அப்பாவின் தாங்க்ஸ்கிவ்விங் – சற்றே பெரிய சிறுகதை

அப்பா சற்றே சதைப் போட்டிருந்தார். ப்ரீத்ஸின் சாப்பாடும், பேத்திகளுடனான விளையாட்டும் அவரை மீண்டும் பழைய நிலைக்கு திருப்பியிருந்தன.

மூன்று மாதங்களுக்கு முன் சியாட்டல் விமான நிலையத்தில் அப்பாவை பார்த்த போது, ரொம்பவும் மெலிந்து போயிருந்தார். இன்னும் வயதாகியிருந்தது. தலை முடி நிறைய நரைத்திருந்தது. அம்மாவுக்கு பின் அப்பா தனிமையானது என்னமோ உண்மை தான். ஆனாலும் பூஜை புனஸ்காரம், அயோத்தியா மண்டபம், மார்கழி மாத இசைக் கச்சேரிகள் என்று தன்னை பிசியாக வைத்துக் கொண்டிருப்பதாக சொன்னாலும், தனிமையின் வலி அவரிடம் தெரிந்தது. நான் காரை எழாவது மாடியின் ஒரு மூலையில் பார்க் செய்துவிட்டு, ஸ்ரீயை தூக்கிக் கொண்டு போவதற்குள், விமானம் வந்திருந்தது. அப்பா கன்வேயர் பெல்டில் பெட்டியை தேடிக் கொண்டிருந்த போது, “தா..த்..தா” என்று ஸ்ரீ லேசாக கத்த, திரும்பி பார்த்து, ஹலோ டா என்று ஸ்ரீயை பார்த்துச் சிரித்தார். டக்கென்று கைகொடுத்தேன். கையைத் தட்டி விட்டு என்னைக் கட்டிக் கொண்டார். பக்கத்தில் பார்த்த போது அப்பாவிடம் இரண்டு நாள் பயணக் களைப்பும் தாடியும் தெரிந்தது. எதோ டீலில் பிடித்து கொஞ்சம் சீப்பாக டிக்கெட் வாங்கியிருந்தேன். இந்தியாவிலிருந்து சிங்கப்பூர் ஹாங்காங் வழியாக ஜப்பான் வந்து லாஸ் எஞ்சல்சில் ப்ளைட் மாறி சியாட்டல் வந்திருந்தார்.

“இது தான் இந்த டீவியோட ரிமோட்டா ?” என்று அப்பா கேட்க, பழைய நினைவிலிருந்து மீண்டு வந்தேன்.

“ம்..ஆமாமா, அதுதான். அந்த ரெட் பட்டனை அழுத்துப்பா, ஆஃப் ஆயிடும்” என்றேன். மீண்டும் சியாட்டல் டைம்ஸ் படிக்க ஆரம்பித்திருந்தார். அவர் படித்து முடிக்கும் முன், எங்களை பற்றிய ஒரு சின்ன ப்ளாஷ்பேக்.

மைக்ரோசாப்டில் எஸ்.குயூ.எல் டேட்டாபேஸ் விற்பண்ணன் நான், கோப்ஸ்/கோபி என்கிற கோபி சேஷகோபாலன். அமெரிக்கா வந்து ஐந்து வருடங்களாகின்றன. நான்கு வருடங்களாக மைக்ரோசாப்டில் வேலை செய்கிறேன். மனைவி ப்ரீதி என்கிற ப்ரீத்ஸ். மற்றோர் பெயர் தெரியாத நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் ஆரக்கிள் புலி. இருவரும் இங்கு வந்து செய்த உருப்படியான விஷயம் எங்களின் இரண்டாவது மகள், ஸ்ரீ. முதல் பெண் காயத்ரி, பெங்களூரில், மழை கொட்டிய ஒரு நள்ளிரவில் பிறந்தாள். காரை ரோட்டில் பார்க் செய்யப் போனவன் திரும்பி வருவதற்குள் சிசேரியன் செய்திருந்தார்கள். போன வருடம் தான் பிரபலமான ஓல்ட் ரெட்மண்ட் ரோடில் வீடு வாங்கியிருந்தேன். 520தாயிரம் டாலர்கள். முப்பது வருட லோன் தான் என்றாலும், மைரோசாப்டில் கொட்டித் தான் கொடுக்கிறார்கள் என்றாலும், லோன் வாங்கிய சில நாட்களுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.

என்னை பற்றியே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன், செல்பிஷ் இடியட். அப்பா சேஷகோபாலன். உயரமாக ஒல்லியாக கண்ணாடி அணிந்திருக்கும் ஒரு கவர்மெண்ட் சர்வண்ட் தோற்றம். “சேஷு இருந்தாத்தான் கல்யாணமே கலை கட்டும்…கூப்பிடுறா அவனை” என்று பாக்கியம் மன்னிப் பாட்டி சொல்லும் அளவுக்கு, அப்பாவுக்கு செல்வாக்கு. ரொம்பவும் அப்பிராணி ஆனாலும் சுவாரசியமானவர். எங்கோ கும்பகோணத்தில் பிறந்து, படித்து, அம்மாவை கடலூரில் திருமணித்து, தேனாம்பேட் ஏஜிஎஸ் ஆபிஸில் கணக்கெழுதி வாலண்டரி ரிடையர்மெண்ட் வாங்கிய எங்கள் டாட். டாட் என்றவுடன் நினைவுக்கு வருகிறான் தம்பி. ஸ்டான்போர்டில் பெலோஷிப்பில் பி.ஹெச்.டி படித்து, கல்யாணமே வேண்டாம் என்று தற்போது யுரோப்பில் டூர் அடித்துக் கொண்டு, ஆண்டஸ் மலையை ஹைக் செய்கிறேன் என்று போன வருடம் காலை உடைத்ததுக் கொண்ட அன்பு பிரதர், சந்திரஷேகர்(சந்திரசேகர் என்றால் கோபம் வரும்). 250தாயிரம் டாலர்கள் ஹெட்ச் பண்ட்டில் இன்வெஸ்ட் செய்திருக்கிறான். என்னை விட கெட்டிக்காரன்.

அம்மா பூரணி, ஹவுஸ்வொய்ப். ஆபீஸ் போய் கொண்டிருந்த அப்பாவை, “ஆமா..நீங்க ஆபிஸ் போகலைன்னு யாரழுதா. பசங்க ரெண்டும் கை நிறைய சம்பாதிக்குதுங்க, வேலையை விட்டுட்டு என்னோட பிரதோஷத்துக்கு வாங்க” என்று அப்பாவை நச்சரித்து ரிடையர்மெண்ட் வாங்க வைத்தவள். அப்பா வேலையை விட வைத்து இரண்டு வாரத்தில், ஏன் என்ன என்று தெரியாமல் அம்மா உயிரை விட்டாள். அப்போது இந்தியா சென்ற போது பார்த்த அப்பாவை மீண்டும் இப்போது தான் பார்க்கிறோம்.

அமெரிக்காவுக்கு வந்த இந்த மாதங்களில், அப்பா ரொம்பவும் மாறிவிடவில்லை. காலையில் எழுந்து, குளுரிலும் குளித்தார். சகஸ்ரநாமம் சொன்னார். மங்கி தொப்பியை போட்டுக் கொண்டு வாக்கிங் போனார். சி.என். என் பார்த்தார். நானும் ப்ரீதியும் ஆபிஸுக்கு போனபோது, ஸ்ரீயுடன் விளையாடினார். சாயங்காலம் சியாட்டல் டைம்ஸ் படித்ததார். இதோ இன்னும் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

“ப்பா…புக் ஸ்டோர் போகணும்னு சொன்னீங்களே…வரீங்களா போலாம்”

“நாழி ஆச்சே, பரவாயில்லயா ? குளிருதா வெளியே” பத்திரிக்கையை மூடி வைத்துக் கொண்டே கேட்டார்.

“அதெல்லாம் பரவாயில்லை. கார்ல தான போறோம். ஆமா எதுக்குப்பா புக் ஸ்டோர். கேட்ட புக்கு எல்லாம் ப்ரீயா லைப்ரரில கிடைக்கும்”

“இல்லடா இங்கயும் புக்கு கடை எப்படி இருக்குனு பார்க்க வேண்ட்டாமா. அதான்”, என்றார். மங்கி தொப்பியும் கழுத்து வர மூடிய லெதர் கோட்டும் போட்டுக் கொண்ட்டார்.

அப்பா ஜீன்ஸ் அணிந்தது லாஸ் வேகாஸில் தான். நயாகரா பார்க்க போக வேண்டும் என்றார். “அங்க ஒண்ணும் பெரிசா இல்லை, வெறும் தண்ணி விழறது. உங்களோட எல்.டி.சீ போட்டு குத்தாலம் டூர் போனமே அதே மாதிரி தான் இங்கயும்” என்று மனதை மாற்றி நான் தான் லாஸ் வேகாஸ் கூட்டிக் கொண்டு போனேன். சியாட்டலிலிருந்து நயாகரா செல்ல ஆளுக்கு 500 டாலராவது ஆகும். இதற்கு மேல் கார் ரெண்டல், ஹோட்டல், சாப்பாடு என்று ஒரு மூவாயிரமாவது பச்சா வரும். லாஸ் வேகாஸ் இதோ அருகில் இருக்கிறது. தடுக்கி விழுந்தால் எஸ் எப் ஓ. அங்கிருந்து பத்து தப்படி வைத்தால் லாஸ் வேகாஸ் சொர்க்கம். லாஸ் வேகாஸை அப்பா ரொம்பவும் விரும்பவில்லை என்று தோன்றியது. ப்ளாக் ஜாக் கற்றுக் கொடுத்தேன். கொஞ்சம் விளையாடினார். ஸ்லாட் மெஷினில் கொஞ்ச நேரம் தட்டினார். ரூமுக்கு போய் படுத்துக் கொண்டார். குழந்தைகளுடன் சர்க்கஸ் சர்க்கஸில் விளையாடினார். பயப்படாமல் 108வது மாடியின் மேல் ஜயண்ட்வீலில் சுற்றினார்.

பார்னஸ் அண்டு நோபில் புத்தகக் கடையில், ஆர்வமாய் உலா வந்தவர் காயத்திரி கேட்டாள் என்று ஆறேழு புத்தகங்களை விலை பார்க்காமல் வாங்கினார். தனக்காக ரிச்சர்ட் டாகின்ஸின் தி காட் டெல்யூஷன் வாங்கினார். பில் போடும் போடு உச்சுக் கொட்டின என்னைப் பார்த்து, “டேய் நான் சம்பாதிச்ச பணம் டா, நிறைய இருக்கு கவலைப்படாத.” “ஹவ் மச் டிட் யூ சே ஸார்” என்று தனது ஐசிஐசியின் இண்டர்நேஷனல் கிரெடிட் கார்டில் கட்டினார்.

எனக்கு ஆத்திரமாக வந்தது. யாராவது இந்த புத்தகத்தை எல்லாம் பணம் கொடுத்து வாங்குவார்களா ? என்ன பணத் திமிர் இந்த வயசில். அதுவும் சொந்த பையன் கிட்ட என்று மனதுக்குள் கடிந்து கொண்டேன். அவர் கண்டு கொண்டதாக தெரியவில்லை. காரில் திரும்பும் போது இருவரும் பேசிக் கொள்ளவில்லை.

நாளை தாங்க்ஸ்கிவ்ங் என்பதால் ஐ-90யில் ஏகப்பட்ட ட்ராபிக். ஒரு வழியாக வீடு வந்து சேர்ந்தோம். அடுத்த நாள் காலை எழுந்து சியாட்டல் டைம்ஸில் வரும் ப்ளாக் ப்ரைடே தள்ளுபடி விற்பனையை பார்த்துக் கொண்டிருதேன்.

“என்ன அதிசயமா பேப்பர் படிக்கற. ஸ்டாக் மார்கெட் மட்டும் தான் படிப்ப” என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தார்.

“ஒண்ணுமில்லை. நான் சென்னேல்ல ப்ளாக் ப்ரைடே. அந்த அட்வெடைஸ்மெண்ட் பார்த்துட்டு இருக்கேன். எப்பேர்ப்பட்ட மில்லியனர் கூட அன்னிக்கு தான் எலக்ட்ரானிக்ஸ் வாங்குவான். Thats the way the system works here. It’s damn cheap tomorrow” என்றேன்.

“நீ என்ன வாங்கப் போற ?”

” ப்ரீதி ஒரு கேக் மேக்கர் கேக்கறா. எனக்கு ஒரு hdtv வேணும். ரெண்டுதுக்கும் டீல் இருக்கு. அதான் பார்த்துட்டு இருக்கேன். நாளைக்கு காலங்கார்த்தால போனா வாங்கிடலாம்”

“ஓ..அப்படியா”

“நீங்க வரீங்களா ?”

“ஷ்யர்”

“ப்ரீதி…அப்பா என்கூட பெஸ்ட் பைக்கு வராராம். நாளைக்கு கார்த்தால, we are getting started early.” என்று சொல்லிவிட்டு குளிக்க போனேன்.

வெள்ளிக்கிழமை காலை நாலு மணிக்கு கிளம்பினோம். Best Buyயில் ஏக கூட்டம். பார்க்கிங் செய்ய இடமில்லாமல் அரை மைல் தள்ளி பார்க் செய்து நடந்தோம். இன்னும் கடை திறந்தபாடில்லை. வெளியே கூட்டம் முண்டியத்தது. லைனில் இருந்த சிலர், சின்ன டெண்ட் போட்டு படுத்திருந்தார்கள். அப்பா இதையெல்லாம் ரசித்துக் கொண்டே வந்தார். சரியாக ஐந்து மணிக்கு நடை திறந்தார்கள். அத்தனை கூட்டமும் உள்ளே ஓடியது.

அப்பா பின்னே மெல்ல வர, கூட்டத்துடன் கூட்டமாக நானும் உள்ளே ஓடினேன். ஆளாளுக்கு கையில் கிடைத்தை எடுத்துக் கொண்டார்கள். வலது பக்க மூலையில் இருந்த டீவி செக் ஷனுக்கு சென்றேன். அதற்குள் நான் தேடிய மாடல் டீவி காணாமல் போயிருந்தது. ஒரு நான்கைந்து தான் ஸ்டாக் இருந்திருக்கும், யாரோ வாங்கிப் போய் விட்டார்கள். ப்ரீதி கேக் மேக்கர் கேட்டது அப்போதுதான் ஞாபகம் வந்தது. டக்கென்று கன்ஸூமர் அப்ளயன்ஸ் பக்கம் போனேன். அங்கும் ஒன்றையும் காணவில்லை. எதோ அரசியல்வாதியின் மரணத்திற்கு பின் கடையை சூறையாடியது போலிருந்தது. ஆங்காங்கே மெமரி பென் ட்ரைவ் வாங்க கூட்டம் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தது.

மொபைலில் ப்ரீதியிடம் விஷயத்தை சொன்னேன். “உங்களுக்கு டீவி மேல தான் கண்ணு. you could have first gone for this” என்றாள். அப்பா கண்ணாடி அணிந்து கூட்டத்தை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். போகலாம் என்று சைகை காட்டியவுடன், வாசலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்.

திரும்பி காருக்கு நடக்கும் போது, ” என்னடா உம்முனு வர…உன் டீவி கிடைக்கலயா” என்றார்.

“இல்லப்பா.. ஸ்டாக் காலி” என்றேன். ஒரு கையால் காரை ஓட்டிக் கொண்டு, மொபைல்போனில் எங்கு டீவி ஸ்டாக் இருக்கிறது என்று பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன்.

வீட்டிற்கு வந்தவுடன் இண்டெர்நெட்டில் ஒரு இரண்டு மணி நேரம் துழாவினேன். கிடைத்தபாடில்லை. இனிமே அடுத்த வருஷம் தான் டீவி என்று சொல்லிக்கொண்டேன்.

சனிக்கிழமை வந்தவுடன் தான் உரைத்தது, இன்று அப்பா ஊருக்கு கிளம்புகிறார். க்ராண்ட்பா ஊருக்கு போகிறார் என்றவுடன் பெரியவள் அழுது அழுது டெம்பரேச்சர் வந்து விட்டது. அப்பா பெட்டி எல்லாம் ஒழுங்கா ரெடி செய்து வைத்திருந்தார். பேத்திகளுடன் சற்று விளையாடிவிட்டு, டிபன் சாப்பிட்டு, விபூதி இட்டுக் கொண்டு ஊருக்கு செல்ல கிளம்பினார். குழந்தைக்கு ஜுரம் குறையாததால், ப்ரீதியையும் குழந்தைகளையும் விட்டுவிட்டு நாங்கள் இருவர் மட்டும் கிளம்பினோம். அப்பா குழந்தைகள் இருவரையும் உச்சி முகர்ந்து கிளம்பினார்.

காரில் ஏர்போர்ட் செல்லும் போது ஐ-5வில் பயங்கர கூட்டம். தாங்க்ஸ்கிவ்விங் வீக்கெண்ட், ஆதலால், எல்லாரும் ஊருக்கு திரும்பிச் செல்ல, ஹைவேயில் இடமில்லை. மழை வேறு கொட்டித் தள்ளியது. ஈரமான அந்த மாலையில் ட்ராபிக் ஊர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தது. அப்பாவுக்காக சீடியில் எம்.எஸ்ஸின் ‘ஹரி தும் ஹரோ’ மீரா பஜன் பாடிக் கொண்டிருந்தது.

“ஆமா ஏண்டா அந்த டீவி கிடைக்கலயா” என்று என்னைப் பார்த்து மெல்ல திரும்பி கேட்டார் அப்பா.

“இல்லப்பா. ஸ்டாக் தீர்ந்து போச்சுன்னு சொன்னேனே”

” ஏன் வேற டீவி வாங்கலாமே. அதில என்ன ஸ்பெஷல் ?”

“இல்ல அதில தான் டிஸ்கவுண்ட் டீல் எல்லாம் இருக்கு. ஆயிரம் ரூவா டீவி, எட்டுநூறு ரூபாய்க்கு கிடைக்கும்”

“அதுக்காக, அடுத்த வருஷம் வர வெயிட் பண்ணப்போறியா என்ன ?”

“ஏன் அதனால என்ன. சும்மா ஏன் காசை வேஸ்ட் பண்ணணும்”

“சொல்றேனு கோவிச்சுக்காத, ப்ரீதிக்கு அந்த கேக் மேக்கர் வாங்கிக் கொடுத்தா என்ன. அவ தான் டீல் இல்லனாலும் பரவாயில்ல கோபி, வாங்கிக் கொடுங்கன்னு கேட்டாள்ல”

“அவ கேப்பா. அதெல்லாம் வேஸ்டுப் பா. உங்களுக்கு புரியாது. இந்த ஊருல பாதி வேஸ்டா செலவு தான்”

“கோபி, நீ எவ்ளோ சம்பாதிக்கற. ஒரு எழாயிரம் டாலர் இருக்குமா மாசம். ப்ரீதி எவ்ளோ சம்பாதிக்கறா. இதையெல்லாம் வெச்சுட்டு என்ன பண்ணப் போற, சொல்லு. ஒண்ணு புரிஞ்சுக்கோ, உன் கையில இல்லாதது உன் பணமில்லை. பாங்குல போட்டு வைக்கிறது எல்லாம் உன் பணமில்லை. ஷ்யூரிட்டியில்லை. அப்படி இருக்கிற பணத்துக்கு அர்த்தமில்லை”

“…அதில்ல பா. எதுக்கு வேஸ்ட் பண்ணனும்னு தான்…”

ட்ராபிக் கொஞ்சம் மூவ் செய்ய ஆரம்பித்தது. இதே ஸ்பீடில் போனா இன்னும் பத்து நிமிடங்களில் ஏர்போர்ட்டை அடைந்து விடலாம்.

“life is fleeting. ரொம்ப டெம்பரரி. இந்த சில டிகேட்ஸுக்காக தான் இவ்ளோ கஷ்டமும். அதனால் இருக்கிற போது எஞ்சாய் பண்ணுடா. நீ எதோ மாசத்துக்கு மூவாயிரம் இந்திய ரூபாய்ல சம்பாதிச்சா யோசிக்கலாம். அமெரிக்கால இருக்க, டாலர்ல சம்பாதிக்கற, ஏன் யோசிக்கற. இந்த ஊர்காரன பாரு, சம்பாதிக்கரான் செலவு செய்யறான். அந்த அளவுக்கு இருக்க சொல்லல, ஒரு இருநூறு டாலருக்காக ஒரு வருஷம் புது டீவிக்கு வெயிட் பண்ணாலாம்னு இருக்க. அதுக்காக ஏற்கனவே ஒரு நாலு மணி நேரம் வேஸ்ட் பண்ணிட்ட. you are working below you wage, my son. இந்த டீவி டீலை தேடின நாலு மணி நேரத்தில, நீ வேலை செஞ்சிருந்தா எவ்ளோ சம்பாதிச்சிருப்ப ? சும்மா ஒரு பேச்சுக்கு சொல்லு.”

” என்ன டாக்ஸ் எல்லாம் போக நூத்தி எண்பது டாலர் வந்திருக்கும்”

” so, புரியுதா நான் சொல்ல வரது. அப்படியே நீ இங்க வாங்கி வாங்கி போண்டியாயிட்டனு வச்சுக்க, மெட்ராஸ் வா. எதாவது ஐடி கம்பெனில வேலை கிடைக்காதா. நமக்குனு ஆர்ய கவுடா ரோடில வீடு இருக்கு. ஏற்கனெவே ஒரு கோடி கொடுத்து அபார்ட்மெண்ட் கட்ட ஆளுங்க வெயிட் பண்ணறாங்க. போய் பாத்தா தான் தெரியும், வீடு இருக்கா இல்ல கேக்காம அபார்ட்மெண்ட் காம்ப்ளெக்ஸ் கட்டிண்ட்டாங்களான்னு. ஞாபகம் இருக்கா, அம்மாவுக்கு திடீருனு உடம்பு வந்த போது, நான் மியாட்ல இருந்து ஹெலிகாப்டர்ல பாம்பேக்கு உங்கம்மாவை airlift பண்ண ரெடியாயிருந்தேன், கூட வர டாக்டர் இல்லனு அனுப்பமுடியல. அந்த ஆர்ய கவுடா வீட்டால என்ன பிரயோஜனம், my wife was long gone” என்று சொல்லும் போது குரல் விம்மிற்று.

விமான நிலையம் வந்து விட, பார்க்கிங்கில் வண்டியை விட்டு, பெட்டிகளை ட்ராலியில் வைத்து தள்ளிக் கொண்டு வந்தேன். திடீரென்று அப்பா இப்படி பேசியது எனக்கு ஷாக்காயிருந்தது. இரண்டு பேரும் பேசாமல் நடந்து கொண்டிருந்தோம். தன் கேட்டுக்கு வந்தவுடன், பர்சில் இருந்த பாஸ்போர்ட்டை சரி பார்த்துக் கொண்டார்.

“சரிடா கோபி. நான் கிளம்பறேன்.” என்றார். டக்கென்று கட்டிக் கொண்டேன்.

” கவலைப் படாத. போய் போன் பண்ணறேன். பசங்கள பாத்துக்கோ”.

“சரிப்பா. ஓகே” என்றேன். அவர் செக்-இன் செய்ய காரிடாரில் நடந்து போய் கண்ணிலிருந்து மறைந்து போனார்.

காரை எடுத்துக் கொண்டு வீடு திரும்பும் போது, அழுகை பொத்துக் கொண்டு வந்தது. கரெக்டாகத் தான் சொன்னார். பணம் என்ன பணம். தன் குழந்தை கேட்ட புத்தகம் வாங்கித் தர முடியாமல். மனைவி கேட்கும் வீட்டுச் சாமான் வாங்கித் தர முடியாமல். working below your wage, my son. என்ன ஒரு சரியான வார்த்தை. திடீரென்று, திரும்பவும் அப்பாவை பார்ப்போமா என்று பயம் வந்தது. அவர் கையசைத்து விட்டு நடந்து போனது ஞாபகம் வந்தது. இனிமேல் இவரை இந்தியா போனால் தான் ரத்தமும் சதையுமாய் சந்திக்க முடியும், அதுவர யாஹூ சாட்டில் தான் பார்க்க முடியும். வயது வேறு ஆகி விட்டது. கண்டிப்பாய் நயாகரா கூட்டிக் கொண்டு போயிருக்க வேண்டும். கேட்ட புத்தகத்தை வாங்கிக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். டேரக்ட் ப்ளைட்டில் அனுப்பியிருக்க வேண்டும். சே !!

மழை நின்றிருந்தது. ட்ராபிக் சற்று குறைய, அரை மணிக்குப் பின் வீட்டருகே வந்து விட்டேன். கண்ணில் பட்ட வால் மார்ட்டின் உள்ளே நழைந்தேன். டீவி செக் ஷனில் நான் தேடிய டீவி 250டாலர் மலிவாய், எழுநூற்றி ஐம்பதுக்கு டீலில் கிடைத்தது. வாங்கினேன். அடுத்ததாக கேக் மேக்கர் டீலில் கிடைக்கிறதா என்று தேடிப் பார்க்க வேண்டும்.

இயந்திரா 1 – இப்ப ராமசாமி

கொஞ்ச நாட்களாகவே இயந்திரா என்று இன்றைய விஞ்ஞானம்/வர்த்தகம்/தொழில்நுட்பம் பற்றி ஒரு வாரப்பத்தி எழுத எண்ணம். ஆலன் கே (Alan Curtis Kay) என்ற கணினி விஞ்ஞானி சொன்னது போல டெக்னாலஜி என்பது நீங்கள பிறந்த பின்பு உருவாக்கப்பட்டவையே (Technology is anything that was invented after you were born.). லூமியர் பிரதர்கள் உருவாக்கிய சினிமா புரஜக்டெர் எல்லாம் வரலாறு தான். இன்று காலை நீங்கள் ஷேவ் செய்யும் போது, ஜேம்ஸ் காமரூன் அறிமுகப்படுத்திய ஸ்டீரியோஸ்கோபிக் 3டி காமிரா தான் டெக்னாலஜி. ஆக, ‘இப்ப ராமசாமியாக’ இருக்கும் இயந்திர உலகத்தில் தினம் ஒரு நிறுவனம் எதாவது அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டே இருப்பது வியப்பல்ல. இவற்றில் முக்கிய சிலவற்றை பற்றி இங்கே யோசிப்பது தான் எண்ணம்.

இதை எழுதி குமுதத்திற்கு அனுப்பலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். எழுதியும் விட்டேன். ஆனால் இன்னும் அனுப்பியபாடில்லை. அனுப்பினால் போடுவார்களா என்றும் தெரியவில்லை. பார்க்கலாம்.

apple_imac.jpg

போன வாரம் ஒரு மாக்கிண்டாஷ்[iMac] வாங்கினேன். விண்டோஸின் ஆதிக்கத்தில் இருந்து ஆப்பிள் நிறுவனத்தின் மாக் ஆப்பரேட்டிங் ஸிஸ்டத்திற்கு மாற வேண்டும் என்று பிராத்தனையெல்லாம் இல்லை. அதையும் உபயோகித்துப் பார்க்கும் முயற்சி தான். இருபத்தி நாலு இஞ்சில் அகலமாகக ஒரு எல்சிடி டெலிவிஷனை விட துல்லியமாக் தெரியும் திரை. அதை தவிர ஒரு கீபோர்டு மற்றும் ஒரே ஒரு பட்டன் கொண்ட மவுஸ். CPU என்ற டப்பாவே இல்லை. அதைத் தவிர சிடி, ஸ்பீக்கர், காமிரா என்று எல்லாமே திரைக்கும் பின் உள்ளடக்கி இருக்கும் ஒரு all-in-one slick டிஸைன்.

ஆப்பிள் நிறுவனர் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ்[Steve Jobs] ஒரு எளிமைப் பிரியர். ரொம்பவும் குழப்புகிற மாதிரி இருக்கும் இயந்திரங்களை வெறுத்து, ஒன்றும் தெரியாதவர்கள் கூட இயக்குகிற மாதிரி கணினியை செய்யும் ஆர்வமுடையவர். என்ன இதற்கு கொடுக்கும் விலை சற்று அதிகம் தான் என்றாலும், உங்கள் தாத்தா கூட யார் உதவியில்லாமல் இணையத்தில் சாட் செய்ய முடியும்.

மாக்-கை அழகிய அட்டைப் பெட்டியில் இருந்து எடுத்து கரெண்டில் கனெக்ட் செய்தவுடன் வேலை செய்ய ஆரம்பிக்கும் எளிமை இயந்திரா. விண்டோஸைப் போல ரொம்பவும் படுத்துவதில்லை. இந்த மாக்கிண்டாஷின் மென்பொருளை உற்பத்தி செய்யும் ஆப்பிள் நிறுவனமே இந்த கணினியையும் செய்வது தான் கணினியின் சிறந்த செயல்பாடுகளுக்கு காரணம். மைக்ரோசாப்ட்சின் விண்டோஸோ வேறு ரகம். மைரோசாப்ட் வெறும் மென்பொருள் மட்டும் தயாரிக்கிறது. அந்த மென்பொருள் உலகத்தில் எந்த மூலையில் செய்யப்படும் கணினியிலும் ஓட வைப்பது தான் அதன் நேர்த்தி. இதனால் ஆப்பிளையும் மைக்ரோசாப்டையும் ஒன்றோடொன்று இணைத்து பேசுவது சரியல்ல. அதே நேரத்தில் இரண்டும் ஒரு வகையான monopolyகளே.

Open Source மென்பொருளான லினக்ஸில் தான் ஜனநாயக கம்ப்யூட்டிங் இருக்கிறது. சமீபத்தில் தான் G-OS என்று இணையத்தை மட்டும் உபயோகிக்கிகும் அளவிற்கு, $200க்கும் குறைவான விலையில் லினக்ஸ் கணினி கிடைக்கிறது. வால்மார்ட்டில் போன வாரம் வந்த ஸ்டாக்கெல்லாம் இரண்டொரு நாளில் விற்று விட்டது.

மாக்கிண்டாஷ் கலை சம்பந்தப்பட்வர்களுக்கு ஒரு சொர்க்க பூமி. இசை அமைப்பதிலிருந்து, காமிக்ஸ் வரைவது, புகைப்பட சமாச்சாரம், சினிமா எடிட்டிங் செய்வது வரை எல்லா மென்பொருள்களோடும் வருகின்றது. இப்போது தான் ரஜினியின் சிவாஜியையும், மிஷன் இம்பாசிபிள் தீம் இசையையும் இணைத்து ஒரு டிரைலர் செய்ய முற்படுகிறேன். நன்றாக வந்தால் யூ டியூபில் போடுகிறேன்.

மற்றபடி மாக், காலையில் கண்முழிக்கும் போது சூப்பர் பிகர் போல அழகாக இருக்கிறது. அழகு ஆயிரம்.

apple_iphone.jpg

தீபாவளிக்கு இந்தியாவுக்கு போன் போட்டு, ஹாப்பி தீபாவளி சொல்ல முற்பட்ட போது தான் தெரிந்தது, நம்மூரில் மொபைல் போன் பைத்தியம் கட்டுக்கடங்காமல் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. கல்லூரி செல்லும் கஸின் பிரதரிலிருந்து ஐந்தாம் க்ளாஸ் பொடிசு வர எல்லோரும் கேட்டது, “இன்னும் i-phone வாங்கலயா ?”.

இந்த i-phoneனின் புதிய விஷயம், பட்டனில்லாமல் மல்டி டச் எனப்படும் புதியதொரு திரையைக் கொண்டு செய்யப்பட்ட இண்டர்பேஸ் தான். இதைத் தவிர ஆப்பிள் தனித்தன்மையான அதன் உருத்தாத வடிமைப்பு தான், டைம் பத்திரிக்கை இதனை இந்த வருடத்தின் சிறந்த கண்டுபிடிப்பு எனச் சொல்ல வைத்தது.

எல்லாரும் சிலாகிக்கும் ஆப்பிளின் ஐ-போனும், ஏன் நான் ரசிக்கும் மாக்கிண்டாஷ் கணினியும் கூட ஒன்றும் புதிதல்ல. இரண்டிலும் ஓடுவது நாற்பது வருடங்கள் முன் எழுதப்பட்ட அரதப்பழசான யூனிக்ஸ்(unix) ஆபரேட்டிங் ஸிஸ்டம் தான். 60களில் AT & T நிறுவனத்தினர் பெல் லாப்களில் தயாரித்த மல்டிக்ஸ்(Multics – Multiplexed Information and Computing Service) என்னும் ஒரு ஆராய்ச்சி சிஸ்டம் தான் பின்னர் யூனிக்ஸ் தயாரிக்கப்பட வழி செய்தது.

யூனிக்ஸ்சில் எராளமான நல்ல விஷயங்கள் இருந்தாலும், இத்தனை நாட்களுக்கு பின்னும் நிலைத்து நிற்க காரணம், அதன் பாதுகாப்பான செயல்பாடுகளும், எல்லா பைல்களையும் எளிமையாக பைட் அரே(byte array)களாக கையாளும் தன்மையும் தான்.

android_google.gif

இந்த i-phone வந்து பிரபலமான நேரத்தில் தான் கூகிளின் புதிய மொபைல் போன் ஜி-போன் வருகிறது என்று புலி கதை சொன்னார்கள். இதனால் கூகிள் பங்குகள் $660லிருந்து $700க்கு வர ரொம்பவும் மெனக்கெடவில்லை. போன வாரம் சச்சினின் செஞ்சுரி போல கடைசி நேரத்தில் ஜீபோனெல்லாம் கிடையாது, ஆனால் பல ஆயிரம் விதமான ஜீ-போன் செய்ய ஏதுவான ஓப்பன் சோர்ஸ் மென்பொருள் செய்திருக்கிறோம் என்றார்கள் கூகிள்காரர்கள்.

இந்த ஆண்ட்ராய்ட் எனப்படும் மென்பொருளை வைத்துக் கொண்டு யார் வேண்டுமானாலும் செல்போன்களுக்கு மென்பொருள் தயாரிக்கலாம். இப்போதுள்ள போன்கள் தயாரிப்பவரின் கட்டுக்குள் இருக்கின்றன. கூகிள் செய்திருக்கும் மென்பொருளை வைத்துக் கொண்டு இப்போது உங்கள் கேர்ள்-பாய் பிரண்ட் எங்கிருக்கிறார் என்றெல்லாம் சூப்பர் அப்ளிகேஷன்கள் செய்ய முடியும். உங்கள் அப்பாவிடம் மட்டும் இந்த ஜீபோனைப் பற்றி சொல்லிவிட வேண்டாம்.

ஜீபோன்கள் உபயோகத்திற்கு வர அடுத்த வருடம் ஆகலாம். வந்தாலும் ஐ-போனைப் போல அழகாக இருக்குமா என்று தெரியாது ஆனால் உபயோகமாக இருக்கும் என நம்பலாம்.

amazon_kindle_jeff_bezos.jpg

இணையம் மக்கள் புழக்கத்திற்கு வந்த ஆரம்ப நாட்களில், அது கன்னாபின்னாவென்று வளரப் போவதை அறிந்து, தன் மனைவின் ஊரான சியாட்டலுக்கு வந்து, உலகின் மிக நீளமான ஆற்றின் பெயரில் ஆரம்பித்த அமேசான்.காமின் நிறுவனர் தான் மேலே உள்ள படத்தில் தோன்ரும். ஜெப் பிஸாஸ்(Jeff Bezos). ஜெப் நேற்று காலை, நியுயார்க்கின் நிருபர்களை, கோலிவுட் நடிகைகள் போல பிரஸ் மீட்டுக்கு அழைத்தார். அப்போது அவர் அறிமுகப்படுத்தியது தான் கிண்டில் எனப்படும் ஈ -புக் ரீடர்.

ஏற்கனவே புத்தகங்கள் இணையத்தில் வாங்கி விற்கப்பட வழி செய்த அமெசான், தற்போது புத்தகங்களை அச்சிடாமல் படிக்க ஏதுவான எலக்ட்ரானிக் கருவியை உருவாக்கியுள்ளது. இதன் தற்போதைய விலை $399. சோனி நிறுவனம் இந்த வருடத்தின் முதல் பாதியில் தன்னுடைய ஈ-புக் ரீடரை அறிமுகப்படுத்தியது. இதன் விலை $299. சோனியின் கருவி விற்றபாடில்லை. அதனால் பங்குச் சந்தை நிபுணர்கள், அமெசானின் ரீடரும் உடனே விற்று விடும் என்று எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. புத்தக விற்பனை தொழிலில் அனுபவம் கொண்ட அமெசானால் மட்டுமே இந்த புதிய புத்தக கருவியை மக்களிடம் கொண்டும் சேர்க்க முடியும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். இதுவும் தோற்று விட்டால் இந்த ஈ-புத்தகங்களின் நிலைமை கவலைக்கிடம் தான்.

பலரும் இதனை ஆப்பிளின் ஐ-பாடுடன் இணைத்து கணக்கிடுகிறார்கள். எப்படி ஐ-பாட் இருண்ட இசை உலகை மீட்டுக் கொண்டு வந்ததோ, அதே போல கிண்டிலும் புத்தக உலகை கலக்கும் என்கிறார்கள். தற்போதைக்கு பார்க்க சுமாராக, எதோ 70களில் வந்த கருவி போல காட்சியளித்தாலும், அடுத்தடுத்த வருடங்களில் இது முன்னேறக்கூடும்.

தற்போதைக்கு கிண்டிலில் இருப்பது கருப்பு வெள்ளைத் திரையே. வயர்லெஸ் தொழில்நுட்பத்தால் ஒரு ஆயிரம் பக்கம் கொண்ட பொன்னியின் செல்வனின் முதலிரண்டு பாகத்தை, ஒரு நிமிடத்தில் டவுன்லோடு செய்யலாம். தமிழ் புத்தகங்கள் இன்னும் இந்த வடிவத்தில் வரவில்லை. ஒரு கிண்டிலில் 200 புத்தகங்களை வைத்துக் கொள்ள முடியும். வலை தளங்களை படிக்கலாம், செய்திப் பத்திரிக்கைகள் படிக்கலாம், அவைகளில் கமெண்ட் செய்யலாம்.

மற்றபடி இதில் இன்றுள்ளபடி, திரைப்படங்களை டவுன்லோடு செய்ய முடியாது. அப்படி அவர்கள் செய்யாத வரை நலம். இல்லையென்றால் புத்தகம் படிக்க கண்டுபிடித்த கருவியில், ஜேம்ஸ் பாண்ட் திரைப்படங்களின் கவர்ச்சிக் கன்னிகள் கவனம் கலைப்பார்கள். சே சே !!

இன்று

வீட்டிற்கருகில் இருக்கும் மைக்ரோசாப்ட்டின் வழியாக காரோட்டிக் கொண்டிருந்தேன். ரஜினி படம் கணக்காக, விண்டோஸ் மெஸஞ்சரின் இரண்டு மனித பொம்மைகளின் பதினைந்தடி கட்-அவுட் வைத்திருக்கிறார்கள். அழகாக இருந்தது. விண்டோஸ் லைவ்(windows live) என்னும் சாப்ட்வேர் பாக்கேஜை இந்த வாரம் அறிமுகப்படுத்தியது தான் காரணம்.

இந்த தமிழக கட்-அவுட் கலாசாரம் ரெட்மண்ட் வரை வந்ததற்கு காரணம் பச்சைத் தமிழ் மைரோசாப்ட் ஆசாமிகளா என்று நண்பர்களை கேட்க வேண்டும்.

————————–

சியாட்டல் இந்தியர்கள் தத்தம் பால்கனிகளில் அகல் விளக்கேற்றி தீபாவளி கொண்டாடுகிறார்கள். பார்க்க ஆனந்தமாய் இருக்கிறது. இன்ஜினியர் கணவர்கள் விளக்கு தவறி விழுந்து தீ பற்றிக் கொள்ளுமோ, ஃபையர் என்ஜின் வருமோ என்று பயந்து, கடுங்குளிரிலும் பால்கனியை காவல் காத்ததும் பார்க்க நேர்ந்தது.

————————–

அமெரிக்காவில் பங்குச் சந்தை படுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அடுத்த வருடம் மார்ச்க்கு பின் தான் தலை தூக்கும் என்கிறார்கள். அதுவரை வங்கிகளும், ரீடைல் நிறுவனங்களும் இழுத்துப் பிடிப்பது நலம். அமெரிக்காவின் வருடாந்திர ஷாப்பிங் சீசன் ஆரம்பிக்கப் போகும் இந்நிலையில் இந்த அழுமூஞ்சி ஸ்டாக் மார்க்கெட் பல நிறுவனங்களின் வயிற்றை க.கொ இருக்கிறது.

இந்த சோக கீதத்திற்கு காரணம், வீட்டு கடன்கள் தான். சப்-ப்ரைம்(sub-prime) எனப்படும் மார்க்கெட் வாடிக்கையாளர்களுக்கு வங்கிகள் கடன் கொடுத்தது தான் காரணம்.

அமெரிக்காவில் 50களில் பில் ஃபேர்(Bill Fair) என்னும் இன்ஜினியரும், இயர்ல் ஐஸாக்(Earl Issac) என்னும் கணக்கு பேராசிரியரும் ஆரம்பித்த நிறுவனம் தான் ஃபைகோ(FICO – Fair Issac and Company). இது தான் இன்று வரை அமெரிக்கர் ஒவ்வொருவரின் கடன் வாங்கக்கூடிய சக்தியை பல ஆயிரக்கணக்கான variables, வங்கி கணக்குகள், க்ரெடிட் கார்டு செலவுகளை திருப்பிக் கட்டும் தன்மைகள் ஆகியவற்றை வைத்து கணக்கிடுகிறது. இது தான் க்ரெடிட் ஸ்கோர். இந்த க்ரெடிட் ஸ்கோரை எல்லா வங்கிகளும் ஃபைகோவிடமிருந்து காசு கொடுத்து வாங்கி, அவரவர் ஸ்கோருக்கு ஏற்றாப் போல் கடனளிக்கின்றன.

ஓவ்வொருவரின் க்ரெடிட் ஸ்கோரும்(Fico Score) சுமார் 300லிருந்து 850 வரை இருக்கலாம். அதிகம் இருப்பின் நலம். 700 க்கு மேல் க்ரெடிட் ஸ்கோர் இருக்கும் வாடிக்கையாளர்களை, ப்ரைம் மார்க்கெட் என்கிறார்கள். 620க்கு கீழ் ஸ்கோர் இருப்பவர்களை ஸப்-ப்ரைம் மார்க்கெட் எனக் குறிக்கிறார்கள். அமெரிக்கர்களில் 25% இந்த சப்-ப்ரைம் மார்க்கெட்வாசிகள்.

இந்த சப்-ப்ரைம் மார்க்கெட்வாசிகளுக்கு வீட்டுக் கடனிப்பது பற்றி வங்கிகள் யோசிக்கின்றன. கொடுத்தால் திருப்பிக் கொடுப்பார்களா அல்லது டபாய்ப்பார்களா என்று தெரியாது என்கிறார்கள். அப்படியும் சில வங்கிகள் இந்த சப்-ப்ரைம் மார்கெட்டுக்கு கடன் கொடுக்கிறார்கள். போன இரண்டு வருடங்களில் சப்-ப்ரைம் கடனாளிகள் சிலர், வேலையின்மையாலேயும் விலைவாசி உயர்வாலும் மாச இன்ஸ்டால்மெண்டை திருப்பிக் கொடுக்க முடியாமல் போனதால், வங்கிகள் நஷ்டக் கணக்கு காட்ட, ஸ்டாக் மார்கெட் ஓவராக ரியாக்ட் செய்ய, மற்றதெல்லாம் இந்த வார நியூஸ்.

இந்த களேபாரத்திலும் வீட்டு மனை விலைகள் குறையாத சில நகரங்களில் சியாட்டலும் ஒன்று. ஆனாலும் இரண்டு மாதங்களாக வீட்டு விலைகள் சற்றே குறைய ஆரம்பித்துள்ளன. இந்த நியூஸ் கேட்டவும் புது வீடு கட்டும் ஏஜெண்டுகள், தோண்டிய மண்ணை அப்படியே க்ரேனில் போட்டு விட்டு ஓடிவிட்டாற்போல் இருக்கிறது.

தினமும் சி.என்.பீ.சியில் நியுயார்க் ஸ்டாக் எக்ஸ்சேஞ் சில் இருந்து கெட்ட செய்தியாக சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் இதெல்லாம் பிசினஸ் சைக்கிள் என்றே தோன்றுகிறது. பைனான்ஸ் டிபார்ட்மெண்டில் விடாமல் கூட்டம் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னும் இரண்டொரு மாதத்தில் இந்நிலையை முழுமையாக திருப்பிப் போட்டு எகானமியை கண்டிப்பாய் முன்னேற்றி விடுவார்கள்.

தீபாவளி நினைவுகள்

இந்த சியாட்டல் தீபாவளி ஏற்கனவே முடிந்து விட்டது. போன வாரம், வேறு கவுண்டியில் வசிக்கும் நண்பர் ஒருவரின் வீட்டில் சிகரெட் லைட்டரால் ஒரு அடி மத்தாப்பு ஏற்றி, பாம்பு மாத்திரை கொளுத்தி, புஸ்வானம் விட்டு, மைக்ரோவேவ் திரட்டிப்பால் சாப்பிட்டு கிருஷ்ணனையும் நரகாசுரனையும் நினைத்துக் கொண்டேன். அண்டை வீட்டார் புகை வருவதைப் பார்த்து, கலிபோர்னியா காட்டுத் தீயென பயந்து வெளியே எட்டிப் பார்த்தார்கள்.

சென்னையில் பால்ய தீபாவளி கொண்டாடிய பொழுது, பட்டாசுக்காக சாப்பாடு துறந்தது பல முறை. அம்மா தரும் ஒரு கோலியுருண்டை மருந்தை அப்படியே முழுங்கி சரம் வெடிக்க தலை தெறிக்க ஓடியதும் பல முறை. புரசைவாக்கத்தில் அந்த கூட்டமான வெள்ளாளத் தெருவின் பல சந்துகளில் ஒரு பெரிய சந்தில் தான் என் தீபாவளி நினைவுகள் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.

பாத்ரூம் க்ரில்லில் வைத்த ‘ஆட்டம் பாம்’ வெடித்து க்ரில் பெயர்த்துக் கொண்டு வந்ததும், கொட்டாங்குச்சி மூடி வைத்த லஷ்மி வெடி வெடிக்கிறதா என்று பார்த்த போது, முகத்தில் கொட்டாங்குச்சி வெடிக்க எதிர் வீட்டு சுஜ்ஜு சிரித்ததும்(scrabbleலில் அவளை தோற்கடித்து பழி தீர்த்துக் கொண்டேன்), சாணியில் நட்ட எதோஒரு வெடி வெடித்து, நாயரின் வீட்டின் சுவர் நாஸ்தியானதும், ராதாக்ரிஷ் விட்ட ராக்கெட் நானாவின் வேட்டியை துளைத்ததும் அந்த சந்தில் தான். வீட்டில் இருந்த வெடியெல்லாம் தீர்ந்து போக நண்பர்களுடன் ரோட்டை மேய்ந்து, வெடிக்காத வெடிகளை ‘புஸ்’ கொளுத்தி அப்பாவிடம் அடி வாங்கியதும் நினைவில் வருகின்றன.

ஸ்கூலில் ஒரிரு வாரத்திற்கு முன்பே திபாவளி fire பற்றிக்கொள்ள, மூச்சும் பேச்சும் தீபாவளி. பக்கத்தில் உட்காரும் சேட்டுப் பெண் ஷீக்கா, ஹிந்தி க்ளாஸுக்கு போகாமல், என்னோடு தமிழ் க்ளாஸில் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு திபாவளி கதை பேசும் அளவுக்கு திபாவளி முக்கியமானது. இப்போது ஷிக்கா யாரைக் கட்டிக் கொண்டு எவ்வளவு குழந்தைகளோடு தீபாவளி பற்றி அளக்கிறாள் என்று தெரியவில்லை.

பத்தாவதுக்குப் பின் கொஞ்சமாய் பட்டாசில் நாட்டம் குறைந்து, தீபாவளி என்றால் தீபாவளி ரிலீஸ் என்றானது. தளபதியில் இருந்து தேவர் மகன், திருடா திருடா என்று கிட்டத்தட்ட பத்து வருடங்களுக்கு சினிமா தான்.

மூன்று வருடங்களாக, சியாட்டலில், திபாவளி அன்று காலை கங்காஸ்நானம் செய்து, சன் டீவியில் ‘முதல் முறையாக’ என்று எதை போட்டாலும் சட்டை செய்யாமல், டை கட்டி டைம்(time) படித்துக் கொண்டே பஸ்சில் ஆபீஸ் செல்கிறேன். அமெரிக்காவில் தீபாவளி என்ன, எல்லா பண்டிகைகளும் வீக்கெண்டில் தான் வருகின்றன. அல்லது வரவழைக்கப்படுகின்றன. அதுவும் ஒரு வகையில் சுவாரசியம் தான்.

இந்த தீபாவளிக்கு ஷாருக்கின் ஒம் ஷாந்தி ஓம் பார்ப்பதாய் எண்ணம். அடுத்த வாரம் தான் ATM சியாட்டலுக்கு வருகிறார். ரஹ்மானுக்காவும் விஜய்க்காவும் அதையும் பார்க்க எண்ணம். பார்க்கலாம்.