டெலிவிஷன் பெட்டி

black and white television

இந்த வருடம் தாங்ஸ்கிவ்விங்கிற்கு ஒரு LCD டெலிவிஷன் வாங்குவதாய் எண்ணம். வீட்டில் இருக்கும் பழைய Cathode Ray Tube பெட்டியில், CNN சானலில், C மட்டுமே தெரிகிறது. மற்ற இரண்டு Nகளும் இழுத்துக் கொண்டு போய் விட்டன. அப்படி ஒன்றும் பெரியதாய் இழந்துவிடவில்லை என்றாலும், அமெரிக்க மார்க்கெட்டிங் விடமாட்டேன் என்கிறது.

முதலில் பெரிய திரை என்றார்கள். பிறகு வைட் ஸ்கிரீன், ப்ளாஸ்மா, ரியர் புரஜக்-ஷன் என்று இப்போது எல்சிடி வரை வந்திருக்கிறது. பிறகு எல்சிடியில் pixel எனப்படுகிற ஒளிப்புள்ளிகளை வைத்து மார்கெட்டிங் செய்கிறார்கள். தற்போதைய பேஷன் 1080p என்கிற வகை. இதனை full HDTV என்கிறார்கள். இந்த 1080pக்கும் இதற்கு முந்தைய மாடலுக்கும் எந்த சாமானியனுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாது. ஆனாலும் மீடியா அடிக்கடி இதை மார்கெட்டிங் செய்வதால் எல்லாரும் வாங்குகிறார்கள். நவராத்திரிக்கு இருந்த மாடல் போய் திபாவளிக்கு புது மாடல் வரும் மார்க்கெட் இது. இந்த இயந்திர பித்துக்கு ஒரு முடிவே இல்லை.

எங்கள் வீட்டின் முதல் டிவி பெட்டி நான் இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போது வாங்கினார்கள். முன்னமே 83′ world cupஐ பாட்டி வீட்டின் சாலிடைரில்(Solidaire) பார்த்திருந்தாலும், எங்கள் வீட்டில் ஷட்டரோடு வாங்கிய B & W சாலிடைர் தான் ரொம்ப பிடித்திருந்தது. டிவி வாங்குவதே குதிரைக் கொம்பாக இருந்த காலத்தில் ஷட்டரோடு வந்த டிவியை மூடி மூடி வைத்திருதேன். பள்ளியில் படித்தவர்களோடு சாலிடைர் தான் நல்ல டிவி தான் என்று சண்டை வேறு. மற்றவர்கள் டயனோரா, ஈஸி டிவி, அப்ட்ரான் என்று சொன்னார்கள். எனக்கு சாலிடைர் தான் நல்ல டிவி. டிவிக்கு முன்னால் நின்று போட்டோ எடுப்பது தான் அப்போதைய பேஷன். என் அப்பா என்னையும் தங்கையையும் வைத்து நிறைய போட்டோ எடுத்தார்.

அப்போது டிவி வாங்குவது எதாவது ஒரு நிகழ்ச்சியை சார்ந்தே இருந்தது. என் பாட்டி வீட்டில் வாங்கிய முதல் டிவிக்கு காரணம், 83 உலகக் கோப்பை கிரிக்கெட், முதல் கலர் டிவிக்கு காரணம் 88 விம்பிள்டன். எங்கள் வீட்டில் வாங்கிய முதல் டிவி ’84 குடியரசு தினத்திற்கு முதல் நாள். அடுத்த நாள் காலை சீக்கிரம் எழுந்து, பூஸ்ட் குடித்து டிவிக்கு முன் உட்கார்ந்து குடியரசு தின அணிவகுப்பை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன்.

Bravery Awards for Kids என்கிற போஸ்டரோடு, ஒரு யானை மேல் வீரதீர செயல்களுக்காக பரிசு வாங்கிய சிறுவர்கள் பவனி வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அதை என் அப்பா விளக்க, அன்றிலிருந்து முழ்குகிற யாரையாவது முடியை பிடித்து தூக்கியோ, பள்ளத்தில் விழுந்த குழந்தையை கையைத் தூக்கி காப்பாற்றவோ வேண்டும் என்று ஒரு முடிவோடு இருந்தேன். ஓரிரு முறை கனவும் வந்தது. எப்படியாவது டெல்லி போய் யானைச் சவாரி செய்ய எண்ணம்.

அதற்கு பிறகும் ஒவ்வொரு குடியரசு தினத்துக்கும் அந்த குழந்தைகள் பரிசு லிஸ்டை தந்திப் பேப்பரில் பார்த்து விடுவேன். மிசோராமிலிருந்தும், ஒரிசாவிலிருந்தும் வரும் குழந்தைகளை பார்க்க வியப்பு. இவர்கள் யாரைக் காப்பாற்றினார்கள், யார் இதை அரசாங்கத்திற்கு எழுதிப் போட்டார்கள், இதெல்லாம் உண்மையா, நமக்கேன் ஒரு கேஸும் மாட்டவில்லை என்றெல்லாம் பல குழந்தைத்தனமான கேள்விகள்.

ஏழாவது படிக்கும் போது ஒரு கல்யாணத்திற்காக திருவாரூர் போக நேர்ந்தது. கோயில் குளத்தைச் சுற்றி இருந்த வடக்கு மாட வீதியில் இருந்தது கல்யாண மண்டபம். காலையில் மாப்பிள்ளை ஊஞ்சலில் ஆட, கலர் சாத உருண்டைகளால் மாமிகள் சுற்றிப் போட்டுக் கொண்டிருக்க, எதிரில் இருந்த குளத்தின் படிக்கட்டில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அதிகாலை ஆதலால் யாரும் இல்லாமல், படிக்கட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டு, தண்ணிரீல் காலை நனைத்துக் கொண்டிருந்தேன். பாசியில் சறுக்கி சரேலென உள்ள போக, யாரோ ஒரு ஆரை டிராயர் சிறுவன் ஓடி வந்து அதே நொடியில் கையை பிடித்து இழுத்து விட்டான். என் கழுத்து வரை தண்ணீருக்கடியில் போயிருந்தது. வெளியே வந்து சுதாரித்துக் கொள்வதற்குள், ஏதோ தேவதூதன் போல ஓடிப் போய்விட்டான். மண்டபத்தில் எல்லாரும் கெட்டி மேள பூ போடுவதில் பிஸியாயிருக்க, நனைந்த புது ட்ரஸ்ஸுடன் யாருக்கும் தெரியாமல் ரூமுக்கு சென்று உடை மாற்றி கொண்டு வந்தேன்.

அந்த சிறுவனுக்கு, அடுத்த ஆண்டு யாரும் குடியரசு தினத்தில் Bravery Award தந்ததாக நினைவில்லை. எனக்கும் யானை சவாரி கனவு மீண்டும் வரவேயில்லை.

தமிழில் எழுத !!

google transliteration tamil

சில மாதங்களுக்கு முன்னர், ஹிந்திக்கு transliteration அறிமுகப்படுத்திய கூகிள் சில வாரங்களுக்கு முன்னர் தமிழில் எழுதும் சேவையை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது.

இதனால் தமிழில் டைப் செய்ய ஒரு கம்ப்யூட்டரும் இணைய இணைப்பு தவிர font, client application என்று ஒரு புண்ணாக்கும் தேவையில்லை.

மேலே உள்ள ‘சுத்த டமில்’ பாடலை எழுதியதும், Google Transliteration – தமிழில் தான். என்ஜாய்.

மவுண்ட் ரோடில் ரோபாட்டுகள்

transformers movie

இந்த சம்மர் ரிலீஸிலேயே Transformers தான் ரொம்ப சத்தமான படம், ரொம்பவும் இழுவை, அதீதமான க்ராபிக்ஸ், வயிற்றை குமட்டுகிறது என்றெல்லாம் சொன்னார்கள். இதனால் எதிர்பார்ப்பில்லாமல் பெரிய ஸ்கிரீனில் பார்த்ததால், ரொம்பவும் பிடித்திருக்கிறது. பிரமாதமான படம்.

டைரக்டர் மைக்கேல் பே(Michael Bay) ஒரு டைம்பாஸ் பரமாத்மா. பியர்ல் ஹார்பர், ஆர்மகெடான் என்று பாப்புலர் சினிமா எடுப்பவர். நல்ல சினிமா எடுப்பவர்கள், இவரின் டைம்பாஸ் படங்கள் ஹிட்டாவதை பார்த்து, Killing Michael Bay என்றெல்லாம் குறும்படம் எடுத்து விட்டார்கள். அந்த அளவிற்கு வெறுப்பை சம்பாதித்திருக்கும் ஒரு ஹாலிவுட் ஷங்கர்.

இண்டிபெண்டன்ஸ் டே போல கதை, காதில் நிறைய பூ. அதனால் லாஜிக் கேள்வி கேட்காமல் க்ரேஸி மோகன் படம் போல பார்ப்பது அவசியம். உலகில் உள்ள இயந்திரங்களை கட்டுக்குள் வரவழைத்து, மனிதர்களை அழிக்க ஒரு செட் ரோபோட்டுகள் வந்திறங்குகின்றன. மனிதர்களை காக்க ஒரு அரை டஜன் நல்ல ரோபாட்டுகள் மற்றொரு பக்கம் வர, மிச்ச படம் ஒரு 20-20 மாட்ச்சின் சுவாரசியம்.

Bumble Bee என்னும் நல்ல ரோபோ, ஒரு யுவனின் காராக உருமாறி அவனைக் கொண்டு க்ளைமாக்ஸ் காட்சியை முடிக்கிறது. எல்லா ராட்சத சைஸ் நல்ல ரோபோக்களும், அந்த யுவனின் வீட்டிற்கு வெளியே ஒளிந்து கொள்ளும் காட்சியில் ரசிக்க வைக்கிறார்கள். Infact கலக்கி எடுத்திருக்கிறார்கள்.

கடைசி 25 நிமிடங்களில், நகரத்தின் நடுவே ரோபோக்களுக்குள் நடக்கும் சண்டை காட்சியில் க்ராபிக்ஸ் தெரியவில்லை. முதல் காட்சியிலிருக்கும் வேகம் இறுதி வரை வருவது ஸ்க்ரிப்ட்டின் தெளிவு.

கோலிவுட்டிலும் மவுண்ட் ரோடில் ரோபோ சண்டை படமெடுக்கலாம். இந்த க்ராபிக்ஸ் நம்மூர் விலைக்கு கட்டுபடியாக ஐந்து வருடமாகலாம். குண்டடிக்காமல் தனுஷ் காத்திருந்தால், மாரேஜ் செட்டிலாகாமல் அசின் இருந்தால், ஹாலிவுட்டில் புழங்காமல் ரஹ்மானிருந்தால், ஹிந்திக்கு போகாமல் ஷங்கரிருந்தால், கண்டிப்பாய் செய்யலாம்.

முப்பது மெட்ராஸ் நாட்கள்

இரண்டு வருடங்களுக்குப் பின் கடும் அக்னி நட்சத்திரத்தின் நடுவே, இந்த வருடம் சென்னை சென்றிருந்த போது கண்ட விஷயங்கள் இவ்விவை.

மீனம்பாக்கத்தில் வளைத்து வளைத்து பாலம் கட்டுகிறார்கள். ஆங்காங்கே தகரம் பெயர்ந்து ரோட்டில் நீட்டிக் கொண்டிருக்கின்றது. விமான நிலையத்தில் ஆட்டோ-ப்ரேக்குகலோடு ட்ராலி அழகாக அடுக்கி இருக்கின்றன. எக்கச்சக்கமாக பார்கிங் சார்ஜ் போடுகிறார்கள். சென்னையில் ட்ராபிக் அதிகமாகிவிட்டது. எல்லோரும் வண்டியை ‘வள்ச்சி ஓட்டிகினே’ போய்கொண்டிருக்கிறார்கள். இரண்டு வருடத்தில் பல ஆயிரம் கார்கள் வானத்தில் இருந்து கொட்டிய மாதிரி இருக்கிறது. கிண்டியில் நேரு, ரவுண்டானாவை இழந்து புறா பறக்க விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். லாரிகள் இடிக்காமல் இருந்தால் சரி. ராட்சத வினைய்ல் போர்டுகளில் சிவாஜி ரஜினி ஜீன்ஸில் நடக்கிறார். சிரிக்கிறார். குறுந்தாடி வைத்து ஷ்ரேயாவை வளைக்கிறார், க்கிறார், கிறார், றார்.

சென்னை 28ன் இருபத்தி ஐந்து நாள் வெற்றியில் வெங்கட்டும் கிரிக்கெட் டீமும் எல்லா டிவியிலும் பேசுகிறார்கள். செல்விகளும் தேவயானிகளும் இன்னும் மூக்கு சிந்துகிறார்கள். ஓப்பன் செட்டிங்கில் அதிர்ஷடக்கல் மோதிரத்திற்கு, டிவியில் அரை மணி நேரம் அட்வர்டைசிங் செய்கிறார்கள். சன் டீவியின் டட்டட் டடடைங் டைட்டில் மாறியிருக்கிறது. ஆனாலும் தமிழ் மாலை என்று இன்னமும் போடுகிறார்கள். அப்படியென்றால் என்ன என்று யாரும் கேட்பதில்லை. எல்லா சேனலும் எதாவது போட்டி வைத்து கொண்டு, தங்கமும் டைமண்டும் வழங்கும் சொர்க்க பூமியாயிருக்கிறது. மெட்ரோ ப்ரியா சாயலில் இன்னும் பலர் இரண்டு கைகளையும் ஒன்றாக இணைத்து டீவி ஸ்கிரீனை குத்திக் குத்தி பேசுகிறார்கள்.

மக்கள் கொஞ்சம் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்கள். எல்லோரிடமும் பணமிருக்கிறது. முக்கியமாய் செல்போன் இருக்கிறது. ஐந்தில் இருவருக்கு இரண்டு போன் இருக்கிறது. எஸ்.டி.டி போன் பூத் பெண்ணிலிருந்து, காந்தி மண்டபத்தில் ஹெல்மட் விற்பவர் வரை எல்லோரும் யாரிடமோ எப்போதும் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கோவிலிலும் தியேட்டரிலும் மால்களிலும் பல ரிங்டோன்களில் மொபைல்போன் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ரிலையன்ஸ் கம்பெனிகாரர்கள் சிரித்து கொண்டிருக்கிறார்கள். திடீரென்று ஒரு நாளில் எல்லோரும் ஹெல்மெட் போட்டுக்கொள்கிறார்கள். மறுநாள் கழட்டி வைத்துப் போகிறார்கள். ராமாவரத்தில் க்ரவுண்டு 80 லட்சம் போகிறது. யாரோ வாங்கிக் கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள். எப்படி என்று தான் புரியவில்லை. ரியல் எஸ்டேட் விலையை வைத்து எல்லோரும் பேப்பர் பணக்காரர்களாகி விட்டார்கள்.

ஹிந்து படிக்கும் மாமாக்கள், இப்போது டெக்கான் ஹிரால்டை சிலாகிக்கிறார்கள். குங்குமம் இன்னமும் சூப்பர்ர்ர்மா. ஸ்பென்ஸரின் அத்தனை phaseகளும் முழி பிதுங்குகின்றன. பொன்னியின் செல்வனையும் வைரமுத்துவையும் தாண்டி லாண்ட்மார்க்கில் தமிழ் புத்தகங்கள் கிடைக்கிறது. பா.விஜய் ஏராளமாய் கவிதை புத்தகம் போடுகிறார். பாலிடிக்ஸில் யாரோ யாரிடமோ சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். விஜயகாந்துக்கு கூட்டம் வருவதாக தந்தி பேப்பர் சொல்கிறது. எல்லா ஸ்கூல் பசங்களும் பத்மா சேஷத்திரியில் படிக்கிறார்கள். அல்லது படிக்க நினைக்கிறார்கள்.

டீனேஜர்கள் ஆர்குட்டில் புழங்குகிறார்கள். அல்லது மால்களில் பிகர் வெட்டுகிறார்கள். Chevy கார்களில் வந்து ஜெர்க் விடுகிறார்கள். புகை பிடிக்கிறார்கள். டேட் செய்கிறார்கள். BPOவில் ராத்திரியெல்லாம் போனில் அமெரிக்கர்களுடன் பேசுகிறார்கள். ஐடி கம்பெனிக்கள் பஸ்விட்டு ஊருக்கு வெளியே வேலைக்கு ஆட்களை அழைத்துச் செல்கிறது. NH 45யில் நேர்த்தியாக தார் ரோட் போட்டிருக்கிறது அரசாங்கம். ஆங்காங்கே கப்பம் கேட்கிறார்கள். சென்னையிலிருந்து திருவண்ணாமலைக்கு காரில் செல்ல 45 ரூபாய் டோல் கட்டவேண்டியதாய் இருக்கிறது.

சரவணபவனில் அதே கொஞ்சூண்டு காப்பிக்கு பத்து ருபாய் முழுசாய் வாங்குகிறார்கள். சாம்பார் இன்னமும் அதே டேஸ்டில் இருக்கிறது. தேசிகன் பிரஞ்சு தாடியில் ஊர் சுற்றுகிறார். பைக்கில் கற்பகாம்பாள் மெஸ்ஸிற்கும், அல்லயன்ஸிற்கும் கூட்டிச் சென்றார். தோசையும், சோவின் அதிர்ஷடம் தந்த அனுபவங்களும் வாங்கித் தந்தார். சீக்கிரம் நல்ல சேதி சொல்வார் என நம்பலாம். மயிலாப்பூரில் தினமும் அறுபத்தி மூவர் ஊர்சவ கூட்டம் போல் முண்டியடிக்கிறது. தி.நகரில் தெருவடைச்சானாக புது சரவணா ஸ்டோர்ஸ் வந்திருக்கிறது. எந்த ப்ளோரிலும் fire exitஐ காணோம். எல்லா பொருட்களும் உள்ளே ஒரு பத்து ரூபாய் கம்மியாய் கிடைக்கிறது. தி.நகருக்கு தனியாக ஒரு பார்கிங் strategy வேண்டும். ட்ராபிக் போலிஸ்காரர்கள் இன்னமும் அதிகமாக புகையை சுவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கிழக்கு பதிப்பகத்தில் ஜரூராக வேலை நடக்கிறது. வாசலில் Sky is our limit, We are currently on second floor என்று போர்டு போட்டிருக்கிறார்கள். ரிசப்ஷனில் உட்கார வைத்து, இண்டர்காம் போட்டு, உள்ளே அனுப்பப்படுகிறேன். ஐடி கம்பெனி போல் தோன்றுகிறது. பா.ரா இரண்டு மணி நேரம் ஒதுக்கி பேசிக்கொண்டிருந்தார். சுட சுட பிரிண்டாகி வந்த கம்ப்யூட்டர்ஜீயை பிரித்துப் பார்த்து, கூகிள் டாக்கில் சொக்கனிடம், பர்ஸ்ட் காப்பி வந்தாகிவிட்டது என்று சேதி சொல்கிறார்.

கே.கே நகரில் Beer Garden ஒன்று இருக்கிறது. மற்ற இடங்களில் டாஸ்மாக்கும், பிளாஸ்டிக் கப்புகளும் இருக்கின்றன. ஐஐடியிலேயே மரங்களை வெட்டுகிறார்கள். மற்ற இடங்களில் மரமே இல்லை. சென்னை சிட்டி சென்டரின்(CCC) KFCல் ஏகபோகமாக வியாபாரம். CCC அவ்வளவு பெரியதாக இல்லை. இருந்தும் உள்ளே இருந்த கல்லூரிக் கூட்டம் ஏதோ சேனலுக்காக காமிரா பார்த்து – It’s a cool place to hang-out என்று ஒரே தொனியில் கத்துகிறார்கள்.

முப்பது நாட்களுக்கு பிறகு இரவில் அமெரிக்கா திரும்பும் போது வானத்திலிருந்து பார்த்தால், சென்னையின் ட்யூப்லைட் வெளிச்சங்கள் அழகழகாய் மின்னுகின்றன.

இரண்டு படங்கள்

chak_de_india_shahrukh.jpg

சமீபத்தில் பார்த்த சக் தே இந்தியா!! பிடித்திருந்தது. இந்த மாதிரி நோ-நான்சென்ஸ் படங்கள் எடுத்து, ஹீரோ ஹீரோயினை இருபது பெண்களுடன் சுவிஸ் அனுப்பாமல், இடுப்பு காட்டாமல் இருந்தால் இன்னும் பிடித்திருக்கிறது. ஆனாலும் கோலி/பாலிவுட்கள் மாறுவதாய் காணோம்.

உயிர் கொடுத்தாடும் ஒரு ஹாக்கி வீரனின் மேல் ஊழல் குற்றச்சாட்டு சுமத்தப்பட்டு, பிறிதொரு நாளில் அவன் கோச்சாக திரும்பி வந்து, பெண்கள் ஹாக்கி டீமை கட்டி மேய்த்து கப் வாங்கி கொடுக்கும், The Incredibles போன்றோரு கதை தான். ஹாலிவுட்டில் இதைப் போன்ற sports genre படங்கள், வாரத்திற்கு மூன்று வருகின்றன. Beaten Track.

கபீர்கானாக வரும் ஷ.கானுக்கு ஒரு வித்தியாச படம். ரசிக்கும் படி செய்யப்பட்ட ரோல். ரொம்ப நாளைக்கு(சுவதேஸுக்கு) பிறகு shahrukhஐ பிடித்திருக்கிறது. இதற்கடுத்து ஷங்கருக்கு ரோபோவாக போகிறார். படத்தில் வரும் அந்த அத்தனை ஹாக்கி நங்கைகளும் நடிக்கிறார்கள். சண்டிகரின் சண்டைக்கார பெண் ரசிக்க வைக்கிறாள்.

ஆங்காங்கே புள்ளரிக்கும் cliched காட்சிகள் இருந்தாலும் பாடல்களை படத்துடன் இணைத்ததற்கும், போரடிக்காத ஹிந்தி சினிமா எடுத்ததற்கும் ஷிமித் அமீனுக்கு நன்றி.

knocked_up.jpg

மற்றொரு படம் Knocked Up என்னும் ஆங்கில படம். Geeky Humor என்று சொல்லப்படும் வகையை சேர்ந்தது. ஓரிரவில் டான்ஸ் பாரில் சந்திக்கும் ஒரு டீவி தொகுப்பாளினிக்கும், வேலையில்ல geekக்கிற்கும் நடக்கும் ரொமான்ஸும் அதன் பின் நிகழ்வுகளும் தான் படம்.

பச்சையாய் ஆங்காங்கே காட்சிகளும், சிரிப்புகளும் இருந்தாலும், ரசிக்க வைக்கிறார்கள். நைன் மந்த்ஸ் போல ரம்மியமான ஆனால் கெட்ட வார்த்தைகள் நிறைந்த, பிரசவ படம். Referential comedy என்று பாப் கல்ட்சரை எடுத்துக் காட்டி காமெடி செய்யும் வசனங்கள் தான் சிறப்பம்சம். Clerks 2 என்னும் படமும் இந்த வரிசையில் மற்றொன்று.

பாரன்ஹீட் 451

Fahrenheit 451 Ray Bradbury

“You don’t have to burn books to destroy a culture. Just get people to stop reading them”, என்று பேச ஆரம்பிக்கும் ரே ப்ராட்பரியின்(Ray Bradbury) ஒரு சயின்ஸ் பிக்-ஷன் க்ளாசிக் தான் Fahrenheit 451. 1953ல் இந்தப் புத்தகம் வந்த போது, சென்ஸார் பிரச்சனையிலிருந்து சின்னப் பையன் எதோ எழுதிட்டான் என்கிற வரையில் இந்த புத்தகம் அலைக்கழிக்கப்பட்டது துரதிஷ்டவசமே. பாரன்ஹீட் 451ஐ விஞ்ஞான கதை என்று அதை ஒரு சிறு பிரிவுக்குள் அடைக்கப்பார்த்தது தான் விமர்சகர்கள் செய்த மிகப் பெரிய தவறு. சில விமர்சகர்கள் இதை ஆர்பரித்தார்கள்.

கை மாண்டாக்(Guy Montag) என்னும் ஒரு தீயிடுவாளன்(தீயணைப்பாளன் அல்ல) பற்றி ஒரு டிஸ்டோப்பிய கதை. டிஸ்டோப்பியா(dystopia) என்பது யுதோப்பியாவின்(Utopia) எதிர்ப்பதம். யுதோப்பியாவில் நாடும் வீடும் மன்னனும் நல்லவனாக இருக்கக்கூடிய ஒரு மாய கனவு உலகம். டிஸ்டோப்பியாவில் எல்லாம் நேரெதிர். சமீபத்தில் வந்த V for Vendetta என்ற ஒரு சூப்பர் ஹீரோ படம், சிறந்த உதாரணம். அரசும் அரசியந்திரமும் மக்களுக்கு எதிரான நிலையில் இயங்கும், தற்காலத்திற்கு கொஞ்சமாய் பொருந்தும் ஒரு மாய உலகம். யுதோப்பிய இலக்கியத்தை விட டிஸ்டோப்பிய இலக்கியங்கள் அதிகமாகி வருவது வியப்பல்ல. ஆர்வெல்லின் 1984ம், வெல்ஸின் War of the Worldsம் கூட டிஸ்டோப்பிய இலக்கியங்கள் தான். மிகச் சிறந்த டிஸ்டோப்பிய படமென்று ஸ்டான்லி ஃகூப்ரிக்கின் A Clockwork Orangeஐ சொல்லலாம்.

ஃபாரன்ஹீட் 451 நடப்பது வருங்காலத்தில். டெக்னாலஜி மிகவும் முன்னேறிய ஒரு அமெரிக்க நகரத்தில். மக்கள் எல்லோரும் பாஸ்ட் புட் சாப்பிட்டு, தங்கள் சுவர் உயர டீவிக்களை சதா சர்வ காலமும் பார்க்கிறார்கள். காட்டுத்தனமான வேகத்தில் வாகனங்கள் ஓட்டுகிறார்கள். ஐபாட் போல சிப்பிகளில் ரேடியோ கேட்கிறார்கள். யாரும் படிப்பதில்லை. சுதந்திரமாக யோசிப்பதில்லை. அரசு மக்களை இவ்வாறு ஒரு மயக்க நிலையில் வைத்து, அவர் சிந்திக்க விடாமல் தடுக்கிறது. நாட்டில் உள்ள எல்லா நல்ல/கெட்ட புத்தகங்களும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு எரிக்கப்படுகின்றன.

கை மாண்டாக் இப்படி பட்ட ஒரு நகரத்தில், புத்தகங்களை கண்டால் எறிக்கும் பல தீ-வீரர்களில் ஒருவன். கதாநாயகன். தனது ஸ்டேஷனில் அலாரம் அடித்தால், யாரோ வீட்டில் புத்தகம் இருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது என்று அர்த்தம். கை தனது வாகனத்தில் சென்று அந்த வீட்டில் உள்ள புத்தகங்களை எரித்து விட்டு வரும் தீயிடுவாளன். இதை ஏன் செய்கிறோம் ஏன்று கூட அவன் கேள்வி கேட்பதில்லை. ஒரு நாள், இப்படி அலாரம் அடித்து செல்லும் அந்த வீட்டில் இருக்கும் ஒரு பெண்மணி, தன் புத்தகங்களுடன் தன்னையும் எரித்து போடு என்னும் போது யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறான்.

இவ்வாறு தீயிட செல்லும் வீடுகளில் உள்ள சில புத்தகங்களை திருடி படிக்க ஆரம்பிக்கிறான். அவனது மேலகதிகாரி இதை கண்டுபிடித்து, 24 மணி நேர, தேவையான புத்தகங்களை படித்து விட்டு வா என்று அவகாசம் தருகிறாள். இந்நேரத்தில் ஃபாபர்(Faber) என்னும் ஒரு மனிதரை சந்திக்க, அவரின் அறிவரைப்படி செயல்படுகிறான்.

கடைசியில், the book people என்னும் சில அறிவுஜீவிகளை சந்திக்கிறான். அப்பொழுது தான் அது வெளிவருகிறது. நாடெங்கிலும் உள்ள புத்தக பிரியர்கள், பேரிளக்கிய புத்தகங்கள் எரிக்கப்பட்டாலும் அழியாமலிருக்க, அரசுக்கு தெரியாமல், ஆளுக்கு கொஞ்சமாய் மனப்பாடம் செய்து வருவது புரிகிறது. ஆச்சரியமாகிறான். புத்தக பிரியர்களை ஒன்று சேர்த்து புத்தகங்களை மீண்டும் உருவாக்கும் முயற்சியில் இறங்குகிறான். மீதியை பழுப்பு நிற பாரன்ஹீட் 451 புத்தகத்தில் படிக்கவும் !!

இங்கு சயின்ஸ் பிக்-ஷனுக்கு உண்டான விஷயம் எங்குள்ளது என்று கேட்டால், புத்தகத்தை படிக்கவும். பாண்டஸிக்கும் சயின்ஸ் பிக்-ஷனுக்கும் நூலிழை தான் இடைவெளி.

ரே ப்ராட்பரி, இதற்கு முன்னும் பின்னும் ஏராளமான நல்ல கதைகள் எழுதியிருந்தாலும், பாரன்ஹீட்451 போல மற்றது புகழடையவில்லை. இரண்டாம் உலகப்போருக்கு முன்னர் ஹிட்லர் நாஜிப் படைகளை வைத்து, பெர்லினில் தனக்கு பிடிக்காத புத்தகங்களை எரித்த நிகழ்ச்சி தான் ரேயை இந்த புத்தகம் எழுத தூண்டியது.

ரே சொல்வது போல், உலகத்தில் இப்படி புத்தகங்களை எரிப்பது என்பது ஒரு கலாசாரத்தை அழிக்க உதவும் விஷயம். ஐயாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னும் அலெக்ஸாண்டிரியாவில் இப்படி புத்தகங்களை எரித்திருக்கிறார்கள். சமீபத்தில், இலங்கையிலும் பழம்பெரும் தமிழ் நூலகம் எரிக்கப்பட்டது. பார்வையற்றோரின் ப்ரைல் புத்தகத்திலிருந்து ஹாரி பாட்டர் வரை சென்ஸாரும் புத்தக எரிப்பும் ஓன்றோடிணைந்த ஒன்று. Books : Burn or Bury என்பது வரலாற்று பாடம்.

இன்றும் பலர் பாரன்ஹீட் 451, வருங்காலத்தில் நடக்கலாம் என்று நம்புகிறார்கள். அதி வேக டிரைவிங்கும், பாஸ்ட் புட்டும், 24 மணி நேர கேபிள் ஆக்கிரமிப்பும் உலகெங்கும் தற்போது நிஜம். அரசாங்கம் தடுப்பதே இல்லை. ஆனாலும் மக்களின் படிப்பு குறைந்து வருகிறது என்று கணிப்புகள் கணிக்கின்றன.

ரேயை சயின்ஸ் பிக்-ஷன் எழுத்தாளர் என்று வகைபடுத்தவும் முடியாது. கதை எழுதுவார், அவ்வப்போது கவிதை பேசுவார், திடீரென்று நான்கைந்து படங்களுக்கு திரைக்கதை அமைப்பார். பின்னொரு நாள் நாடகங்களும், குழந்தைகளுக்கான புத்தகங்களும், நான் பிக்-ஷனும் வரும். ஒரு மாதிரி வகைப்படுத்த முடியாத ஜந்து.

மில்லினியத்தின் தொடக்கத்தில் எண்பது வயது நிரம்பிய போது எடுத்த பேட்டியில் ரே சொன்னது, “The great fun in my life has been getting up every morning and rushing to the typewriter because some new idea has hit me.The feeling I have every day is very much the same as it was when I was twelve.In any event, here I am, eighty years old, feeling no different, full of a great sense of joy, and glad for the long life that has been allowed me.I have good plans for the next ten or twenty years, and I hope you’ll come along.”

பொய் / உண்மை

வெகு நாட்களுக்கு பிறகு இரு நேர்த்தியான ஆங்கில பதிவுகள் படிக்க நேர்ந்தது. தொடர்ந்து படிக்கும் வெகு சில வலைப்பதிவுகளில், இவையும் அடக்கம். இந்தப் குறிப்பிட்ட பதிவுகளை படித்து, ரசித்து, சிரித்து, யோசிக்க நேரம் தேவைப்படலாம். எனக்குப் பட்டது.

முதல் பதிவை எழுதியவர் ஹூக் மாக்லியோட்(Hugh Macleod). ஒரு கார்டூனிஸ்ட். விசிட்டிங்கார்ட்களின் பின் கார்டூன் வரைவது இவரது தொழில். மிக நேரடியாக முகத்தில் அடிக்கும் படி உண்மையை ஒரே ஒரு கார்ட்டூனில் சொல்வார். மைக்ரோசாப்டைப் பற்றி வரைந்த ஒரு தாக்குதல் கார்ட்டூனை, மைக்ரோசாப்ட் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளது.

பொய் சொல்லுதல் பற்றி, 2004ல் எழுதியிருந்த ஒரு போஸ்டை, திரும்பவும் கொண்டுவந்திருந்தார். என்னவோ செய்தது.

இரண்டாவது பதிவை எழுதியது, Freakonomics என்னும் புத்தகத்தை எழுதிய இருவரில் ஒருவர் – ஸ்டீவ் லெவிட்(Steve Levitt). சமீபத்தில் வந்து எல்லோரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய எகனாமிக்ஸ் புத்தகம். புத்தகத்தில் சொன்னது அத்தனையும் காம்ன்சென்ஸ் தான். ஆனால் இந்த வேக உலகில், காமன்சென்ஸ் இஸ் நாட் காமன். அதனால் தான் க்ரைம் சதவிகிதத்துக்கும், ஆபார்ஷனுக்கும், முடிச்சுபோட இவர்களால் மட்டுமே முடிந்தது. கண்டிப்பாய் படிக்க வேண்டிய புத்தகம்.

உண்மை சொல்லுதல் பற்றி இவர் எழுதிய பதிவு. க்ரைக்ஸ்லிஸ்ட்(craigslist.org) என்னும் ஒரு free-ads வலைதளத்தில் வந்திருந்த ஒரு பெண்மணியின் பணக்கார ஆண்களை பற்றிய ரொம்பவும் ”உண்மையான’ ஒரு கேள்வியும், அதற்கு ரொம்பவும் ”உண்மையான’ பதில் சொன்ன ஒரு பணக்கார ஆண் எகனாமிஸ்டை பற்றியது. யோசிக்க வைத்தது.

எவ்ளோ படிப்பது ?

big_read.jpg

சமீபத்தில் வெளியான ஒரு அஸோஸியெட்டட் பிரஸ் வாக்கெடுப்பு சொல்வதைப் பார்த்தால், அமெரிக்கர்களில் நான்கில் ஒருவர், போன வருடம் ஒரு புத்தகம் கூட படிக்கவில்லை. நம்மூர் பப்ளிக் எக்ஸாம் ரிசல்ட் போல, அங்கும் அதிகம் படிப்பது பெண்கள் தான். அடுத்ததாக நிறைய புத்தகம் படிப்பவர்கள், முதியவர்கள்.

பைபிள் மற்றும் ஆன்மீக புத்தகங்களை விடுத்துப் பார்த்தால் அதிகம் படிக்கப்படுபவை பாப்புலர் பிக்-ஷன், வரலாறு, பயோகிராபி மற்றும் மர்மக் கதைகள். இவை தவிர மில்ஸ் அன் பூன் போன்ற ரொமாண்டிக் கதைகளும் அதிகம் படிக்கப்பட்டன.

புத்தகம் படிக்கவில்லை என்ற சொன்னவர்களை தவிர்த்துப் பார்த்தால், ஓவ்வொரு அமெரிக்கரும் சராசரியாக படித்திருந்தது தலா ஏழு புத்தகங்கள். இந்த விகிதாசாரம் குறைந்து கொண்டு வருவது தான் கவலையளிக்கிறது என்கிறார்கள்.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன் National Endowment for Arts என்னும் கழகம் Reading at Risk என்னும் ஒரு ரிப்போர்ட்டை பதிப்பித்தது. 2002ல் 57% சதவிகிதம் அமெரிக்கர்கள தான் ஏதாவது ஒரு புத்தகமாவது படித்திருந்தார்கள். இது பத்து வருடங்களில் 4% குறைந்திருந்தது. இதற்கு காரணமாக கூறப்பட்டது கேபிள் டீவி மற்றும் இண்டர்நெட்.

அமெரிக்கர்களின் படிக்கும் பழக்கத்தை அதிகரிக்கவே, The Big Read என்னும் புரோக்கிராமை இந்த வருடம் ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். இதில் கண்டிப்பாய் படிக்கப்பட வேண்டிய புத்தகங்களை பட்டியலிட்டு, மாதத்திற்கு ஒரு புத்தகம் என்று ஹைலைட் செய்கிறார்கள். ஒவ்வொரு மாதமும், அந்த மாதத்திற்கான புத்தகத்தை பற்றி ஏராளமான் விவாதங்களும், விமர்சனங்களும் அவரவர் வீட்டருகில் உள்ள அரசு நூலகங்களில் நடைபெறுகின்றன.

கடந்த ஒரு மாதமாக நடைபெறும் இந்த Big Read ஒரு வெற்றி என்றே தோன்றுகிறது. லைப்ரரிகள் களை கட்டுகின்றன. ஒரு நகரத்தில் உள்ள எல்லோரும் ஒரே புத்தகத்தை படிக்கிறார்கள், அதை பற்றி சனிக்கிழமைகளில் நூலகங்த்தில், பர்கர் சாப்பிட்டுக் கொண்டே கதைக்கிறார்கள். இனிமேல் படிப்பாரில்லை என்று பழுப்படைந்து, அடுக்குகளின் ஓரங்களில் இருந்த இந்த லைப்ரரி புத்தகங்களின் எல்லா பக்கங்களும் திருப்பப்படுகின்றன, படிக்கப்படுகின்றன. கிட்டத்தட்ட புனர்ஜென்மம் தான்.

இந்த பிக் ரீட் பரிந்துரைக்கும் புத்தகங்களில் எனக்கும் பிடித்தவை ஐந்து. ஏற்கனவே இவைகளை படித்திருந்தாலும் மீண்டும் படிக்கப் போகிறேன். பிடித்த ஆர்டரில், ரே ப்ராட்பரியின் டிஸ்டோபிய கதை, பாரன்ஹீட் 451. பிறகொரு நேரத்தில் ரேயின் இந்த சயின்ஸ் பிக்-ஷனைப் பற்றி எழுத எண்ணம். மற்றவை, ஸ்காட் பிட்ஸ்ஜிரல்டு எழுதிய The Great Gatsby, ஹெமிங்வேயின் Farewell to the Arms, ஹார்பர் லீயின் To Kill a Mockingbird மற்றும் அமெரிக்காவை புரட்டிப் போட்டு புலிட்சர் வாங்கிய ஸ்டெயின்பெக்கின் Grapes of Wrath.

மேலே சொன்ன – அமெரிக்கர்களில் நான்கில் ஒருவர் போன வருடம் ஒரு புத்தகம் கூட படிக்கவில்லை என்ற கணக்கை கொஞ்சம் மாற்றிப் போடலாம். அமெரிக்கர்களில் நான்கில் மூவர் சென்ற வருடம் ஒரு புத்தகமாவது படித்திருந்தார்கள்.

இதை வைத்து நமது தமிழ் கூறும் நல்லுலகத்தின் நிலைமையை கணக்கிடலாம். ஏனென்றால் இதற்கெல்லாம் நம்மூரில் கணக்கெடுப்பதே இல்லை. அப்படியே எடுத்தாலும், “சார் நீங்க கடேசியா இன்னா பொஸ்தகம் படிச்சீங்க ?” என்று சர்ச் பார்க் பஸ் ஸ்டாண்டில் யாரோ ஒரு நிருபர் காமிரா சகிதமாக கேள்வி கேட்க, நம் ஆசாமி வியர்வை வழிய பஸ் வருகிறதா என்று பார்த்துக் கொண்டோ, அல்லது MU@3CB5:30(யோசியுங்கள். விடை கடைசியில்) என்று அப்ரிவேஷனில் SMS அனுப்பிக்கொண்டோ, “அது வந்து சார், I think I read the book last week with Asin hugging teddy bear in the cover” என்று ஏதாவது சொல்லிவிட்டு எஸ்கேப்புவார்.

சீரியஸாக யோசித்தால் உண்மை புரியலாம். அதாவது தமிழ் நாட்டில் பத்திரிக்கைகள் அளவு புத்தகங்கள் விற்பதில்லை. லட்சக்கணக்கில் விற்கும் பத்திரிக்கைகளுக்கு நடுவில் ஆயிரம் காப்பி விற்றாலே, “My writing career has taken off” என்று காலரை தூக்கிவிடும் எழுத்தாளர்கள் வந்துவிட்டார்கள். அதனால் எழுத்தாளர்களும் AGS ஆபிஸிலோ, அறநிலையத் துறையிலோ மூக்குக் கண்ணாடியை தூக்கி விட்டபடியே கம்யூட்டர் தட்டி கணக்கெழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஒரு பக்கம், சரியான புத்தகங்கள் வரவில்லை என்று பப்ளிக்கும்(so called public), மற்றொரு பக்கம், நான் புத்தகம் எழுதினால் வாங்க ஐநூறு பேராவது இருக்கிறார்கள் என்று ஜெயமோகன் போன்ற சீரியஸாக எழுதும் இலக்கியவாதிகளும் இயங்குகிற ஊர் தமிழ்நாடு தான்.

ஆறுகோடி பேர் என்று அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்ளும் நம்மூரில், ஐநூறு பேர் தான் முதல் காப்பி வாங்க போகிறார்கள் என்றால், ஒரு எழுத்தாளன் எப்படி எழுதுவான் என்று தெரியவில்லை. அப்படியே எழுதினாலும், எழுத்தினால் கிடைக்கும் சம்பளம் கரண்ட் பில் கட்டகூட சரியாகவில்லை என்றால், working below your labor worth என்று யோசித்து அதிகமாய் பணம் தரும் தனது கம்புயூட்டர் புரோகிராமிங் செய்ய போவது ஒண்ணும் விந்தையல்ல. தமிழ் சினிமா போல கடைசியாய் வேற ஒண்ணும் தெரியாதவர்கள் வந்து சேரக்கூடிய நிலைமையில் உள்ளது தமிழ் புத்தக உலகம். “ஒண்ணு ராவூத்தர் ஹோட்டல்ல ரவுண்டா தோசை ஊத்து இல்லாக்கட்டி ராமர் பாலத்தை பத்தி ஒரு 200 பக்கம் எளுது” என்று அப்பாக்கள் சொல்லும் காலம் கண்ணுக்கு தெரிகிறது.

“இவ்ளோ நேரம் உன்னிய பேச வுட்டோமே, நீ இப்ப என்ன சொல்ல வர” என்று கேட்பவர்களுக்கு, படிக்கலாம். தமிழோ ஆங்கிலமோ, வெண்பாவோ How to win friendsஓ, ரமணி சந்திரனோ எண்டமூரியோ, சுஜாதாவோ சொக்கனோ, புத்தகம் படிக்கலாம்.

ஒரு நாளைக்கு அதிகபட்சம் அரை மணிநேரம், மாகஸின்களை தவிர்த்து புத்தகம் என்று நாவலோ நான்-பி்க்-ஷனோ படியுங்கள். டாக்டருக்காவும் டாட்டருக்காகவும் வெயிட் செய்யும் போது கையில் கொண்டு போன புத்தகத்தை படியுங்கள். எழுதும் நேரத்தை தவிர, பா.ராகவன் ஒரு நாளைக்கு மூன்று மணி நேரம் படிப்பதாய் சொன்னார். அவர் எழுத்தாளர். நம் போன்றவர்களுக்கு அரை மணியோ ஒரு மணியோ போதும்.

ஜோடி நம்பர் 1னை ஒரு முறை பார்த்தால் போதும். ரிபீட் டெலிகாஸ்ட் செய்கிறார்கள் என்று நாளொன்றுக்கு நாலுமுறை பார்த்தால் டி.டியையும் மோனிஷாவையும் பிடித்துப் போகும். அப்புறம் கொஞ்சம் பைத்தியமும் பிடிக்கும். அதை விடுத்து நிலா நிழல் படியுங்கள். சரியான ஆரம்பம். ஏற்கனவே இவையெல்லாம் படித்திருப்பவராயின், ஏசுவின் தோழர்களோ, பதினெட்டாவது அட்சக்கோடோ படிக்கலாம்.

எதைப் படிப்பது, எங்கே வாங்குவது என்று கேட்டால், இருக்கவே இருக்கிறது நமது நியூ புக்லேண்ட்ஸ் அல்லது எனி இந்தியன் அல்லது லாண்ட்மார்க்.

இதற்கெல்லாம் மேலே நீங்கள் போன வருடம் புத்தக சந்தையில் வாங்கிய எத்தனை புத்தகங்களை படிக்க எடுத்தீர்கள் என்று கேள்வி கேட்டுக் கொள்ளலாம். ஆசையாய் வாங்கிப் போட்ட பிரம்மோபதேசமும், விசாரணை கமிஷனும், நிலா பார்த்தலும், அம்மா வந்தாளும் எங்கே என்று அப்பார்ட்மெண்டை தூசு தட்டலாம். ராமர் பாலத்தின் காமெடி செய்திகளை பார்ப்பதை விடுத்து செய்யப்படும் இவை எல்லாமே ஒரு நல்ல த்ரில்லர் புத்தகத்தின் ஆரம்பம் போலத்தான். ஷோ சுவீட் !!

விடை : MU@C3B5:30 – Meet you at Chennai City Center by 5:30.

சென்னை க்ளிக்

chennai click

நான்கு மாதத்திற்கு முன் சென்னை சென்றிருந்த போது, ஆங்காங்கே வண்டியை நிறுத்தி நிக்கானில் க்ளிக்கினேன். வண்டியை ஓட்டிய ஆட்டோகாரர்களும், கால் டாக்ஸிகாரர்களும் நொந்து போனது மற்றொரு செய்தி.

அந்த புகைப்படங்களை அப்லோட் செய்ய இவ்வளவு நாளாகிவிட்டது. அப்படி ஒன்றும் சிலாகித்துக் கொள்கிற மாதிரி படங்களில்லை. ஆனாலும் சென்னையை கொஞ்சமாய் அள்ளிக் கொண்டு வந்ததில் சந்தோஷம்.

லேசி லென்ஸில்[ப்ராட்பேண்ட் தேவை] கொஞ்சமாய் செலக்டட் படங்கள் அல்லது ஃபிளிக்கரில் எல்லா படங்களுடன்(மத்தியில் உள்ள iயை அழுத்தினால் செய்தியுடன் புகைப்படங்கள்).

மற்றவை சில

சியாட்டலில் குளிர் ஆரம்பித்தாகிவிட்டது. பஸ்களில் எந்நேரமும் ஹீட்டர் போடுகிறார்கள். லைட் போடுகிறார்கள். ஆறேகாலுக்கு மேல் பசுமாடு தெரிவதில்லை. வீட்டில் தேங்காய் எண்ணெய் கட்டித்தட்டுகிறது.கார்பெட்டில் கால் பதிக்க முடிவதில்லை. ரோட்டில் எல்லோரும் குளுர் ஜாக்கெட் போட்டிருக்கிறார்கள்.

இதெல்லாம் ஒவ்வொரு வருடமும் அமெரிக்கா குளிர்காலத்திற்கு தயாராக செய்யும் பிரயத்தனங்கள். இன்னமும் கொஞ்ச நாளில் எல்லோரும் கழுத்தில் ஸ்கார்ப் போடுவார்கள். இரண்டடி எடுத்தால், ஐஸ் மூன்றடி வழுக்கும். நாலு மணிகெல்லாம் இருட்டிக் கொள்வதால், வேலை செய்ய போர் அடிக்கும். நம்மூரைப் போல எல்லோரும் எந்நேரமும் டீவி பார்ப்பார்கள். வீட்டிலேயே சிப்ஸ் சாப்பிட்டுக் கொண்டு, எக் நாக் குடித்துக் கொண்டிருப்பதால் இருப்பதால் சம்மரில் இழந்த தொப்பை மீண்டும் வந்து சேர்ந்து கொள்ளும். சதா சர்வகாலமும் க்ரிஷ் ஸ்ரீகாந்த் போல மூக்கு சிந்த நேரிடும்.

இத்தனை காமெடிகளையும் தாண்டி அமெரிக்க குளிர் பிடித்திருக்க காரணம், சியாட்டல். சியாட்டல் ஒரு ஈர நிலம். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை தண்ணீர். இந்த சியாட்டிலையும், அதில் எப்போதும் பெய்யெனப் பெய்யும் மழையும் பற்றி, ஒரு நீண்ட பத்தி, எழுத எண்ணம்.

————————-

சென்னையிலிருந்து மற்றுமொரு செட் புத்தகங்கள் வந்து இறங்கி, வீட்டை அடைத்துக்கொண்டன. முக்கியமாய், உடையாரும், படிக்கத் தவறிய சில தி.ஜானகிராமன், ருத்ரன், சோ மற்றும் சில டஜன் கிழக்கு பதிப்பக அ-புனைவுகளும்.

புத்தகங்கள் என் அப்பார்ட்மெண்டின் ஆபீஸுக்கு போஸ்டில் வந்து இறங்கின. அதை வாங்க சென்ற என் மனைவி, தூக்க முடியாமல் தூக்கி வந்தாள். “புஸ்தகத்தை பார்த்தா எங்க இருந்து தான் உங்களுக்கு இப்படி ஒரு குறும்பு சிரிப்பு வருதோ ? வேற எப்போதும் இந்த மாதிரி சந்தோஷமாய் ஒரு சிரிப்பைக் காணோம்”, என்றாள் மனைவி.

தற்போது படித்துக் கொண்டிருப்பது, ஜெயமோகனின் எழாம் உலகம். ஒரு வாரத்தில் எழுதிய நாவலென படித்திருக்கிறேன், நம்ப முடியவில்லை.

————————-

இந்த கிறுக்கல்.com எழுத ஆரம்பித்து ஆகஸ்டிலேயே ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டது. அதுவே இப்பொழுது தான் ஞாபகம் வந்தது. இதுவரை உருப்படியாய் ஒன்றும் எழுதிதாக தெரியவில்லை.

அதற்காக எழுதியே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தில் இல்லாததால், இங்கு எழுத பிடித்திருக்கிறது.காமெண்டுகள் இல்லாததும் மற்றுமொரு காரணமாய் இருக்கலாம்.

————————-

crater lake oregon

போன மாதம், ஆரெகன் என்னும் பக்கத்து மாநிலத்துக்குச் சென்றிருந்தேன். அங்கு யூஜீன் என்னும் நகரத்தில் தங்கி, ஒரு நாள் முழுவது சுற்றிப் பார்த்த இடம், க்ரேட்டர் லேக்.

ஏழாயிரம் நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் வெடித்த எரிமலையால் அந்த மலையில் ஒரு பெரும் பள்ளம் எழ, அதில் தோன்றிய ஒரு ஏரி தான் க்ரேட்டர் லேக். இது உலகத்தில் ஒரு யுனீக் இடம் என்றெல்லாம் மார்கெட்டிங் செய்கிறார்கள். உண்மை என்றே தோன்றுகிறது.

உலகத்திலேயே மிக தெளிவான நீர்நிலை இது தான் என்கிறார்கள். ஒரு பெரும் பள்ளத்தில் இருக்கும் நீர், ஆதலால், மற்ற நீர்நிலைகளுடன் கலப்பதில்லை. அதனாலேயே இந்த தெளிவு. Refractionல் அங்கெங்கே மிக அடர்த்தியான நீலத்துடனும், சில இடங்களில் MS பட்டு போன்ற நீலத்திலும், அந்த தண்ணீர் ஒரு தனி அழகு.

போன நூற்றாண்டு வரை, அமெரிக்க பழங்குடி இந்தியர்கள் இதை கடவுளாக வணங்கி வந்தனர். மலை உச்சியிலிருந்து தண்ணீரை பார்ப்பதையே சாமி குத்தமாக் நினைத்திருந்தனர். அங்கிருந்த போர்டுகளில், இதை பற்றியெல்லாம் கதையை படித்த போது, சில நூற்றாண்டுகளுக்கு பின் சென்று அந்த பழங்குடியினத்தவரின் வாழ்கையை நினைத்துப் பார்க்க முடிந்தது.

நயாகராவுக்கு பின் நிறைய NRIs குடும்பத்துடன் வரும் இடம் இதுதான் போலும். கலிபோர்னியாவுக்கு அருகில் என்பதால், எல்லா முக்கிலும், எல்லா வியு பாயிண்ட்களிலும், ஹோண்டா டொயோட்டா கார்களும், லெதர் ஜாக்கெட் – பட்டும் புடவையும், மஃங்கி குல்லாவும், எலுமிச்சை சாதமும் புளியோதரையும் பார்க்க முடிந்தது.

ஸ்பீல்பெர்கின் Artificial Intelligence படத்தில் வரும் அந்த வளைந்து செல்லும், அடர்ந்த உயர்ந்த ஆரெகனின் பச்சை காடுகளினூடே, “யாருக்குள் இங்கு யாரோ ?” கேட்டு/பாடிக் கொண்டே, கார் ஓட்டிய அனுபவம், மறக்க முடியாதது. Classy !!