kirukkal.com

October 19, 2007

Tamil Cinema Montages

From wikipedia –

A montage sequence is a technique in film editing in which a series of short shots is edited into a sequence to condense narrative. It is usually used to advance the story as a whole (often to suggest the passage of time), rather than to create symbolic meaning as it does in Soviet montage theory. In many cases, a song plays in the background to enhance the mood or reinforce the message being conveyed.

I guess this part of the Wiki entry was written by an Indian – a song plays in the background to enhance the mood or reinforce the message being conveyed. That’s typical bollywood style stuff.

And we have all seen montages before we even realized it as one. An easy example of montage would be Rajinikanth’s transformation from the milkman to a Five Star Hotel owner in Annamalai.

I’ve always loved montages. I don’t know why but I just love them. I even think, in slight extreme that an entire film could be made effectively just through montages. Akira Kurosawa is known for making montages into popular art.

Yesterday, while traveling through the Seattle Tunnel, I was thinking of making a montage of the entire tunnel route. I don’t even have a camera to start with and that’s a different topic. But it led me to think of montages in Tamil cinema. When thinking about montages in kollywood that were made to the level of world cinema, only two of them struck me instantly. And that’s because they were elegantly made. Both of them cannot be called montages theoretically as they don’t help move the plot too much.

The first one is truly world class. Appu Kamal trying to hang himself and Sri Vidya, his mother talking to him at a circus tent. The camera pans across the room and cuts frequently and disolves into close-ups and long shots. It may not be as vivid as I say here but it was a great one.

The second was a shorter one in Priyadarshan’s Snehithiye. I vaguely remember the context but on a dramatic scene, the shot collapses to a different scene where the girl recalls cycling with Jothinka on a lush green park.

Both these scenes had great BGM and was strikingly well made. Mudhal Mariyadhai had some nice montages but can’t recollect any particular one. Should anyone re-collect other nice montages in Tamil cinema, there is a comment box right below.
October 16, 2007

இரண்டு படங்கள்

சமீபத்தில் பார்த்த சக் தே இந்தியா!! பிடித்திருந்தது. இந்த மாதிரி நோ-நான்சென்ஸ் படங்கள் எடுத்து, ஹீரோ ஹீரோயினை இருபது பெண்களுடன் சுவிஸ் அனுப்பாமல், இடுப்பு காட்டாமல் இருந்தால் இன்னும் பிடித்திருக்கிறது. ஆனாலும் கோலி/பாலிவுட்கள் மாறுவதாய் காணோம்.

உயிர் கொடுத்தாடும் ஒரு ஹாக்கி வீரனின் மேல் ஊழல் குற்றச்சாட்டு சுமத்தப்பட்டு, பிறிதொரு நாளில் அவன் கோச்சாக திரும்பி வந்து, பெண்கள் ஹாக்கி டீமை கட்டி மேய்த்து கப் வாங்கி கொடுக்கும், The Incredibles போன்றோரு கதை தான். ஹாலிவுட்டில் இதைப் போன்ற sports genre படங்கள், வாரத்திற்கு மூன்று வருகின்றன. Beaten Track.

கபீர்கானாக வரும் ஷ.கானுக்கு ஒரு வித்தியாச படம். ரசிக்கும் படி செய்யப்பட்ட ரோல். ரொம்ப நாளைக்கு(சுவதேஸுக்கு) பிறகு shahrukhஐ பிடித்திருக்கிறது. இதற்கடுத்து ஷங்கருக்கு ரோபோவாக போகிறார். படத்தில் வரும் அந்த அத்தனை ஹாக்கி நங்கைகளும் நடிக்கிறார்கள். சண்டிகரின் சண்டைக்கார பெண் ரசிக்க வைக்கிறாள்.

ஆங்காங்கே புள்ளரிக்கும் cliched காட்சிகள் இருந்தாலும் பாடல்களை படத்துடன் இணைத்ததற்கும், போரடிக்காத ஹிந்தி சினிமா எடுத்ததற்கும் ஷிமித் அமீனுக்கு நன்றி.

மற்றொரு படம் Knocked Up என்னும் ஆங்கில படம். Geeky Humor என்று சொல்லப்படும் வகையை சேர்ந்தது. ஓரிரவில் டான்ஸ் பாரில் சந்திக்கும் ஒரு டீவி தொகுப்பாளினிக்கும், வேலையில்ல geekக்கிற்கும் நடக்கும் ரொமான்ஸும் அதன் பின் நிகழ்வுகளும் தான் படம்.

பச்சையாய் ஆங்காங்கே காட்சிகளும், சிரிப்புகளும் இருந்தாலும், ரசிக்க வைக்கிறார்கள். நைன் மந்த்ஸ் போல ரம்மியமான ஆனால் கெட்ட வார்த்தைகள் நிறைந்த, பிரசவ படம். Referential comedy என்று பாப் கல்ட்சரை எடுத்துக் காட்டி காமெடி செய்யும் வசனங்கள் தான் சிறப்பம்சம். Clerks 2 என்னும் படமும் இந்த வரிசையில் மற்றொன்று.
October 11, 2007

பாரன்ஹீட் 451

“You don’t have to burn books to destroy a culture. Just get people to stop reading them”, என்று பேச ஆரம்பிக்கும் ரே ப்ராட்பரியின்(Ray Bradbury) ஒரு சயின்ஸ் பிக்-ஷன் க்ளாசிக் தான் Fahrenheit 451. 1953ல் இந்தப் புத்தகம் வந்த போது, சென்ஸார் பிரச்சனையிலிருந்து சின்னப் பையன் எதோ எழுதிட்டான் என்கிற வரையில் இந்த புத்தகம் அலைக்கழிக்கப்பட்டது துரதிஷ்டவசமே. பாரன்ஹீட் 451ஐ விஞ்ஞான கதை என்று அதை ஒரு சிறு பிரிவுக்குள் அடைக்கப்பார்த்தது தான் விமர்சகர்கள் செய்த மிகப் பெரிய தவறு. சில விமர்சகர்கள் இதை ஆர்பரித்தார்கள்.

கை மாண்டாக்(Guy Montag) என்னும் ஒரு தீயிடுவாளன்(தீயணைப்பாளன் அல்ல) பற்றி ஒரு டிஸ்டோப்பிய கதை. டிஸ்டோப்பியா(dystopia) என்பது யுதோப்பியாவின்(Utopia) எதிர்ப்பதம். யுதோப்பியாவில் நாடும் வீடும் மன்னனும் நல்லவனாக இருக்கக்கூடிய ஒரு மாய கனவு உலகம். டிஸ்டோப்பியாவில் எல்லாம் நேரெதிர். சமீபத்தில் வந்த V for Vendetta என்ற ஒரு சூப்பர் ஹீரோ படம், சிறந்த உதாரணம். அரசும் அரசியந்திரமும் மக்களுக்கு எதிரான நிலையில் இயங்கும், தற்காலத்திற்கு கொஞ்சமாய் பொருந்தும் ஒரு மாய உலகம். யுதோப்பிய இலக்கியத்தை விட டிஸ்டோப்பிய இலக்கியங்கள் அதிகமாகி வருவது வியப்பல்ல. ஆர்வெல்லின் 1984ம், வெல்ஸின் War of the Worldsம் கூட டிஸ்டோப்பிய இலக்கியங்கள் தான். மிகச் சிறந்த டிஸ்டோப்பிய படமென்று ஸ்டான்லி ஃகூப்ரிக்கின் A Clockwork Orangeஐ சொல்லலாம்.

ஃபாரன்ஹீட் 451 நடப்பது வருங்காலத்தில். டெக்னாலஜி மிகவும் முன்னேறிய ஒரு அமெரிக்க நகரத்தில். மக்கள் எல்லோரும் பாஸ்ட் புட் சாப்பிட்டு, தங்கள் சுவர் உயர டீவிக்களை சதா சர்வ காலமும் பார்க்கிறார்கள். காட்டுத்தனமான வேகத்தில் வாகனங்கள் ஓட்டுகிறார்கள். ஐபாட் போல சிப்பிகளில் ரேடியோ கேட்கிறார்கள். யாரும் படிப்பதில்லை. சுதந்திரமாக யோசிப்பதில்லை. அரசு மக்களை இவ்வாறு ஒரு மயக்க நிலையில் வைத்து, அவர் சிந்திக்க விடாமல் தடுக்கிறது. நாட்டில் உள்ள எல்லா நல்ல/கெட்ட புத்தகங்களும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு எரிக்கப்படுகின்றன.

கை மாண்டாக் இப்படி பட்ட ஒரு நகரத்தில், புத்தகங்களை கண்டால் எறிக்கும் பல தீ-வீரர்களில் ஒருவன். கதாநாயகன். தனது ஸ்டேஷனில் அலாரம் அடித்தால், யாரோ வீட்டில் புத்தகம் இருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது என்று அர்த்தம். கை தனது வாகனத்தில் சென்று அந்த வீட்டில் உள்ள புத்தகங்களை எரித்து விட்டு வரும் தீயிடுவாளன். இதை ஏன் செய்கிறோம் ஏன்று கூட அவன் கேள்வி கேட்பதில்லை. ஒரு நாள், இப்படி அலாரம் அடித்து செல்லும் அந்த வீட்டில் இருக்கும் ஒரு பெண்மணி, தன் புத்தகங்களுடன் தன்னையும் எரித்து போடு என்னும் போது யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறான்.

இவ்வாறு தீயிட செல்லும் வீடுகளில் உள்ள சில புத்தகங்களை திருடி படிக்க ஆரம்பிக்கிறான். அவனது மேலகதிகாரி இதை கண்டுபிடித்து, 24 மணி நேர, தேவையான புத்தகங்களை படித்து விட்டு வா என்று அவகாசம் தருகிறாள். இந்நேரத்தில் ஃபாபர்(Faber) என்னும் ஒரு மனிதரை சந்திக்க, அவரின் அறிவரைப்படி செயல்படுகிறான்.

கடைசியில், the book people என்னும் சில அறிவுஜீவிகளை சந்திக்கிறான். அப்பொழுது தான் அது வெளிவருகிறது. நாடெங்கிலும் உள்ள புத்தக பிரியர்கள், பேரிளக்கிய புத்தகங்கள் எரிக்கப்பட்டாலும் அழியாமலிருக்க, அரசுக்கு தெரியாமல், ஆளுக்கு கொஞ்சமாய் மனப்பாடம் செய்து வருவது புரிகிறது. ஆச்சரியமாகிறான். புத்தக பிரியர்களை ஒன்று சேர்த்து புத்தகங்களை மீண்டும் உருவாக்கும் முயற்சியில் இறங்குகிறான். மீதியை பழுப்பு நிற பாரன்ஹீட் 451 புத்தகத்தில் படிக்கவும் !!

இங்கு சயின்ஸ் பிக்-ஷனுக்கு உண்டான விஷயம் எங்குள்ளது என்று கேட்டால், புத்தகத்தை படிக்கவும். பாண்டஸிக்கும் சயின்ஸ் பிக்-ஷனுக்கும் நூலிழை தான் இடைவெளி.

ரே ப்ராட்பரி, இதற்கு முன்னும் பின்னும் ஏராளமான நல்ல கதைகள் எழுதியிருந்தாலும், பாரன்ஹீட்451 போல மற்றது புகழடையவில்லை. இரண்டாம் உலகப்போருக்கு முன்னர் ஹிட்லர் நாஜிப் படைகளை வைத்து, பெர்லினில் தனக்கு பிடிக்காத புத்தகங்களை எரித்த நிகழ்ச்சி தான் ரேயை இந்த புத்தகம் எழுத தூண்டியது.

ரே சொல்வது போல், உலகத்தில் இப்படி புத்தகங்களை எரிப்பது என்பது ஒரு கலாசாரத்தை அழிக்க உதவும் விஷயம். ஐயாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னும் அலெக்ஸாண்டிரியாவில் இப்படி புத்தகங்களை எரித்திருக்கிறார்கள். சமீபத்தில், இலங்கையிலும் பழம்பெரும் தமிழ் நூலகம் எரிக்கப்பட்டது. பார்வையற்றோரின் ப்ரைல் புத்தகத்திலிருந்து ஹாரி பாட்டர் வரை சென்ஸாரும் புத்தக எரிப்பும் ஓன்றோடிணைந்த ஒன்று. Books : Burn or Bury என்பது வரலாற்று பாடம்.

இன்றும் பலர் பாரன்ஹீட் 451, வருங்காலத்தில் நடக்கலாம் என்று நம்புகிறார்கள். அதி வேக டிரைவிங்கும், பாஸ்ட் புட்டும், 24 மணி நேர கேபிள் ஆக்கிரமிப்பும் உலகெங்கும் தற்போது நிஜம். அரசாங்கம் தடுப்பதே இல்லை. ஆனாலும் மக்களின் படிப்பு குறைந்து வருகிறது என்று கணிப்புகள் கணிக்கின்றன.

ரேயை சயின்ஸ் பிக்-ஷன் எழுத்தாளர் என்று வகைபடுத்தவும் முடியாது. கதை எழுதுவார், அவ்வப்போது கவிதை பேசுவார், திடீரென்று நான்கைந்து படங்களுக்கு திரைக்கதை அமைப்பார். பின்னொரு நாள் நாடகங்களும், குழந்தைகளுக்கான புத்தகங்களும், நான் பிக்-ஷனும் வரும். ஒரு மாதிரி வகைப்படுத்த முடியாத ஜந்து.

மில்லினியத்தின் தொடக்கத்தில் எண்பது வயது நிரம்பிய போது எடுத்த பேட்டியில் ரே சொன்னது, “The great fun in my life has been getting up every morning and rushing to the typewriter because some new idea has hit me.The feeling I have every day is very much the same as it was when I was twelve.In any event, here I am, eighty years old, feeling no different, full of a great sense of joy, and glad for the long life that has been allowed me.I have good plans for the next ten or twenty years, and I hope you’ll come along.”
October 10, 2007

பொய் / உண்மை

வெகு நாட்களுக்கு பிறகு இரு நேர்த்தியான ஆங்கில பதிவுகள் படிக்க நேர்ந்தது. தொடர்ந்து படிக்கும் வெகு சில வலைப்பதிவுகளில், இவையும் அடக்கம். இந்தப் குறிப்பிட்ட பதிவுகளை படித்து, ரசித்து, சிரித்து, யோசிக்க நேரம் தேவைப்படலாம். எனக்குப் பட்டது.

முதல் பதிவை எழுதியவர் ஹூக் மாக்லியோட்(Hugh Macleod). ஒரு கார்டூனிஸ்ட். விசிட்டிங்கார்ட்களின் பின் கார்டூன் வரைவது இவரது தொழில். மிக நேரடியாக முகத்தில் அடிக்கும் படி உண்மையை ஒரே ஒரு கார்ட்டூனில் சொல்வார். மைக்ரோசாப்டைப் பற்றி வரைந்த ஒரு தாக்குதல் கார்ட்டூனை, மைக்ரோசாப்ட் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளது.

பொய் சொல்லுதல் பற்றி, 2004ல் எழுதியிருந்த ஒரு போஸ்டை, திரும்பவும் கொண்டுவந்திருந்தார். என்னவோ செய்தது.

இரண்டாவது பதிவை எழுதியது, Freakonomics என்னும் புத்தகத்தை எழுதிய இருவரில் ஒருவர் – ஸ்டீவ் லெவிட்(Steve Levitt). சமீபத்தில் வந்து எல்லோரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய எகனாமிக்ஸ் புத்தகம். புத்தகத்தில் சொன்னது அத்தனையும் காம்ன்சென்ஸ் தான். ஆனால் இந்த வேக உலகில், காமன்சென்ஸ் இஸ் நாட் காமன். அதனால் தான் க்ரைம் சதவிகிதத்துக்கும், ஆபார்ஷனுக்கும், முடிச்சுபோட இவர்களால் மட்டுமே முடிந்தது. கண்டிப்பாய் படிக்க வேண்டிய புத்தகம்.

உண்மை சொல்லுதல் பற்றி இவர் எழுதிய பதிவு. க்ரைக்ஸ்லிஸ்ட்(craigslist.org) என்னும் ஒரு free-ads வலைதளத்தில் வந்திருந்த ஒரு பெண்மணியின் பணக்கார ஆண்களை பற்றிய ரொம்பவும் ”உண்மையான’ ஒரு கேள்வியும், அதற்கு ரொம்பவும் ”உண்மையான’ பதில் சொன்ன ஒரு பணக்கார ஆண் எகனாமிஸ்டை பற்றியது. யோசிக்க வைத்தது.
October 8, 2007

The Rant

It’s been raining the whole of the weekend. Was tied to the home, being lazy and watching television for a good portion of this long weekend. Something that I did after a long time.

Its a very bad movie season at Hollywood and Kollywood. Recently I moved to the sitcoms. Completed the third season of Desperate Housewives. Currently watching the first season of NBC’s hit show, Heroes. Also started to watch Friends from it’s first season. I completed a round last year. This is a second trip to the Friend’s galaxy.

By the way, unlike many of the fans, Ross Geller and Phoebe Buffay are my faves.

————————————————-

Director Vasanth has a cool interview on kumudam.com alongwith Nitin Sathya, the villain of his latest movie, Satham Podathey. Vasanth is one of favorite directors of Kollywood. However, I have to say that he wasn’t so careful on choosing his film subjects. Probably Nerukku Nerr was a start to that carelessness. His next film Rhythm had a great subject but also had a pretty uninspiring script. Hey Nee Romba Azhaga Irukka was a classy film with a great script. I don’t think anyone even cared to watch the film.

Vasanth’s uniqueness is to allow his characters speak their natural language and be themselves. Having introduced some of the movers and shakers of kollywood from Simran to Jyothika to Surya, Vasanth still has very low profile. And that’s probably why he is a misfit to Kollywood.

Am still waiting to watch Satham Podathey hoping its probably one of the better films of what can be called as a continuing diastorous year for kollywood.

————————————————-

Being on the subject of this year’s best films of kollywood, my list is currently restricted to two films – Chennai 600 028 and ‘Muthazhagu’ fame Paruthi Veeran.

Kamal’s Dasavatharam has all qualities to join the list. Probably Tamil M.A too. I watched the trailer of this Jeeva starrer Tamil M.A and I am already wanting to watch the film.

This year’s biggest let down was undoubtedly, you know what 🙂

————————————————-

Watched Sivaji over the weekend for the second time. No word on how the movie fared the second time around.

But here is something that Shankar should do before he starts to make the next hype at the bollywood level, watch just two movies.

a) Mel Gibson’s Apocalypto
b) The Lives Of Others

These are certainly not the only best movies now. But this is what the contemporary cinema has to offer. And creators should atleast watch these movies before they start yapping about their so called tight-scripts.

Tamil Cinema Montages

இரண்டு படங்கள்

பாரன்ஹீட் 451

பொய் / உண்மை

The Rant