அமெரிக்கா · இந்தியா · இன்னபிற · இலக்கியம் · உலகம் · எழுத்தாளர்கள் · புத்தகம் · மனிதர்கள்

இன்ன பிற – தேசபக்திக்காக ஒரு தடுப்பூசி

போன மாதம் ஆப்கானிஸ்தானில் சரித்திரம் புரண்ட நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டே இந்தியர்கள் ஜனகணமன பாடி, சாக்லெட்டை விழுங்கி, அதன் ப்ளாஸ்டிக்கை கசக்கி கீழே போட்டு இந்தியாவின் 75வது சுதந்திர தினத்தைக் கொண்டாடினார்கள்.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இத்தனை வருடங்கள் கழித்தும் அச்சுபிச்சுத்தனமாக இரவில் வாங்கினோம் இன்னமும் விடியவேயில்லை என்று பேசிக்கொண்டிருக்கும் திராபைகளைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தேவையில்லை.

இந்தியாவைப் போல் ஒரு சுதந்திரமான நாடு எங்குமேயில்லை. தனி மனித சுதந்திரத்தை நாம் அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு சென்று விட்டோம். எந்த அடி சுவரிலும் பான் துப்பி, எந்த தெரு ஓரத்திலும் பிஸ்ஸடித்து, எப்படி வேண்டுமானாலும் குறுக்காக ரோட்டை க்ராஸ் செய்து என்று எந்த நாட்டிலும் அனுமதிக்கப்படாத சுதந்திரம். ப்ராங்போர்ட்டில் இமிக்ரேஷன் ஆபிஸர் சொல்வதை அமைதிப் பசு மாதிரி கேட்டுக் கொண்டு கோட்டுக்கு அந்தப் பக்கமாய் நிற்பவர், சென்னை விமான நிலையத்தின் இமிக்ரேஷன் ஆபிஸரின் கணினியுள் தலைவிட்டு பார்த்துக் கொண்டிருப்பது சுதந்திரமில்லாமல் வேரென்ன.

நமக்குப் பெரியவர்கள் சொல்லிக் கொடுக்காமல் போனது, சுதந்திரம் என்பது இதுவல்ல. பிரிட்டனிடமிருந்து நாம் மீண்டும் பறித்துக் கொண்டது, ஜனநாயகத்திற்கான சுதந்திரம். இந்தியா போல் பொருளாதாரத்தில் இன்னமும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் நாட்டில், 1.4 பில்லியன் மக்கள் ஜனநாயகம் என்ற எண்ணத்தில் ஆர்வத்துடன் ஈடுபடுவதே ஒரு அற்புதம். மேலும் 75 ஆண்டுகளாக அதைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது ஒரு சாதனை. அதுவும் பக்கத்து நாடுகளில் உள்ள ஆசாமிகள் செய்யும் விஷமங்களைப் பார்த்த பின்பும் இந்தியாவில் ஜனநாயகம் செழிப்பாக இருப்பது பெருமைப்பட வேண்டியது தான். கண்டிப்பாக இந்தியா முறைகேடுகளும் குறைகளும் உள்ள ஒரு அபூரண ஜனநாயகம். அப்படிச் சொல்லப் போனால் எதில் தான் குறையில்லை.

மனிதக்குலத்தின் ஆறில் ஒரு பங்கு இருக்கும் இந்தியாவில் ஜனநாயக விழுமியங்களுக்கு இன்னமும் மக்கள் அர்ப்பணிப்போடு இருப்பதைக் கொஞ்சமாவது கொண்டாடித்தான் ஆக வேண்டும். வந்தே மாதரம் என்ற அந்த பிரம்மாண்ட கனவைக் கண்டவர்கள் சந்தோஷப்பட்டிருப்பார்கள்.


தீவிரவாதத்துடன் சேர்த்து உடனடியாக அழிக்கப்பட வேண்டியது இந்த கெட்ட கரோனா வைரஸ். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் சாதாரண வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்த அமெரிக்காவில் மீண்டும் வெறியாட்டம் போடுகிறது இந்த டெல்டா கரோனா தொற்று. பிள்ளைகள் கோடை விடுமுறை முடிந்து பள்ளி திரும்பும் இந்த நேரத்தில் மருத்துவமனைகள் நிரம்பி வழிகின்றன. பல மாநிலங்களில் மீண்டும் மாஸ்க் அணிந்தே ஆகவேண்டிய கட்டாயம். பல நிறுவனங்கள் தடுப்பூசியைக் கட்டாயமாக்கினால் பணியாளர்கள் ராஜினாமா செய்து விடுகிறார்கள் எனப் பயந்து போய் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பல் இல்லாத வைரஸ் சிரிக்கிறது.

அமெரிக்காவின் தற்போதைய அரசு இயந்திரம் கொஞ்சம் ஓய்ந்து தான் போய் விட்டது. பதவிக்கு வந்தவுடன் அரசியலாக்கப்பட்ட வைரஸை மீண்டும் விஞ்ஞானமாக்கப் பார்த்தார்கள் . எல்லோருக்கும் இலவச தடுப்பூசி என அறிவித்தார்கள். தடுப்பூசி லாட்டரிகள் அறிவிக்கப்பட்டன. ஊரில் இருக்கும் அத்தனை மைதானங்களிலும் காரில் உட்கார்ந்து கொண்டே தடுப்பூசி போட்டுக் கொள்ள இராணுவம் வந்து ஏற்பாடு செய்தது. இருந்த அத்தனை நிறுவனங்களின் தடுப்பூசியையும் வாங்கினார்கள். போகிற வருகிறவர்களுக்கெல்லாம் ஊசி போட்டுத் தள்ளினார்கள். இவ்வளவு இருந்தும் தடுப்பூசியின் தவறான தகவல்கள் இணையத்தை ஆக்கிரமித்து இந்த முயற்சியைச் சற்றே குலைத்தன.

இன்று வரை வயது வந்தவர்களில் சுமார் 72.7 சதவிகிதம் குறைந்தது ஒரு தடுப்பூசி பெற்றுள்ளனர். 70 சதவிகிதம் பெரியவர்களை ஜூலை 4க்குள் அடைய வேண்டும் என்று இலக்கு நிர்ணயித்தது அரசு. ஆனால் அந்த தேசிய இலக்கை அடைய ஏறக்குறைய ஒரு மாதம் அதிகமாகத் தேவைப்பட்டது. அதற்குள் வைரஸ் பிறழ்ந்து டெல்டாவாக உருமாறி வந்துவிட மீண்டும் ஒரே களேபரம்.

தற்போது போர்க்கால முயற்சியாக வீடுவீடாக சென்று ஊசி போட ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். சமீபத்தில் ஜனாதிபதி ஜோ பைடன் “உங்களுக்காகவும், உங்கள் அன்பு குடும்பத்துக்காகவும், உங்கள் சுற்றுப்புறத்துக்காகவும், உங்கள் நாட்டிற்காகவும் இதைச் செய்யுங்கள். இது கேலிக்குரியதாகத் தெரியலாம், ஆனால் இது ஒரு தேசபக்திக்குரிய விஷயம்” என்று அறிவித்தார். இண்டிபெண்டென்ஸ் டே திரைப்படத்தில் வரும் ஜனாதிபதி பில் புல்மேனை நினைவுபடுத்தும் பேச்சு. வைரஸை வேற்றுகிரகவாசிகள் போலச் சீக்கிரமாக ஓட்டி விடுவார்கள் என நம்பலாம்.


டெஸ்டோஸ்டெரோன் நிறைந்த சார்பட்டா பரம்பரை படத்தைப் பார்க்க முடிந்தது. ரஞ்சித் கண்டிப்பாக ஒரு auteur. தன் கலையைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்ட ஒரு திரைப்படக் கலைஞர். அது காலா திரைப்படத்தின் மூலமே தெரிந்தது. சா.பரம்பரையில் தன் கலையை நேர்த்தியாகச் செய்திருக்கிறார். ரஞ்சித்திற்கும் அவரது குழுவிற்கும் வாழ்த்துக்கள்.


ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ்

”சா.பரம்பரையில் எமர்ஜென்ஸியை என்ன சூப்பரா கதையில யூஸ் பண்ணியிருக்காங்க தெரியுமா… சான்ஸே இல்ல… ஜீனியஸ்” என்று யூடூபில் விமர்சகர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது காதில் விழுந்தது. இது ஒரு புராதன யோசனை என்று சொல்லிக் கேட்பாரில்லை என்பதால் இதே போல ஒரு இலக்கிய சாதனத்தைப் பயன்படுத்திய போன நூற்றாண்டின் ஜீனியஸ் ஒருவரை பற்றிப் பார்க்கலாம்.

ஐரிஷ் எழுத்தாளர் ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ்(James Joyce) எழுதிய யூலிஸீஸ்(Ulysses) ஒரு நவீனத்துவ நாவல். இதை 1918 – 1920 வரை அமெரிக்க இதழான தி லிட்டில் ரிவியூவில் தொடராக எழுதினார்.

முதல் பார்வையில், புத்தகத்தின் பெரும்பகுதி ஒரு கட்டமைப்பே இல்லாமல் குழப்பமானதாகத் தோன்றலாம்; ஜாய்ஸ் ஒருமுறை சொன்னது, “நான் பல மர்மங்களைப் புதிர்களை இதனுள் வைத்துள்ளேன், அதனால் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பேராசிரியர்களை பிஸியாக வைத்து இருப்பேன், நான் என்ன சொல்கிறேன் என்று வாதிட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள்”. புத்தகம் பதினெட்டு அத்தியாயங்களைக் கொண்டது, இதன் ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஒரு நாளின் ஒரு மணிநேரத்தை உள்ளடக்கியது. ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திற்கும் அதன் சொந்த இலக்கிய பாணி இருந்தது. சில நனவோடை போலவும், ஒரு நாடகத்தைப் போலவும், குத்துக்கள், பகடிகள் மற்றும் குறிப்புகள் நிறைந்தவையாகவும் எழுதினார் ஜாய்ஸ். மற்றும் ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஓமரின் ஒடிஸியின் ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வுடன் தொடர்புடையது. கதாபாத்திரங்களின் மனதில் தான் கதையின் முக்கிய நிகழ்வுகளே நடக்கின்றன.

இத்தனைக்கும் கதை ரொம்பவே சாதாரணமான கதை. தமிழ் சினிமா விமர்சகர்களின் பாஷையில் காப்பி அடிக்கப்பட்ட காவிய கதை. ஓமரின் காவியமான ஒடிஸியை தழுவி எழுதப்பட்டது. 1904 ஜூன் 16 ஒரு சாதாரண நாள்(இந்நாளின் பின்கதைதான் காமெடியே). அந்த ஒரே நாளில் டப்ளினில் பயணிக்கும் லியோபோல்ட் ப்ளூம் என்னும் ஒரு விளம்பர நிறுவன விற்பனையாளனின் அன்றைய சந்திப்புகளை யூலிஸஸில் விவரிக்கிறார். இதை முழுவதும் புரிந்து, சிரித்துச் சிரித்து ரசிக்க எனக்குப் பத்து வருடங்களாவது ஆகியது. மூன்று முறையாவது படித்த பின் தான் ஜாய்ஸின் புத்திசாலித்தனம் புரிய ஆரம்பித்தது.

ஜாய்ஸ் 1904 ஜூன் 16றை தேர்ந்தெடுக்கக் காரணம், அந்நாளில் தான் மனைவியான நோரா பார்னகிளை முதன் முறையாகச் சந்தித்தார். இருவரும் காதலில் விழுந்து வேலை மற்றும் மகிழ்ச்சியைத் தேடி அயர்லாந்தை விட்டு வெளியேறினார்கள். தன் மனைவியின் மேல் அளவுக்கதிமான காதலிலிருந்த ஜாய்ஸ், அவளைச் சந்தித்த அந்த முதல் நாளை, தான் எழுதிய மிக முக்கியமான நாவலின் கதை நடக்கும் நாளாக தேர்ந்தெடுத்தார்.

அவர் மனைவிக்குப் பின் அவர் காதலித்தது டப்ளின் நகரத்தை. சில பேரழிவுகளில் டப்ளின் நகரம் அழிக்கப்படுமானால், இந்நாவலின் பக்கங்கள் மூலம் செங்கல் செங்கல்லாகக் கட்டியமைக்கப்படலாம் என்ற அளவிற்கு அந்நகரத்தைப் பற்றி ஒரு விரிவான விளக்கம் கொண்டது யுலிஸிஸ். கதையின் நாயகியையும் தன் மனைவியின் சாயல் கொண்டவளாகத் தான் உருவாக்கினார். ஜூன் 16 1904 அன்று வந்த The Irish Times வந்த அத்தனை செய்திகளும் அந்நாவலில் இடம்பெற்றன. கதையில் நாயகன் ப்ளூம் அன்று மதியம் 2:30க்கு நடைபெறவுள்ள குதிரை ரேஸில் த்ரோஅவே என்னும் குதிரையின் மேல் பந்தயங்கட்ட முடிவு செய்கிறான். உண்மையாக ஜூன் 16 1904 அன்று The Irish Timesல் வந்த ரேஸ் அட்டவணையில் அதே நேரத்தில் ஓடிய ஒரு குதிரையின் பெயர் தான் அது. இதைப் போல பலப்பல குறிப்புகள்.

ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ் பற்றி ரிச்சர்ட் எல்மன் எழுதிய சரிதையில் நாவல் வெளியான அன்று நடந்த ஒரு சம்பவத்தை பற்றி ஒரு குறிப்புள்ளது. நாவல் முதலில் தொடராக வந்த போது அதில் கூறப்பட்டுள்ள விஷயங்களுக்காகப் பல நாடுகளில் தடை செய்யத் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நாவலை வெளியிட யாரும் முன்வராத போது , பாரிஸிலுள்ள தி ஷேக்ஸ்பியர் கம்பெனி நடத்திக் கொண்டிருந்த சில்வியா பீச் முன்வர, ஜாய்ஸின் 40வது பிறந்தநாளன்று 200 காப்பிகளாகப் புத்தகம் வெளியிடப்படுகிறது. இரண்டாம் பிரதியைத் தான் வைத்துக் கொண்டு சில்வியா பீச், முதல் பிரதியை அழகான ஒரு தாளில் மடித்து ஜாய்ஸின் அப்பார்ட்மெண்டிற்கு அனுப்புகிறார் சில்வியா.

புத்தகம் வீட்டிற்கு வருகிறது. ஜாய்ஸ், அவரது மனைவி மற்றும் அவளது தோழி ஆகிய மூவரும் வீட்டில் இருக்கிறார்கள். யுலிஸிஸின் முதல் பிரதியை ஜாய்ஸ் பிரித்து, தன் பவுண்டென் பேனாவை எடுத்து முதல் பக்கத்தைத் திருப்பி, to my darling nora.. with love from jim என்று எழுதி தனது மனைவியிடம் சமர்ப்பிக்கிறார். புத்தகங்களைப் படிக்கும் பழக்கமில்லா மனைவி அதைத் திருப்பி திருப்பி பார்த்து விட்டு, “அது சரி, நிச்சயமாக நான் இதையெல்லாம் படிக்க மாட்டேன்” என்று சொல்கிறாள். அப்படியே திரும்பி தனது தோழியிடம், “இந்தா புத்தகத்தைப் பிடி, இதற்கு என்ன தருவாய்” என்று கேட்கிறாள். தனது மனைவியைப் பார்த்த முதல் நாளை வைத்து எழுதப்பட்ட அந்த நாவல் ஒரு அசாதாரண காதல் செயல். அந்த முதல் பிரதிக்கு நேர்ந்தது ஒரு பாவம். பாவம் ஜாய்ஸ்.


 

இசை · இந்தியா · இன்னபிற · இலக்கியம் · உலகம் · எழுத்தாளர்கள் · தமிழ்நாடு · புத்தகம் · மனிதர்கள்

வாட்ஸ்சாப் வைத்தியர்களும் பக்கெட் பிரியாணியும்

மயிலாடுதுறை வைத்தீஸ்வரன் கோயிலின் குடமுழுக்கை 144ஐ போட்டு, கூட்டத்தை கட்டுப்படுத்தி நல்ல வெயில் அடிக்கும் நாளில் பிரகாசமாய், பிரமாதமாய் நடத்தியதை பொதிகையில் காணப்பெற்றேன். இந்த தொற்று நாட்களில் இம்மாதிரி கட்டுப்பாடுகளை விதிப்பது தவிர்க்கமுடியாதது தான். தொற்று பற்றற்று போனவுடன் கும்பாபிஷேக கோயிலை போய் பார்த்துக் கொள்ளலாம். அதுவரை பலப்பல ட்ரோன்கள் சமேதமாக சுத்தி சுத்தி விமானத்தையும் ராஜ கோபுரத்தையும் ஒரே நேரத்தில் பார்க்க வைத்த நல்ல உள்ளங்களுக்கு நன்றிகள் பல. பொதிகையில் கொஞ்சம் சத்தமாய் கூடவே உரை சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இப்போதிருக்கின்ற நிலைமைக்கு மருத்துவக் கடவுளான வைத்திய ஈஸ்வரனைத் தவிர நம்மிடம் இருப்பது இரண்டே விஷயங்கள் – மாஸ்க் மற்றும் தடுப்பூசி. ஜடாயு ராவணனை வழிமறித்து சண்டையிட்டு மாண்டபோது ராம லட்சுமணர்களால் இங்குள்ள குளக்கரையின் அருகில் தான் கடைசிச் சடங்குகள் செய்யப்பட்டதாகவும் அதனால் ஜடாயு தீர்த்தம் என்று பெயர் பெற்றது இந்த குளம் என்றும் சொன்னார்கள். வரைப்படத்தை வைத்துப் பார்த்தால் நிலவியல் சரியாகத் தான் இருப்பதாய் தோன்றுகிறது. இருபது வயதில் நண்பன் ஒருவனுக்காக மெட்ராஸிருந்து நாடி சோதிடத்தை பார்க்கப் போனதாக ஞாபகம். தேடித் தேடி பிறகு கிடைத்ததாகவும் ஞாபகம்.

தற்போதைய வைரஸ் தொற்றை ஏழாம் நூற்றாண்டிலேயே உணர்ந்த மாதிரி திருத்தாண்டகத்தில் பாடியிருக்கும் திருநாவுக்கரசருக்கும் அவரது இனிமையான தமிழக்கும் சமுக விலகலுடன் ஒரு மெய்நிகர் கைக்குலுக்கல்.

பேரா யிரம்பரவி வானோ ரேத்தும்
    பெம்மானைப் பிரிவிலா அடியார்க் கென்றும்
வாராத செல்வம் வருவிப் பானை
    மந்திரமுந் தந்திரமும் மருந்து மாகித்
தீராநோய் தீர்த்தருள வல்லான் தன்னைத்
    திரிபுரங்கள் தீயெழத்திண் சிலைகைக் கொண்ட
போரானைப் புள்ளிருக்கு வேளூ ரானைப்
    போற்றாதே ஆற்றநாள் போக்கி னேனே

– திருநாவுக்கரசு நாயனார் (திருதாண்டகம்)

வாட்ஸ்சாப்பில் இந்த வாரம் வந்த 210 குறுஞ்செய்திகளில் எனக்காக வந்த தனிப்பட்ட கு.செய்திகள் 18. மற்றவை இரண்டு வகைப்படும் – முதலாவது குட்மார்னிங் குட்நைட் வகையறா, இதில் தப்பில்லை. அடுத்தது இந்த வைரஸை தவிடுபொடியாக்க வாட்ஸாப் வைத்தியர்களால் படித்து விட்டு பகிரவும் என்று அனுப்பப்படும் அரைகுறை உண்மைகள் நிரம்பிய பொய்கள். கற்பூரத்தை முகர்வதில் ஆரம்பித்து தடுப்பூசியில் 5ஜி சிப்புகள் பதித்துள்ளதாகவும், இந்த வைரஸ்ஸே இலுமினாட்டிகளின் வேலை எனவும் கற்பனை குதிரைகள் பறக்கும் கதைகள்.

உண்மையைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் இந்த குறுஞ்செய்திகளில் எதை மதிப்பது எதை அழிப்பது என்று தெரியாத ஜனம் எல்லாவற்றையும் எல்லோருக்கும் அனுப்பி இருக்கிற குழப்பத்தை அதிகமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. கல்லூரி மாணவன், தினத்தந்தியில் தமிழ் கற்றுக்கொண்டவன் என்று பாகுபாடில்லாமல் இந்த வாட்ஸாப் போன்ற வசிகரமான டெக்னாலஜிகள் உலகை சமன்படுத்திக் கொண்டிருந்தாலும் இம்மாதிரி துஷ்பிரயோகங்கள் மக்களிடையே பீதியை அதிகரித்து வருவது துரதிஷ்டம் தான்.

இந்த மாதிரி ஸ்பாம் குறுஞ்செய்திகளை தினமும் எழுதி அனுப்புவர்களின் மனதை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. நிஜமாகவே இவர்கள் உதவ நினைக்கிறார்களா அல்லது தனியாய் உணர்வதால் யா மொய்தீனிலிருந்து பக்கெட் பிரியாணி ஆர்டர் செய்து சாப்பிட்டுக் கொண்டே எழுதி அனுப்புவதில் இன்பம் அனுபவிக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. உலகம் இப்படி இருக்கும் நிலைமையில் எந்த விஷயத்தை அனுப்புவதற்கு முன்னும் கொஞ்சம் யோசிக்கவும். உங்களுக்கு யாராவது இம்மாதிரி குறுஞ்செய்திகளை அனுப்பி பகிரவில்லை என்றால் உங்கள் தலை சுக்கு ஆயிரமாய் வெடிக்கும் என்று சொன்னால் உத்தரவாதமாக அதை அழித்து விட்டு விஜய்யில் பாரதி கண்ணம்மா பார்க்க போய்விடவும்.


பதினைந்து வருடங்களுக்கு பிறகு மீண்டும் அசோகமித்ரனின் 18வது அட்சக்கோடு படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அசோகமித்ரனின் பெயரில் இருப்பதை போலவே லேசான சோகமும் கொஞ்சம் அவநம்பிக்கையும் அவரது கதைகளில் இடம்பெறும். ஆனாலும் நம்பிக்கை துளிர் விடும் இடங்களும் எட்டிப் பார்க்கும். சாமானிய மனிதனின் வாழ்வில் நடக்கும் அசெளகரியங்களின் மேலுள்ள உன்னிப்பான பார்வையும், அவரது அங்கதமான நடையும், கச்சிதமான கதை வடிவமும் அமையப் பெற்றது அசோகமித்ரனின் கதைகள். எத்தனை முறை படித்தாலும் – “பார்த்தியா எப்படி எழுதறேன்னு” என்று தன் மீது கவன ஈர்ப்பு கொள்ள வைக்காத எழுத்துக்கள். எழுத்தாளர்களின் எழுத்தாளர்.


99 ஸாங்ஸ் – எ.ஆர். ரஹ்மான்

சமீபத்தில் கேட்ட மிகச்சிறந்த தமிழ் ஆல்பம் 99 ஸாங்க்ஸ் என்ற ஆங்கில பேர் கொண்ட எ.ஆர்.ரஹ்மானின் சொந்தப் பட இசை. பதினாங்கு பாடல்களில் அரை டஜன் பாடல்களாவது காலத்தை தாண்டி நிற்கும் பாடல்கள். தமிழ்ப் பாடல்களில் ஆங்கிலக் கலப்பு என்பதை பற்றி பேச்சே போய்விட்டது. எங்கு தமிழ் எங்கு ஆங்கிலம் என்று புரியாமல் ஒன்றோடொன்று கலந்து போன பாடல்கள் – டக்குன்னு டக்குன்னு டக்குன்னு டக்குன்னு டக்குன்னு டக்குன்னு பாக்காத // பக்குன்னு பக்குன்னு பக்குன்னு பக்குன்னு பக்குன்னு பக்குன்னு ஆக்காத // கிக் ஒன்னு கிக் ஒன்னு கிக் ஒன்னு கிக் ஒன்னு கிக் ஒன்னு இருக்குது பார்வையில // லுக் ஒன்னு லுக் ஒன்னு லுக் ஒன்னு லுக் ஒன்னு விட்டுட்டு போனா தப்பே இல்ல.

இம் மாதிரி பாடல்களுக்கு நடுவில் 99 ஸாங்க்ஸின் பாடல்களுக்கு வரிகள் எழுதியது கிட்டத்தட்ட 8 கவிஞர்கள். சுத்தமான தமிழ் மட்டும் தான் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும் – நாளை நாளை பாடலில் கல்லூரிப் பருவத்தை ஞாபகப்படுத்தும் விவேக்கும், ஜுவாலாமுகி என்ற சமஸ்கிருத பெயரோடு வரும் பாடலில் தமிழில் விளையாடும் மதன் கார்க்கியும், குட்டி ரேவதியின் சீமந்தப்பூ மெலடியும், ஆகாய நீலங்களில் என்ற பாடலில் தாமரையின் தமிழும் ஸ்ரேயா கோஷலின் உச்சரிப்பும் தமிழ் இசை மேல் நம்பிக்கையை அதிகரிக்கின்றன. ஓராயிரம் வானவில் என்ற பாடலில் பியானோ இசையும் கவித்தமிழும் விஜய் யேசுதாஸின் குரலும் இழுத்துக் கொண்டு செல்கின்றன. கவிதைகள் புரிந்த மாதிரியும் இருக்க வேண்டும் புரியாத மாதிரியும் இருக்க வேண்டும் என்பார்கள். கவித்துவமான ஆல்பம்.

-மே ஒன்று. சிஎஸ்கே மும்பை இண்டியன்ஸிடம் கடைசி பந்தில் தோற்ற தினம்.

அமெரிக்கா · உலகம் · சியாட்டல் டைரி · Being Desi

கரோனாவாசம்

போன வருடம் பிப்ரவரி 29ம் தேதி அமெரிக்காவின் முதல் கரோனா(கொரோனா அல்ல) துக்கம் நடந்தது என் வீட்டின் கொல்லைப்புரத்தில் இருக்கும் ஆஸ்பத்திரியில். ஆறு மைல் தள்ளி இருக்கும் கர்க்லாண்டில் அகாலமாய் அந்த மரணம் நிகழ அமெரிக்காவே வாய் திறந்து பார்க்க, இந்தியன் ஸ்டோரில் மில்க்பிக்கீஸ் வாங்கப் போனவன் இந்த நியூஸ் கேட்டு இன்னும் இரண்டு பாக்கெட்களை அள்ளிக் கொண்டு வந்தேன். அதன் பிறகு உலகத்தில் நடந்தது எல்லாம் வரலாற்றுப் புத்தகங்களுக்கானது.

வைரஸ் வந்து, எல்லோரும் பீதியில் உறைந்து போய், வாழ்வின் தற்காலிகத் தன்மை புரிய ஆரம்பிக்க, கைகளை சரியாக அலம்பக் கற்றுக்கொண்டு, முககவசம் அணியலாமா கூடாதா என்று புரியாமல் புரிந்து கொண்டு, வீட்டுக்கொரு மாஸ்க் தைக்கும் டைலர்களாக மாறி, ஜூம் செய்ய ஆரம்பித்து, வீட்டிலிருந்து வேலை செய்ய பழகி, டோர்டாஷில் பலகாரங்களை ஆர்டர் செய்து, குடும்ப உறுப்பினர்களைத் தவிர சகலமும் அமெசானிலிருந்து வீடு வந்து சேர, கோடையில் அமெரிக்கா சமூக நீதிக்காகப் போராடி, கலிபோர்னியா காட்டுத்தீ பரவி ஊரெல்லாம் புகைமூட்டத்தில் மூழ்கி, ஜனாதிபதி தேர்தலை ஒரு வழியாய் அஞ்சலிலும் கொஞ்சம் சண்டையிலும் முடித்துக் கொண்டு, ஊரெல்லாம் ஊசிமயமாய் மாறுவதற்குள் ஒரு வருடமாகி விட்டது. சரியாய் ஒரு வருடம் ஒரு மாதம்.

முதல் சூடு பட்டதாலோ என்னவோ சியாட்டலில் மக்கள் அரசாங்க விதிமுறைக்கு கட்டுப்பட்டே இருந்தார்கள். டாக்டர் நர்ஸ்களெல்லாம் கலிங்கப் போருக்கு போவது போல் தினமும் ஆஸ்பத்திரி செல்ல, அந்த தியாகங்களுக்கு நடுவே வீட்டில் இருப்பதெல்லாம் ஒரு விஷயமா என்று தோன்றியது. இந்த பதிமூன்று மாதங்களில் நண்பர்கள் யாரும் வீட்டினுள் வரவில்லை. சமையலறை குழாய் ஒழுக ஆரம்பித்த போது, மாஸ்க் அணிந்து கொண்டு ஒரு ப்ளம்பர் வந்தார். ஒரு சின்ன வாஷர் போயிருந்தது. இதுக்காகவா என்னை அழைத்தாய் என்றபடி பார்த்துவிட்டு போனார். பிறகொரு முறை கார் பாட்டரி மக்கர் செய்ய அதை உயிர்ப்பிக்க இழந்த சக்தி வைத்தியராக ஒரு மெக்கானிக் வந்து போனார். வேறு வழியில்லாமல் ஓரிரு முறை டாக்டரிடம் செல்ல வேண்டியிருந்தது. இவைகளை தவிர வீடே கதி என்று இருந்தவனுக்கு, போன மாதக் கடைசியில் அரசாங்கம் விதிகளை கொஞ்சம் தளர்த்தியது ஆறுதலாயிருந்தது. அதனால் பதிமூன்று மாத வீடுவாசத்திற்குப் பின், கரோனா பற்றி இனி கொஞ்சம் கவலைப்படாமல் வெளியே தலை காட்டலாம் என்று தோன்றியது.

போன வாரம் புனித வெள்ளியன்று, அதாவது சரியாக சார்வாரி வருடம் பங்குனி இருபதாம் தேதி சஷ்டியில் ராகுஎமகுளிகை காலங்களை கருத்தில் கொண்டு, வீட்டை விட்டு வெளியே வரலாமா என்று யோசித்து முடிவு செய்தேன். முதலில் செல்ல வேண்டும் என்று தோன்றியது அரை மைலில் இருக்கும் கோவிலுக்குத் தான். வாரத்திற்கு ஒரு முறையாவது போய்விடக் கூடிய, கூப்பிடு தூரத்தில் இருக்கும் கோவிலுக்கு ஒரு வருடம் போகாமல் இருந்தது கொஞ்சம் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத விஷயம் தான். மார்கழிக் காலைகளில் திருப்பாவை சொல்லிக்/கேட்டு வந்தவனுக்கு இந்த வருடம் ஸ்பாட்டிபையில் எம்.எல். வசந்தகுமாரியின் திருப்பாவை தான் முடிந்தது.

கோவிலில் எல்லாமே மாறியிருந்தது. முதலில் ஆன்லைனில் புக் செய்து கொண்டேன். ஆறரை மணிக்கு மாஸ்க் அணிந்து கோவிலுக்கு சென்ற போது ஒரு பத்துப் பேர் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தார்கள். செருப்பை கூட அந்த குளிரில் வெளியே விட்டுத் தான் செல்ல வேண்டும் என்று போர்டு அறிவித்தது.

கோவிலின் உள்ளே போனால் பெரிய மெஷின் ஒன்றில் நம் கையை காட்டச் சொல்கிறார்கள். Infrared அலைகள் பாய உடம்பின் சூட்டை உள்வாங்கி low… low.. என்று அந்த மெஷின் சொல்ல, நீங்க போகலாம் என்று நல்ல நெல்லைத் தமிழில் அந்தப் பெண்மணி சொல்ல உள்ளே நுழைகிறேன். எதிரில் பிரம்மாண்டமாய் விநாயகர். அதுவரை சென்னையை தாண்டி வெளியே வாழாதவனுக்கு 2005ல் சியாட்டல் வந்தபோது இருந்த கொஞ்சநஞ்ச கேள்விகள் விலக காரணமாயிருந்தது இந்த ஆஜானுவிநாயகர் தான். ஒரு வருடத்திற்கு பிறகு பார்த்த போது சட்டென ஒரு சிலிர்ப்பு. வீட்டைத் தாண்டி ஒரு உலகமே இருப்பதை ஞாபகப்படுத்திய கணம். பக்கதிலிருந்த மடப்பள்ளி கதவுகள் மூடப்பட்டிக்கின்றன. ஆக இன்று கோயில் பிரசாத கிச்சடி இல்லை என்பது உறுதியாகிறது.

உள்ளே எல்லா இடத்திலும் six feet away ஸ்டிக்கர்கள், not beyond this point என்று எச்சரிக்கும் மஞ்சள் ரிப்பன்களின் பின்னால் வேங்கடேசன் நின்றிருக்க, வேண்டியது வேறில்லை எனத் தோன்றும் போதே நம்மாழ்வாரும் கூடவே ஞாபகத்துக்கு வந்தார்.

கண்ணுள் நின்று அகலான் கருத்தின் கண் பெரியன்

எண்ணில் நுண் பொருள் ஏழிசையின் சுவை தானே

வண்ண நன் மணிமாடங்கள் சூழ் திருப்பேரான்

திண்ணம் என் மனத்துப் புகுந்தான் செறிந்து இன்றே

திருவாய்மொழி

என்ன தான் கலிபோர்னியா காட்டுத்தீ வந்தாலும் கரோனா வைரஸ் வந்தாலும் எங்களூரில் எம்பெருமான் இன்னமும் அருள்பாலித்து கொண்டு தான் இருக்கிறான் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அதுவும் அந்த கரிய பெருமாளின் சிறிய புன்முறுவலை காணாமல் போக முடியாது. 2014ல் தான் இந்த கோயிலின் கும்பாபிஷேகம் நடைபெற்றது. கோயிலில் போட்டோ எடுக்க ஆள் தேட, காமிரா கையோடு போன என்னை பிடித்து நிறுத்தினார்கள். அன்றிலிருந்து கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதத்திற்கு நடந்த திருப்பணிகளை அருகிலிருந்து படம் பிடிக்க வாய்ப்புக் கிடைத்தது. மிகப்பெரிய மரப் பெட்டியில் இந்தியாவிலிருந்து வந்திறங்கிய அந்த பெருமாளின் விக்கிரகத்துக்கு ஜலதிவாசம் முதற்கொண்டு பூர்ணாஹுதி செய்யும் வரை கருங்கல்லில் வடிக்கப்பட்ட ஒரு சிலை பிறந்து, கண்திறந்து, அருட்பேராற்றலாக மாறும் வைபவத்தை அருகிலிருந்து பார்த்து படமெடுக்க முடிந்தது. அதனாலோ என்னவோ இந்த எம்பெருமான் கண்ணுள் நின்று அகலானாகிவிட்டான்.

வழக்கமாய் தரப்படும் கற்பூரம் தீர்த்த சடாரி இத்தியாதிகளை காணோம். பட்டர் கர்ப்பக்கிரகத்திலிருந்து பூ பழம் என்று எடுத்து வந்து ஓரிடத்தில் வைத்து விட்டு போய் விடுகிறார். வேண்டியவர்கள் அவர்களே போய் எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்கிறார். ஆனால் கோயிலின் வழக்கமான ஊதுபத்தியும் சாம்பிராணியும் கலந்த வாசனை சன்னமாய் வந்து கொண்டிருக்கிறது. பட்டர் என்னை பார்த்தவுடன், முககவசத்தின் பின்னாலிருந்து சிரிக்க, நானும் அதே போல் முககவசத்தில் மறைந்து கொண்டு சிரிக்க, “செளக்கியமா?” “ம்ம்ம்.. இருக்கேன்” என்று பதிலளித்து விட்டு ஸ்பீக்கரில் பாவயாமி போட போய்விட்டார். புதுசாக பார்க்கிற மாதிரி அந்தக் கோயிலை பார்த்து சுற்றி விட்டு, கண்ணாடி அறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த நவகிரகங்களை பார்த்து வெளியே வரும் போது இன்னும் ஒரு பத்து பேர் லைனில் நின்றிருந்தார்கள்.

சற்றே இருட்ட ஆரம்பித்திருந்தது, தேடி செருப்பை போடுவதற்குள் எலும்பு வரை குளிர் நுழைந்து விட்டது. பெருமாள் தரிசனத்திற்கு பிறகு கரோனாவே காணாமல் போனதாக தோன்றியது. காரில் ஏறியவுடன் மாஸ்கை இழுத்து தூக்கிப் போட்டேன். தாத்தா தாத்தா களவெட்டி, பொந்துல யாரு மீன் கொத்தி என்று டி-யும் அறிவும் ஸ்டீரியோவில் பாட கேட்டுக் கொண்டே வீடு வந்தேன். எதற்கும் இருந்து விட்டு போகட்டும் என்று நன்றாக சோப்பு போட்டு கைகளை அலம்பிக் கொண்டேன்.

அமெரிக்கா · இன்னபிற · உலகம் · மனிதர்கள்

பெரும்பள்ளம்

எகிப்தில் நடக்கின்ற மக்கள் புரட்சியை பார்க்கும் போது பிரமிப்பாய் இருக்கிறது. பஸ் பிடித்து போய் பேக்கரியிலோ டுரிஸ்ட் கைடாகவோ வேலை பார்த்து வந்த சாமானியர்கள் திடிரென்று பேசி வைத்த மாதிரி வேலையை உதறிவிட்டு, மனைவி பிள்ளைகளை வீட்டில் அடைத்து விட்டு டஹ்ரீர் ஸ்குயரில் புரட்சி செய்ய ஆரம்பித்தது அவர்களின் கோபத்தை காட்டியது.

மக்கள் புரட்சி என்றால் பிரஞ்சுப் புரட்சியைப் போல் சாவகாசமாய் வருடக்கணக்காக நடக்க வேண்டும் என்பதல்ல. கடந்த 10 தினங்களில் அங்கும் ட்யுனிஷ்யாவிலும் நடந்தைவை உலகை சற்றே மாற்றக் கூடியவை. நான்கு நாட்களுக்கு உலுலாக்காட்டியாக் போய்க் கொண்டிருந்த இந்த புரட்சி ஊர்வலங்களைப் பார்த்து அரசு பயந்து போய் விட்டது நன்றாக தெரிந்தது. அதற்கு பிறகு நடந்தது தான் பயங்கரம். யாரோ போய் கைரோவில் இருந்த சிறைச்சாலையை திறந்துவிட 17,000 கைதிகள் வெளியே தப்பி ஓட, பிடித்தது தீ. இந்த கைதிகளில் அரசு ’சந்தேகத்தின் பேரில்’ பிடித்துப் போட்ட நல்லவர்களும் அடக்கம். ஆக நல்லவர்களும் அல்லாதவர்களும் ஒரே நேரமாக வெளியே வர ஏற்கனவே இருந்த பதட்டம் அதிகமாகி ஒரே களேபாரம். புரட்சி செய்து கொண்டிருந்த மக்கள் கொஞ்சம் பேர் வீடு திரும்பி தத்தம் காலனிக்கு பாதுகாப்பாய் இருக்க மற்றவர்கள் இன்னமும் விடிய விடிய புரட்சியில் ஈடுபட்டு இருக்கிறார்கள்.

புரட்சி நல்லதா கெட்டதா என்பதை அந்நாட்டவர்களிடம் விட்டு விடலாம். நம்நாட்டில் இம்மாதிரி ஏன் நடக்காது என்றாவது யோசித்துப் பார்க்கலாம். எகிப்தில் முபாரக் என்றொருவர் தான் இருக்கிறார். லஞ்சம் நம்நாட்டில் கிட்டத்தட்ட ஒரு தேசிய குணமாகியிருக்கும் இந்நாட்களில் யாரை எதிர்த்து புரட்சி செய்வோம்? ப்ளாக் டிக்கெட்டில் இருந்து, ப்ளாடுக்கு பட்டா வாங்குவது, பம்பு தண்ணிக்கு குழாயை வீட்டுக்கு இழுப்பது, குழந்தைக்கு ஸ்கூல் டொனேஷன் என்று எல்லோரும் எதோ விதங்களில் கறைப்பட்டுப் போய் இருக்கிறோம். அப்படியே புரட்சி பண்ணுகிறோம் என்று ஜெமினி பிரிட்ஜுக்கு அடியில் போய் நின்று கோஷமிடும் போது, உண்மை நெருட திரும்பி வந்து விடுவோம். ஆக புரட்சியும் கூட உதவாதென்றால் என்றால், சிம்பிளாக, சுயேச்சையில் நிற்கும் ஐஐடி மாணவன் யாருக்காவது ஓட்டாவது போட்டு கறை கழுவலாம்.

இத்தனை நாட்களாக சூப்பர் சிங்கர் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு, ”எகிப்துல என்னாச்சு சார்” என்று கேட்பவர்களுக்கு எழுதிப் புரியவைக்கவே முடியாது. பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

0000

இந்த எகிப்துப் புரட்சியில் ஈடுபட்டு முக்கிய அமைப்பாளர்களை இந்த சத்தமெல்லாம் ஓய்ந்து விட்ட போது, “அந்த நாட்கள் எப்படி இருந்தது?” என்று கேட்டுப் பார்த்தால், “கருப்பாய் அடி வயிற்றை கவ்வுகிற பயமாய் இருந்தது” என்று சொல்லுவார்கள். வேலையிருக்குமா இருக்காதா, பாஸ் ஆவோமா மாட்டோமா என்ற நாட்கள் நமக்கும் நடந்திருக்கலாம், அப்போது நமக்கு எப்படி இருந்தது என்று கேட்டுப் பார்த்தாலும் இப்படித் தான் பதில் சொல்லுவோம். இதைத் தான், பெரும்பள்ளம் அல்லது Pit என்கிறார்கள்.

உங்கள் வேலையில் தினம் தினம் இம்மாதிரி தோன்றுகிறதா? அமாம் என்றால் நீங்கள் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம். இம்மாதிரி அடிவயிற்று பயம் இல்லையென்றால் உங்களில் comfort zoneல் இருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம். சிறந்த தலைமைப் பண்புள்ளவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் இம்மாதிரி பெரும்பள்ளங்களைத் தேடிப்போய் விழுந்து, மீண்டும் மேலெழுந்து வருகிறார்கள். கேட்டால் சேலன்ஞ் என்கிறார்கள். கேள்விப்பட்டதுண்டா?

சமீபத்தில் Validation என்றொரு குறும்படம் பார்த்தேன். இம்மாதிரி கட்டிப்புடி வைத்தியங்களுக்கு நாமெல்லோரும் ஏங்குகிறோம். இதுவும் ஒரு சிறந்த தலைமைப் பண்பு தான் என்று தோன்றுகிறது. பதினாறு நிமிடங்களும் பார்க்க முடியவிட்டாலும் முதலிரண்டு நிமிடங்களையாவது பார்த்து விடுங்கள்.

0000

10 000 000 000 மிருகங்கள். அமெரிக்காவில் மட்டும் வருடத்திற்கு பத்து பில்லியன் மிருகங்கள் உண்பதற்காக கொல்லப்படுகின்றன. இவைகளில் வான்கோழி, கோழிகள் மட்டும் கிட்டத்தட்ட ஒன்பது பில்லியன். மாடுகள் கிட்டத்தட்ட 33 மில்லியன்கள். அதாவது மூன்று கோடியே முப்பது லட்சம்.

Fast Food Nation எனும் புத்தகத்தில் இம்மாதிரி உணவு தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகளில் மிருகங்களை எப்படி கொல்லுகிறார்கள் என்று படித்த பொழுது அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. இந்த வார ஓப்ரா ஷோவில் மாடுகளை கொன்று உணவு Ground Beef தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையில் எடுத்த வீடியோவைப் பார்த்து எல்லோரும் அதிர்ந்து போய் விட்டார்கள். என்ன தான் நாங்கள் இம்மிருகங்களை ஒழுங்காக பராமரித்து மரியாதையுடன் தான் கொல்கிறோம் என்றெல்லாம் அவர்கள் சொன்னாலும், கொலை கொலை தான் என்று பேச ஆரம்பித்து இருக்கிறார்கள். Inside a Slaughterhouse என்னும் இந்த ஆறு நிமிட வீடியோ உங்களின் வாழ்வை மாற்றக் கூடியது. ஜாக்கிரதை.