் செய்யப்பட்டதாகவும் அதனால் ஜடாயு தீர்த்தம் என்று பெயர் பெற்றது இந்த குளம் என்றும் சொன்னார்கள். வரைபடத்தை வைத்துப் பார்த்தால் நிலவியல் சரியாகத் தான் இருப்பதாய் தோன்றுகிறது. இருபது வயதில் நண்பன் ஒருவனுக்காக மெட்ராஸிருந்து நாடி சோதிடத்தை பார்க்கப் போனதாக ஞாபகம். தேடித் தேடி பிறகு கிடைத்ததாகவும் ஞாபகம்.

தற்போதைய வைரஸ் தொற்றை ஏழாம் நூற்றாண்டிலேயே உணர்ந்த மாதிரி திருத்தாண்டகத்தில் பாடியிருக்கும் திருநாவுக்கரசருக்கும் அவரது இனிமையான தமிழக்கும் சமுக விலகலுடன் ஒரு மெய்நிகர் கைக்குலுக்கல்.

பேரா யிரம்பரவி வானோ ரேத்தும்
    பெம்மானைப் பிரிவிலா அடியார்க் கென்றும்
வாராத செல்வம் வருவிப் பானை
    மந்திரமுந் தந்திரமும் மருந்து மாகித்
தீராநோய் தீர்த்தருள வல்லான் தன்னைத்
    திரிபுரங்கள் தீயெழத்திண் சிலைகைக் கொண்ட
போரானைப் புள்ளிருக்கு வேளூ ரானைப்
    போற்றாதே ஆற்றநாள் போக்கி னேனே

– திருநாவுக்கரசு நாயனார் (திருதாண்டகம்)

வாட்ஸ்சாப்பில் இந்த வாரம் வந்த 210 குறுஞ்செய்திகளில் எனக்காக வந்த தனிப்பட்ட கு.செய்திகள் 18. மற்றவை இரண்டு வகைப்படும் – முதலாவது குட்மார்னிங் குட்நைட் வகையறா, இதில் தப்பில்லை. அடுத்தது இந்த வைரஸை தவிடுபொடியாக்க வாட்ஸாப் வைத்தியர்களால் படித்து விட்டு பகிரவும் என்று அனுப்பப்படும் அரைகுறை உண்மைகள் நிரம்பிய பொய்கள். கற்பூரத்தை முகர்வதில் ஆரம்பித்து தடுப்பூசியில் 5ஜி சிப்புகள் பதித்துள்ளதாகவும், இந்த வைரஸ்ஸே இலுமினாட்டிகளின் வேலை எனவும் கற்பனை குதிரைகள் பறக்கும் கதைகள்.

உண்மையைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் இந்த குறுஞ்செய்திகளில் எதை மதிப்பது எதை அழிப்பது என்று தெரியாத ஜனம் எல்லாவற்றையும் எல்லோருக்கும் அனுப்பி இருக்கிற குழப்பத்தை அதிகமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. கல்லூரி மாணவன் தினத்தந்தியில் தமிழ் கற்றுக்கொண்டவன் என்று பாகுபாடில்லாமல் இந்த வாட்ஸாப் போன்ற வசிகரமான டெக்னாலஜிகள் உலகை சமன்படுத்திக் கொண்டிருந்தாலும் இம்மாதிரி துஷ்பிரயோகங்கள் மக்களிடையே பீதியை அதிகரித்து வருவது துரதிஷ்டம் தான்.

இந்த மாதிரி ஸ்பாம் குறுஞ்செய்திகளை தினமும் எழுதி அனுப்புவர்களின் மனதை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. நிஜமாகவே இவர்கள் உதவ நினைக்கிறார்களா அல்லது தனியாய் உணர்வதால் யா மொய்தீனிலிருந்து பக்கெட் பிரியாணி ஆர்டர் செய்து சாப்பிட்டுக் கொண்டே எழுதி அனுப்புவதில் இன்பம் அனுபவிக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. உலகம் இப்படி இருக்கும் நிலைமையில் எந்த விஷயத்தை அனுப்புவதற்கு முன்னும் கொஞ்சம் யோசிக்கவும். உங்களுக்கு யாராவது இம்மாதிரி குறுஞ்செய்திகளை அனுப்பி பகிரவில்லை என்றால் உங்கள் தலை சுக்கு ஆயிரமாய் வெடிக்கும் என்று சொன்னால் உத்தரவாதமாக அதை அழித்து விட்டு விஜய்யில் பாரதி கண்ணம்மா பார்க்க போய்விடவும்.


பதினைந்து வருடங்களுக்கு பிறகு மீண்டும் அசோகமித்ரனின் 18வது அட்சக்கோடு படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அசோகமித்ரனின் பெயரில் இருப்பதை போலவே லேசான சோகமும் கொஞ்சம் அவநம்பிக்கையும் அவரது கதைகளில் இடம்பெறும். ஆனாலும் நம்பிக்கை துளிர் விடும் இடங்களும் எட்டிப் பார்க்கும். சாமானிய மனிதனின் வாழ்வில் நடக்கும் அசெளகரியங்களின் மேலுள்ள உன்னிப்பான பார்வையும், அவரது அங்கதமான நடையும், கச்சிதமான கதை வடிவமும் அமையப் பெற்றது அசோகமித்ரனின் கதைகள். எத்தனை முறை படித்தாலும் – “பார்த்தியா எப்படி எழுதறேன்னு” என்று தன் மீது கவன ஈர்ப்பு கொள்ள வைக்காத எழுத்துக்கள். எழுத்தாளர்களின் எழுத்தாளர்.


99 ஸாங்ஸ் – எ.ஆர். ரஹ்மான்

சமீபத்தில் கேட்ட மிகச்சிறந்த தமிழ் ஆல்பம் 99 ஸாங்க்ஸ் என்ற ஆங்கில பேர் கொண்ட எ.ஆர்.ரஹ்மானின் சொந்தப் பட இசை. பதினாங்கு பாடல்களில் அரை டஜன் பாடல்களாவது காலத்தை தாண்டி நிற்கும் பாடல்கள். தமிழ்ப் பாடல்களில் ஆங்கிலக் கலப்பு என்பதை பற்றி பேச்சே போய்விட்டது. எங்கு தமிழ் எங்கு ஆங்கிலம் என்று புரியாமல் ஒன்றோடொன்று கலந்து போன பாடல்கள் – டக்குன்னு டக்குன்னு டக்குன்னு டக்குன்னு டக்குன்னு டக்குன்னு பாக்காத // பக்குன்னு பக்குன்னு பக்குன்னு பக்குன்னு பக்குன்னு பக்குன்னு ஆக்காத // கிக் ஒன்னு கிக் ஒன்னு கிக் ஒன்னு கிக் ஒன்னு கிக் ஒன்னு இருக்குது பார்வையில // லுக் ஒன்னு லுக் ஒன்னு லுக் ஒன்னு லுக் ஒன்னு விட்டுட்டு போனா தப்பே இல்ல.

இம் மாதிரி பாடல்களுக்கு நடுவில் 99 ஸாங்க்ஸின் பாடல்களுக்கு வரிகள் எழுதியது கிட்டத்தட்ட 8 கவிஞர்கள். சுத்தமான தமிழ் மட்டும் தான் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும் – நாளை நாளை பாடலில் கல்லூரிப் பருவத்தை ஞாபகப்படுத்தும் விவேக்கும், ஜுவாலாமுகி என்ற சமஸ்கிருத பெயரோடு வரும் பாடலில் தமிழில் விளையாடும் மதன் கார்க்கியும், குட்டி ரேவதியின் சீமந்தப்பூ மெலடியும், ஆகாய நீலங்களில் என்ற பாடலில் தாமரையின் தமிழும் ஸ்ரேயா கோஷலின் உச்சரிப்பும் தமிழ் இசை மேல் நம்பிக்கையை அதிகரிக்கின்றன. ஓராயிரம் வானவில் என்ற பாடலில் பியானோ இசையும் கவித்தமிழும் விஜய் யேசுதாஸின் குரலும் இழுத்துக் கொண்டு செல்கின்றன. கவிதைகள் புரிந்த மாதிரியும் இருக்க வேண்டும் புரியாத மாதிரியும் இருக்க வேண்டும் என்பார்கள். கவித்துவமான ஆல்பம்.

-மே ஒன்று. சிஎஸ்கே மும்பை இண்டியன்ஸிடம் கடைசி பந்தில் தோற்ற தினம்.

இலக்கியம் · எழுத்தாளர்கள் · சென்னை · மனிதர்கள்

அசோகமித்திரன்


[புகைப்படம்: அவுட்லுக்]

மாடியிலிருந்து எட்டிப்பார்த்தார் அசோகமித்திரன். கைனடிக் ஹோண்டாவை ஓரமாய் பார்க் செய்து விட்டு ஏறிட்டுப் பார்த்தேன். பல்லைச் சற்றே கடித்தபடி கவலையோடு என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். முன்னால் மாட்டியிருந்த ப்ளாஸ்டிக் பையை எடுத்துக் கொண்டு அவர் இருந்த அபார்ட்மெண்ட் கட்டிடத்தின் மாடியேறினேன்.

”உள்ள வாங்க, அதோ அந்த ரூம்ல இருக்கார்” என்றார் ஒரு பெண்மணி, அந்த அப்பார்ட்மண்டின் க்ரில் கேட்டை திறந்தபடி.

மனைவியாய் இருக்கும் என்று முடிவுசெய்து, வாங்கி வந்திருந்த மாம்பழப் பையை அவரிடம் கொடுத்தேன்.

”மாம்பழமெல்லாம் எதுக்குப்பா, வயசாச்சு… எல்லாருக்கும் உடம்பு சரியில்லை, இதெல்லாம் யாரும் சாப்பிடறதில்லை” என்று சொன்னார்.

”பரவாயில்லை மாமி” என்று சொல்லி சிரித்தபடி அவரைத் தாண்டிச் சென்றேன்.

“வாப்பா” என்றார் எழுத்தாளர்களின் எழுத்தாளர். ஒரு எளிய நீல நிற சட்டை, கொஞ்சம் பழுப்பேறிய வேட்டி, சற்றே கலைந்த தலை, நிறைய சுருக்கமான நெற்றி. இன்னமும் பல்லைக் கடித்தபடி இருந்தார்.

“என்ன வேணும்”.

“ஒண்ணுமில்லை சார். உங்க ஃபேன், அமெரிக்காலேந்து வரேன். உங்கள பார்த்துட்டுப் போலாம்னு” என்று சொன்னேன்.

அதற்கு இரண்டு மணி நேரம் முன்புதான், கிழக்கு பதிப்பகத்தில் கேட்டு அவரின் போன் நம்பரும், வேளச்சேரி விலாசமும் வாங்கினேன். போன் செய்தவுடன், வாங்க என்றார். வரவேற்பார் என்று நினைத்தேன்.

“உக்காருங்க” என்றார்.

“நான் உங்கள 2004ல ஒரு புத்தக விழால பார்த்துப் பேசினேன். ஒரு போட்டோ கூட எடுத்துக்கிட்டேன்”

“எந்த பங்ஃஷன்”

“அது…. உயிர்மை ஆன்லைன் விழா, சுஜாதா இந்திரா பார்த்தசாரதியெல்லாம் கூட இருந்தாங்க. நீங்க பேசினப்ப கணையாழியை எப்படியெல்லாம் கஷ்டப்பட்டு நடத்தினீங்கன்னு பிரமாதமா பேசினீங்க. ஒரே சிரிப்பு.”

இன்னமும் பல்லைக் கடித்தபடி என்னைப் பார்த்தார். அந்த விழாவைப் பற்றி யோசிக்கிறார் என்று தோன்றியது. அங்கிருந்த அமைதியை கலைப்பதற்கு மேலும் பேசினேன்.

“சமீபத்தில உங்களோட ‘இன்று’ படிச்சேன். ரொம்ப மூவிங். சூப்பர் சார்”

”ஆமால்ல, அதுவும் அந்த பொண்ணோட நிலைமை கஷ்டம்தான்” என்றார்.

அந்த புத்தகத்தில் வரும் கதாபாத்திரத்தை படைத்தவர் அவர், தனக்கும் அதற்கும் சம்பந்தமில்லாதபடி பேசினார். எனக்கு முதலில் புரியவில்லை.

அதன் பிறகு 90 நிமிடங்கள் கழிந்தன. பிறகு புரிந்தது, இவர் நிஜமாகவே வேற மாதிரி.

அசோகமித்திரனை சற்று தள்ளி நின்று பார்த்தால் நினைப்பில் தன்னை மறந்தவர் போல இருப்பார். வயதாகியதால் மறதியோ என்று தோன்றலாம். பேச ஆரம்பித்தால் அத்தனை விஷயமும் தெரிந்த ஆள் என்று புரியும். டிக்கின்ஸ்சை முதல்முறை படித்ததில் இருந்து, அயோவா அனுபவங்கள், 70களில் இருந்த மவுண்ட்ரோடு ட்ராபிக், ட்ரைவ்-இன் உட்லாண்ட்ஸில் காபி விலை வரை vividஆக விவரமாய் பேசினார்.

“நான் எழுதின புஸ்தகம் இது, படிச்சிருக்கீங்களான்னு கேக்கற்தே வன்முறையாப்படறது. அதனால புஸ்தகத்தைப் பத்தியெல்லாம் மத்தவங்ககிட்ட பேசறதே இல்லை. இப்பல்லாம் யாராவது படிக்கறாங்களா என்ன?” என்று கிளம்பும் போது சொன்னார்.

நான் கையில் எடுத்து வந்திருந்த, இந்திரா பார்த்தசாரதியின் ராமானுஜர் புத்தகத்தில், நண்பர் குரு சுப்பிரமணியத்துக்கு என்று எழுதி கையெழுத்திட்டார். அவர் உட்கார்ந்த மாதிரியே ஒரு போட்டோ எடுத்தேன்.

“வரேன் சார்”

“சரிப்பா, சீக்கிரம்… இருட்டிண்டு வருது மழை வரப்போறது, வீடு பக்கம் தானே?”

கிரில்லை திறந்து கொண்டு, அவர் மனைவியிடம் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பினேன். ஹோண்டாவை ஸ்டார்ட் செய்த போது எதோ தோன்ற திரும்பிப் பார்த்தேன். பால்கனியிலிருந்து பல்லைக் கடித்தபடி கொஞ்சம் கவலையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். வாழ்க்கையின் சாதாரண கணங்களை காவிய கணங்களாக்கிய எழுத்தாளனுக்கு ஒரு சின்ன கவலையை கொடுத்ததற்கு என்னையே திட்டிக் கொண்டேன்.

”நான் எழுதின புஸ்தகம் இது, படிச்சிருக்கீங்களான்னு கேக்கற்தே வன்முறையாப்படறது.” 2009ல் அவர் சொன்ன அந்த வரி இன்று வரை வாழ்வில் உதவியாயிருக்கிறது. நன்றி மித்திரன்.

எழுத்தாளர்கள் · சுஜாதா · மனிதர்கள்

கண்ணீரில்லாமல்

sujatha

ஏழு வருடங்களுக்குப் பிறகும் வாரம் ஒருமுறையாவது ஞாபகத்துக்கு வந்து விடுவார். சில சமயம் பல நாட்கள். ஆகாய விமானங்கள் தடயமின்றி காணாமல் போனாலோ, இந்தியாவை சுத்தம் செய்கிறேன் என்று யாராவது சவடால் விட்டாலோ, ‘சே, வாத்தியார் என்ன சொல்லியிருப்பார்’ என்றே இன்னமும் தோன்றுவது அதிசயமல்ல.

அவரெழுதிய எந்த ஒரு புத்தகத்தை இப்போது படிக்கும் போதும், ‘இவருக்கு என்ன தான் புரியாமல் போயிருக்கும்’ என்று தோன்றுவதும் அதிசயமல்ல. முன்னமே சொன்னது போல், எத்தனை பெரிய ரிசஷனயும் மறக்கடிக்கும் எழுத்துக்களை தந்ததற்கு நன்றிகள் பல, வாத்யாரே !!

பி.கு – கண்ணீரில்லாமல் – சுஜாதா உயிர்மையில் 2004-05களில் எழுதிய கட்டுரைத்தொகுப்பு. அதில் சங்ககால காப்பிய சித்தர்கள் முதல் க்வாண்டம் தியரியின் கர்நாடக கிரிக்கெட் வரை வழக்கமான சகலமும் சௌக்கியம்.

அமெரிக்கா · இன்னபிற · உலகம் · மனிதர்கள்

பெரும்பள்ளம்

எகிப்தில் நடக்கின்ற மக்கள் புரட்சியை பார்க்கும் போது பிரமிப்பாய் இருக்கிறது. பஸ் பிடித்து போய் பேக்கரியிலோ டுரிஸ்ட் கைடாகவோ வேலை பார்த்து வந்த சாமானியர்கள் திடிரென்று பேசி வைத்த மாதிரி வேலையை உதறிவிட்டு, மனைவி பிள்ளைகளை வீட்டில் அடைத்து விட்டு டஹ்ரீர் ஸ்குயரில் புரட்சி செய்ய ஆரம்பித்தது அவர்களின் கோபத்தை காட்டியது.

மக்கள் புரட்சி என்றால் பிரஞ்சுப் புரட்சியைப் போல் சாவகாசமாய் வருடக்கணக்காக நடக்க வேண்டும் என்பதல்ல. கடந்த 10 தினங்களில் அங்கும் ட்யுனிஷ்யாவிலும் நடந்தைவை உலகை சற்றே மாற்றக் கூடியவை. நான்கு நாட்களுக்கு உலுலாக்காட்டியாக் போய்க் கொண்டிருந்த இந்த புரட்சி ஊர்வலங்களைப் பார்த்து அரசு பயந்து போய் விட்டது நன்றாக தெரிந்தது. அதற்கு பிறகு நடந்தது தான் பயங்கரம். யாரோ போய் கைரோவில் இருந்த சிறைச்சாலையை திறந்துவிட 17,000 கைதிகள் வெளியே தப்பி ஓட, பிடித்தது தீ. இந்த கைதிகளில் அரசு ’சந்தேகத்தின் பேரில்’ பிடித்துப் போட்ட நல்லவர்களும் அடக்கம். ஆக நல்லவர்களும் அல்லாதவர்களும் ஒரே நேரமாக வெளியே வர ஏற்கனவே இருந்த பதட்டம் அதிகமாகி ஒரே களேபாரம். புரட்சி செய்து கொண்டிருந்த மக்கள் கொஞ்சம் பேர் வீடு திரும்பி தத்தம் காலனிக்கு பாதுகாப்பாய் இருக்க மற்றவர்கள் இன்னமும் விடிய விடிய புரட்சியில் ஈடுபட்டு இருக்கிறார்கள்.

புரட்சி நல்லதா கெட்டதா என்பதை அந்நாட்டவர்களிடம் விட்டு விடலாம். நம்நாட்டில் இம்மாதிரி ஏன் நடக்காது என்றாவது யோசித்துப் பார்க்கலாம். எகிப்தில் முபாரக் என்றொருவர் தான் இருக்கிறார். லஞ்சம் நம்நாட்டில் கிட்டத்தட்ட ஒரு தேசிய குணமாகியிருக்கும் இந்நாட்களில் யாரை எதிர்த்து புரட்சி செய்வோம்? ப்ளாக் டிக்கெட்டில் இருந்து, ப்ளாடுக்கு பட்டா வாங்குவது, பம்பு தண்ணிக்கு குழாயை வீட்டுக்கு இழுப்பது, குழந்தைக்கு ஸ்கூல் டொனேஷன் என்று எல்லோரும் எதோ விதங்களில் கறைப்பட்டுப் போய் இருக்கிறோம். அப்படியே புரட்சி பண்ணுகிறோம் என்று ஜெமினி பிரிட்ஜுக்கு அடியில் போய் நின்று கோஷமிடும் போது, உண்மை நெருட திரும்பி வந்து விடுவோம். ஆக புரட்சியும் கூட உதவாதென்றால் என்றால், சிம்பிளாக, சுயேச்சையில் நிற்கும் ஐஐடி மாணவன் யாருக்காவது ஓட்டாவது போட்டு கறை கழுவலாம்.

இத்தனை நாட்களாக சூப்பர் சிங்கர் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு, ”எகிப்துல என்னாச்சு சார்” என்று கேட்பவர்களுக்கு எழுதிப் புரியவைக்கவே முடியாது. பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

0000

இந்த எகிப்துப் புரட்சியில் ஈடுபட்டு முக்கிய அமைப்பாளர்களை இந்த சத்தமெல்லாம் ஓய்ந்து விட்ட போது, “அந்த நாட்கள் எப்படி இருந்தது?” என்று கேட்டுப் பார்த்தால், “கருப்பாய் அடி வயிற்றை கவ்வுகிற பயமாய் இருந்தது” என்று சொல்லுவார்கள். வேலையிருக்குமா இருக்காதா, பாஸ் ஆவோமா மாட்டோமா என்ற நாட்கள் நமக்கும் நடந்திருக்கலாம், அப்போது நமக்கு எப்படி இருந்தது என்று கேட்டுப் பார்த்தாலும் இப்படித் தான் பதில் சொல்லுவோம். இதைத் தான், பெரும்பள்ளம் அல்லது Pit என்கிறார்கள்.

உங்கள் வேலையில் தினம் தினம் இம்மாதிரி தோன்றுகிறதா? அமாம் என்றால் நீங்கள் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம். இம்மாதிரி அடிவயிற்று பயம் இல்லையென்றால் உங்களில் comfort zoneல் இருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம். சிறந்த தலைமைப் பண்புள்ளவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் இம்மாதிரி பெரும்பள்ளங்களைத் தேடிப்போய் விழுந்து, மீண்டும் மேலெழுந்து வருகிறார்கள். கேட்டால் சேலன்ஞ் என்கிறார்கள். கேள்விப்பட்டதுண்டா?

சமீபத்தில் Validation என்றொரு குறும்படம் பார்த்தேன். இம்மாதிரி கட்டிப்புடி வைத்தியங்களுக்கு நாமெல்லோரும் ஏங்குகிறோம். இதுவும் ஒரு சிறந்த தலைமைப் பண்பு தான் என்று தோன்றுகிறது. பதினாறு நிமிடங்களும் பார்க்க முடியவிட்டாலும் முதலிரண்டு நிமிடங்களையாவது பார்த்து விடுங்கள்.

0000

10 000 000 000 மிருகங்கள். அமெரிக்காவில் மட்டும் வருடத்திற்கு பத்து பில்லியன் மிருகங்கள் உண்பதற்காக கொல்லப்படுகின்றன. இவைகளில் வான்கோழி, கோழிகள் மட்டும் கிட்டத்தட்ட ஒன்பது பில்லியன். மாடுகள் கிட்டத்தட்ட 33 மில்லியன்கள். அதாவது மூன்று கோடியே முப்பது லட்சம்.

Fast Food Nation எனும் புத்தகத்தில் இம்மாதிரி உணவு தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகளில் மிருகங்களை எப்படி கொல்லுகிறார்கள் என்று படித்த பொழுது அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. இந்த வார ஓப்ரா ஷோவில் மாடுகளை கொன்று உணவு Ground Beef தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையில் எடுத்த வீடியோவைப் பார்த்து எல்லோரும் அதிர்ந்து போய் விட்டார்கள். என்ன தான் நாங்கள் இம்மிருகங்களை ஒழுங்காக பராமரித்து மரியாதையுடன் தான் கொல்கிறோம் என்றெல்லாம் அவர்கள் சொன்னாலும், கொலை கொலை தான் என்று பேச ஆரம்பித்து இருக்கிறார்கள். Inside a Slaughterhouse என்னும் இந்த ஆறு நிமிட வீடியோ உங்களின் வாழ்வை மாற்றக் கூடியது. ஜாக்கிரதை.

அமெரிக்கா · இன்னபிற · உலகம் · எழுத்தாளர்கள் · புத்தகம் · மனிதர்கள்

வீட்டுக் கதை

சில மாதங்களுக்குப்பின் மீண்டும் கலிஃபோர்னியா வருகிறேன். சின்ன வயதில் கேட்ட மூன்று நாட்டவர்கள் வானத்தில் பறக்கும்போதே தங்களது நாட்டைக் கண்டுபிடிக்கும் (அதாவது இந்தியாவைக் கிண்டலடிக்கும்) ஜோக்கைப்போல் கலிபோர்னியாவின்மேல் பறக்கும்போதே சிலிக்கான் வாசனை மூக்கைத் தொலைக்கிறது. ப்ளேனில் எல்லோரும் திடிரென்று #include என்றெல்லாம் ப்ரோக்ராம் உளறுகிறார்கள்.

விமானம் சான் ஃப்ரான்சிஸ்கோவில் எப்போதும் படர்ந்திருக்கும் மேகத்தைக் கிழித்தபடி அதிவேகமாக நகர்ந்து சான் ஹொசே ஸ்டேஷனில் இறங்கிவிடுகிறது. ரோடெல்லாம் தங்கமும் வைடூரியமும் கிடைக்கும் என்று நினைத்தலாகாது. பொட்டைக் காடாக எல்லா இடத்திலும் வானம் தெரியும் பாலைவனமாக இருந்த இடத்தில் திடீரென்று ஒரு முப்பது வருடங்களில் உலகம்முழுவதிலும் இருந்து டெக்னாலஜி ப்ரஜைகள் வந்து அடைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஓர் artificial சொர்க்கம். எங்கெங்கும் பணச் செழிப்பு தெரிகிறது. ரேச்சல் வெங்கடாசலம் என்றெல்லாம் பெயர்கள் காணக் கிடைக்கிறது. சரவணபவன் இருக்கிறது. தக்காளி ரசத்தை சூப் என்கிறார்கள். மினி டிபன் முதற்கொண்டு அடை அவியல், கைமா இட்லிவரை எல்லாம் கிடைக்கிறது. ஏப்பம் உள்பட. எந்தக் கம்பெனி போனாலும் வந்தாலும் இந்தியன் ஸ்டோர்கள் மாறுவதே இல்லை. காய்ந்துபோன டஜன் கறிவேப்பிலைகளை ப்ளாஸ்டிக் பையில் போட்டு ஒரு டாலருக்கு விற்றுவிடுகிறார்கள்.

இங்கிருக்கும் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ்தான் அமெரிக்காவிலேயே rudest நகரமாம். சாண்டா க்ளாராவில் பெல்ட் போடாத கார் ட்ரைவர்கள் வருகிறேன் வருகிறேன் என்று சித்த ஞாழி காக்கவிட்டு 101 ஹைவேயில் கம்ப்யூட்டர் இன்ஜினியர்களுடன் மல்லுக்கட்டி ப்ளேனை எடுக்கும்முன் எப்படியோ கொண்டுவந்து போட்டுவிடுகிறார்கள்.

0000

போன வருடம் படித்த ஆங்கில வரிசையில் எனக்குப் பிடித்த புத்தகம் பில் ப்ரைசன் (Bill Bryson) எழுதிய At Home – A Short History of Private Life என்ற புத்தகம். பில் ப்ரைசன் ஓர் ஆதர்ச எழுத்தாளர். படிக்கும் ஒவ்வொருவரிடமும் 1-1 பேசுகிறமாதிரி எழுதக்கூடியவர். ப்ரபஞ்சத்தில் இருந்து பெருவெடிப்பு, கல் மனிதன் எனக் கடினமான விஷயங்களை A Short history of nearly everythingல் விளக்கியிருப்பவர். ஓவ்வொரு புத்தகத்திலும் புதியவைகளைமட்டுமே எழுதக்கூடியவர்.

ஐம்பதுகளில் இருந்த அமெரிக்காவைப் பற்றி இவர் எழுதிய சுயசரிதையான The Life and Times of the Thunderbolt Kid எனக்கு ரொம்பப் பிடித்திருந்தது. ஓரிரு அத்தியாயங்களை இரண்டு மூன்று முறைகூடப் படித்திருக்கிறேன். விழுந்து விழுந்து சிரித்திருக்கிறேன். ஓரிருவருக்குப் பிறந்தநாள் பரிசாக இந்தப் புத்தகத்தை அளித்திருக்கிறேன்.படித்தால் உங்களின் குழந்தைப் பருவத்தை மீண்டும் நினைத்துப் பார்ப்பீர்கள். படித்தபடியே சிரிப்பு வரவில்லை என்றால் நீங்கள் டாக்டரை நாடவேண்டிவரலாம்.

தற்போது இங்கிலாந்தில் வசிக்கும் ப்ரைசனின் வீட்டில் ஒரு நாள் எங்கிருந்தோ தண்ணீர் ஒழுகுகிறது. அவர் ஆட்டிக்(Attic) என்னும் வீட்டின் உட்கூரையின்மேலிருக்கும் அறையில் ஏறிப் பார்க்கிறார். முதன்முறையாக அந்த அறைக்கு வரும் அவருக்குத் தோன்றுவது, உலகத்தைப் பற்றியெல்லாம் பேசும் எனக்கு என் வீட்டைப் பற்றியே தெரியாத விஷயங்கள் எத்தனை இருக்கிறது!

இதையடுத்து அவர் தன் வீட்டில் இருக்கும் ஒவ்வோர் அறையாக நம்மை அழைத்துச்செல்கிறார். அந்த அறையின் பின்னணியில் இருக்கும் வரலாறை ஆராய்ந்து விளக்குகிறார். இப்படி உருவானதுதான் இந்தப் புத்தகம் At Home – A Short History of Private Life.

டைனிங் டேபிளில் ஏன் உப்பும் மிளகும்மட்டும் வைக்கிறார்கள், forkல் ஏன் நான்கு பற்கள்மட்டும் இருக்கிறது, பாத்ரூம் உருவானது எப்படி எனச் சுவாரசியமான, ஆனால் அதிகம் பிரசித்தம் இல்லாத விஷயங்களை ஆராய்கிறார். ப்ரசன் சொல்லவருவது உங்கள் வீட்டிற்கும் வரலாறுக்கும் சம்பந்தமில்லை என நினைக்காதீர்கள். வரலாறு கடைசியாக முடிவது வீட்டில்தான்!

ரோமானியர்கள்தான் குளியலறைப் பழக்கத்தைக் கொண்டுவந்தார்கள். அதற்குமுன் கிரேக்கர்கள் Gymnasium என்றோர் இடத்தை வைத்திருந்தார்கள். Gymnasium என்றால் ’ஆடையில்லாத அறை’ என்று அர்த்தம். கொஞ்சம் உடலை வியர்க்கவிட்டுவிட்டுக் குளித்த இடம்தான் அது. அவர்களோடு ஒப்பிடும்போது ரோமானியர்கள் கொஞ்சம் சொகுசானவர்கள். அவர்கள் குளியறை பல ஏக்கர்களுக்குப் பரந்து விரிந்தது. அதனுள் சலூன், நூலகம், ப்யூட்டி பார்லர், டென்னிஸ் கோர்ட், ரெட் லைட் ஏரியா என்று பலதும் இருந்ததாம். நகரத்தில் நடுவில் இருந்த இந்தக் காமென் குளியலறைதான் அவர்களின் டைம் பாஸ். கொடுத்துவைத்தவர்கள்!

ரொம்பவும் அபாயகரமான அறை அல்லது இடம் மாடிப்படிதான். அமெரிக்காவில் வருடத்திற்குப் பன்னிரெண்டாயிரம் பேர் கீழே விழுகிறார்கள். மீண்டும் எழுவதே இல்லை. அவர்கள் விழுவது படிகட்டிலா, மொட்டை மாடியிலிருந்தா, அல்லது மரக் கிளையிலிருந்தா எனத் தெரிவதில்லை. இங்கிலாந்தில் வருடத்திற்குச் சுமார் மூன்று லட்சம் பேர் படிகட்டிலிருந்து விழுந்து டாக்டர் க்ளினிக் செல்கிறார்கள். இந்த மாடிப் படி பற்றியே MIT ப்ரொஃபஸர் ஒருவர் ஆராய்ச்சி செய்திருக்கிறார். இதன்படி இந்த நம்பர்கள் ரொம்பவே குறைந்தவை என்கிறார் அவர். கார் விபத்திற்கு அடுத்தபடி அதிகமாக நடக்கும் விபத்து இந்த மாடிப்படிச் சறுக்கல்தான்.
ஆனாலும் மற்ற இடங்களுக்குச் செய்யப்படும் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் மாடிப்படிகளுக்குச் செய்யப்படுவதில்லை என்பதுதான் சோகமே. நியுயார்க்கில் ஒரு
சப்வேயில் சறுக்காமல் இருக்கப் போடப்பட்டிருந்த ரப்பர் படிகட்டுகள் எங்கு ஆரம்பிக்கின்றன என்று தெளிவாக தெரியவில்லை. அதனால் சுமார் ஆறு வாரங்களில் 1400 பேர் விழுந்துவிட்டிருந்தார்கள். அப்புறம் அதை விழுந்தடித்துக்(!)கொண்டு மாற்றினார்கள்.

கிட்டத்தட்ட எல்லோரும் ஏதாவது தருணத்தில் மாடிப்படியில் இருந்து சறுக்கி விழுகிறார்கள். 2,222 முறைகளில் ஒரு முறையாவது கண்டிப்பாக நீங்கள் ஒரு படியாவது தவறுவீர்களாம். 63,000 முறைகளில் ஒரு முறையாவது ஒரு சின்ன விபத்தாவது நேருகிறதாம். முப்பது லட்சம் முறைகளில் ஒரு முறையாவது ஹாஸ்பிட்டலுக்கு செல்ல நேர்கிறதாம். திருமணமாகாதவர்களும் கொஞ்சம் ஒல்லியானவர்களும் அதிகம் விழுகிறார்களாம். ஒருமுறை சறுக்கினீர்கள் என்றால் மீண்டும் சறுக்கும் வாய்ப்பு அதிகமாகிறதாம். ஏறுவதைவிட இறங்கும்போதுதான் விபத்துகள் அதிகம் நடக்கிறதாம். நல்ல ஆரய்ச்சி, ந.ப.

இப்படிக் கீழே விழுவதை ஒரு ஸ்லோ-மோஷனில் ஓட்டிப் பார்க்கலாம். படிகட்டில் இறங்குவதே ஒருவிதக் கீழே விழுதல்தான். என்ன, நாம் கொஞ்சம் கண்ட்ரோலில் இருக்கிறோம். ஆகவே விழாமல் இறங்குகிறோம். சட்டென அடுத்த படி சறுக்கிவிட்டால் இந்த மனிதன் இறங்கவில்லை, சறுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறான் என மூளைக்குப் புரிந்து உங்கள் ரிஃப்ளக்ஸ் இயக்கத்தில் இறங்க ஆகும் நேரம் 190 மில்லி செகண்டுகள். இந்தப் பூதாகர இடைவெளியில் நீங்கள் சரியாக ஏழு இஞ்ச்கள் இறங்கியிருப்பீர்கள். விழலாம், அல்லது விழாமல் சுதாரித்துக்கொண்டும்விடலாம்.

இப்படியான மாடிப்படியில் அதிகம் கவனமாக இருக்கவேண்டிய இடம் முதலும் முடிவும்தான். மூன்றில் ஒரு விபத்து முதல் படியிலோ கடைசிப் படியிலோ நடக்கிறது. மிச்ச இரண்டு பங்குகள் முதல் மூன்று படிகளிலோ கடைசி மூன்று படிகளிலோ நடக்கிறது. ஆக நடுவில் மோட்டு வளையத்தை பார்த்தபடி நடக்கலாம். திடிரென்று ஒரு படி இருக்கக்கூடிய இடங்களும் நான்குக்கும் குறைவான படிகள் இருக்கக்கூடிய பிரதேசங்களிலும் அஜாக்கிரதை அதிகம் இருக்கிறது.
பெட்ரூம் பற்றிக்கூடச் சுவாரசியமான பல குறிப்புகள் இருக்கின்றன. எஜமானர்கள் தூங்கும் படுக்கைகளின் கால் பகுதியில் வேலைக்காரர்கள் படுத்து உறங்கியிருக்கிறார்கள். மன்னர் ஐந்தாம் ஹென்றி அவர் மனைவியுடன் கூடியபோது அவருடைய சமையல்காரரும் வேலைக்காரரும் உடன் இருந்ததாகத் தெளிவான குறிப்புகள் இருக்கின்றன. படுக்கையின் மேல் திரைச்சீலை ஒன்று இருந்திருக்கலாம் என்று சந்தேகத்துடன் எழுதிய குறிப்பும் மங்கலாக இருக்கிறது

0000