During the early 90’s before Michael Learns to rock hit India with a boy band status, I heard them through CDs that my friend’s friend got from the US. Johnny Hates Jazz (remember the shattered dreams number) was a similar band with great numbers on their first album. MLTR’s Colours was their first biggest hit and it was released in ’93. The next album, Played on Pepper, had a great number That’s Why.

With Paint My Love album the ind-teens and MTV celebrated them as an usual mushy mushy boyband and chicks went gaga for them. But thats when I started to hate them.

Last week, I put together a 90’s pop hits CD and MLTR’s songs were also some of them. My first favorite was Sleeping Child but I have out-grown that song now and just can’t listen to it. Someday Someway and 25 minutes are two numbers that I keep humming usually. Wild Women is a philosophically cool number but Paint My Love sucks, big time.

Great memories of my first Sony CD player and MLTR CDs. For now, someday is the one on the hotspot.

In my search for freedom
And peace of mind
I’ve left the memories behind
Wanna start a new life
But it seems to be rather absurd
When I know the truth
Is that I always think of you
someday someway…


Blogging the Cricket Phenomenon

Where are these so-called-kings ? The Super Kings of Chennai. Chennai Super Kings‘ site still throws a – The page cannot be found. Khan’s Kolkatta team has their site atleast half-built.

There is a huge opportunity to blog this IPL cricket fever. Afterall movies and cricket unite us more than anything else. I’m sure there are companies out there cracking their minds to build sites and business models around this. Blogging will certainly play a huge role as the crowd becomes information hungry.

It’s not a stock market. No one is going to be benifitted on the short run. Only blogs that have a regular postings, great user interface, less ad-blocks and bite-size information will sustain the long run. But if you are crazy about cricket and would like to have your say on this arena of the blogosphere, just book your domain and start typing. If you are smart, I’m sure you wouldn’t want to start a IPL cricket blog on or which are mere sub-domains. It’s already over-crowded there.

If you are bunch of college grads and would like to start a cool company around this IPL phenomenon, a blogging network, which hosts a blog/micro-news-site for each of the teams would make a great deal of sense. You don’t need tons of money to start this. All you need would be one hosting account these days, to host numerous sites.

As IPL grips India, the early birds to this IPL blogging will have a great say. So if you would want to start, today is the day.

P.S – BTW, I recently booked Go Chennai Super Kings !! [Go CSK] just so some damn domain squatter doesn’t walk away with this golden domain. I’m probably not going to do anything with it so if in case you really want to create a blog around this domain, I can certainly part with it.


Duh !!

THE UNFORTUNATE DEMISE OF THE TAMIL WRITER SUJATHA – from the news-channel eulogies, though, you’d think the man was merely a screenwriter, giving shape to the visions of Shankar and Mani Ratnam – has occasioned a steady outpouring of how-I-learnt-to-read-Tamil-with-his-books memories, and while I know from experience that that’s true, I feel no one has zeroed in on why this is so. After all, there were so many other Tamil writers – the great modernist god that was the early Vairamuthu, say – who were Sujatha’s contemporaries and who were certainly no slouches when it came to a certain felicity of expression that could make any rank newbie fall in rapturous love with the language. But I think what made Sujatha stand apart and speak to so many of us who grew up in the seventies and the eighties was that his writings were instantly appealing to a generation that could understand Tamil and speak Tamil and read Tamil and perhaps even write Tamil – but thought in English. I’m not just talking about the sci-fi setting of En Iniya Iyandhira and its robo-dog named after the Roman goddess Juno – all far, far removed from the sociopolitical and moralistic scenarios that constituted a lot of the writing in the local magazines of the time – but Sujatha’s Western sensibilities would peek through even his pieces on ancient religious texts.

Baradwaj Rangan wrote those lines in a sort-of-obituary column on Writer Sujatha. While it was nice of him to write about Sujatha for a large audience, two things about it that didn’t gel very well.

One. Check out this line –

you’d think the man was merely a screenwriter, giving shape to the visions of Shankar and Mani Ratnam – has occasioned a steady outpouring of how-I-learnt-to-read-Tamil-with-his-books memories, and while I know from experience that that’s true, I feel no one has zeroed in on why this is so.

Sujatha himself has written about this a number of times about writing in Tamil for thinking-in-english generation of Tamil Nadu. So this isn’t a very new thought on the horizon.

Baradwaj writes – I feel no one has zeroed in on why this is so. That’s probably the easiest way to go beyond all the lengthy texts Sujatha’s fans have ever written on his demise. And a subtle path to take-by-force, an established writer status.

To answer him, nobody zeroed in on this because its the first thing that hits you when you even glance Sujatha’s writing at the first place. Also, there are quite a few people who wrote about it. Maybe nobody “zeroed-in” on this in English as Baradwaj has done here. Take that credit, BR.

Then, Two.

As an aside, maybe that’s why Mani Ratnam felt the time was ripe for his kind of cinema – because he had in front of him a young audience that wasn’t especially “Indian” when it came to, say, respecting authority figures. Do you think a filmmaker from an earlier era would have given us the scene from Roja where Arvind Swamy’s mother speaks of his smoking habit as if it were a minor annoyance

Just this simple reason that a film reviewer recollects this scene even after 15 years goes onto show that this was even a shocker scene during its release. If such a scene were to be a part of 80s flick it would have still been viewed with the same emotion.

It’s just that it wasn’t made before doesn’t mean the 90s generation was the first non-“indian” generation. And when Baradwaj gets to read Sujatha’s first novel Nylon Kairu or Kanavu Thoyirchalai, it would evident that Sujatha created a variety of such westernized characters long before Roja.


Yahoo India Maps, Rocks


Yahoo India Maps has a new(don’t know how new it is) feature which can show the directions in vernacular language(Tamil in Tamilnadu) plus it also gives you the approximate autofare for a particular map. The autofare feature is a joke, atleast in Chennai.

Kalakkal Maa !!



Check out this snapshot. Congress Party is probably getting to do a major dharna opposite to Yahoo India Office. Get ready guys.

எழுத்தாளர்கள் · பதிவுகள் · புத்தகம்

ஒரு எழுத்தாளினியின் ஜர்னல்

journal of joyce carol oates

நள்ளிரவு வரை கண்முழித்து, அவ்வப்போது இரண்டு பக்கங்கள் தாவி, அரை டஜன் பாராக்களை எகிறி குதித்து, பத்துப் பதினோரு வரிகளை மென்று முழுங்கி, லைப்ரரியில் ஃபைன் கட்டி, போன வாரம் தான் ஜாய்ஸ் கேரோல் ஓட்ஸ்(Joyce Carol Oates அல்லது JCO) என்னும் அமெரிக்க எழுத்தாளினியின் 500 பக்க ஜர்னலை ஒருவழியாய் படித்து முடித்தேன்.

ஓட்ஸைப் பற்றி முன்னமே அவரது மென்மையான உள்ளர்த்தம் நிறைந்த சிறுகதைகள் மூலம் அறிந்திருந்தாலும், சமீபத்தில் படித்த High Lonesome என்னும் தேர்ந்தெடுத்த சிறுகதைத் தொகுப்பின் மூலம் தான் மீண்டும் கண்டுகொண்டேன். இதில் 80களில் எழுதிய Golden Gloves என்னும் மிக நுட்பமான சிறுகதை ரொம்பவும் பிடித்துப் போனது.

1970களில் ஓட்ஸ் கனாடாவின் விண்ட்ஸ்ர் யுனிவர்சிடியில் ஒரு புரபஸராக பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார். முப்பதுகளில் இருந்த ஓட்ஸ் அப்பொழுதே எழுத்துலகில் மிகப் பிரபலம். 1971ல் ஒரு வருட sabbatical லீவில் இங்கிலாந்துக்கு சென்ற போது, தனிமைத் துயர் போக்க திடிரென்று எழுத(டைப்) செய்ய ஆரம்பித்த அவரது ஜர்னல் இன்று வரை எழுதப்பட்டு கொண்டிருக்கிறது. மொத்தமாய் 5000 பக்கங்கள். இந்தப் புத்தகத்தில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது 1973-82 வரை எழுதப்பட்டது மட்டுமே.

இந்த ஜர்னலின் புத்தக வடிவத்தில் காணக் கிடைப்பது, ஒரு சராசரி எழுத்தாளினியின் வாழ்க்கையில் நடக்கும் விஷயங்கள். ஜர்னலை பிறகொரு காலத்தில் யாராவது படிப்பார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டெல்லாம் ஓட்ஸ் ரொம்பவும் மெனக்கெட்டு எதையும் எழுதவில்லை. தன் யூனிவர்சிடி வாழ்க்கை, தன் வீட்டின் பின் ஓடும் காட்டாறு, தன் கணவரான ரே ஸ்மித்தின் மீதான காதல், அவர்கள் இருவரும் சைக்கிள் ஓட்டிய நாட்கள், எழுத்தாளர்களான ஜான் அப்டைக் போன்றவர்களுடனான நட்பு, கனவில் வரும் கதை மாந்தர்கள், நண்பர்கள், எதிரிகள், படித்த புத்தகங்கள், மிரட்டிய ஆசாமிகள், போரடித்த படங்கள் என்று ஒருவரின் தனிமனித வாழ்க்கையில் நடக்கும் விஷயங்கள் தான். இதையெல்லாம் மீறி எழுத்தாளரான அவரது மனதில் நிகழும் creative process, பல கதைகள் எழுதிய விதமும், எழுதத் தூண்டிய தருணத்தையும் தன் நண்பருடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் பாங்குடன், தனக்குத் தானே எழுதிக் கொண்ட ஜர்னல் தான் இப்புத்தகம்.

இம்மாதிரி ஜர்னல்களை படிப்பது, மற்றவர்களின் டைரியை படிப்பது போன்ற ஒருவித வாயரிசம் தான் என்றாலும், எழுத்தாளனின் மனதில் நிகழும், கதைகளில் வராத எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துவதனால் படிக்க ரொம்பவே பிடித்திருந்தது.

தற்போது இண்டர்நெட்டில் பல எழுத்தாளர்களும் வலைப் பதிவுகளை ஜர்னல் ஸ்டைலில் எழுதுகிறார்கள். சிலர் free-form எனப்படும் ஒரு hybrid ஸ்டைலில். இவை இரண்டிலுமே சுவாரசிய அ-சுவாரசிய விஷயங்கள் இருக்கின்றன. தமிழிலும் வலைப்பதிகளில் எழுத்தாளர்களின் ஆர்வம் அதிகரித்துள்ளது.

பா.ராகவன் பேப்பர் எழுதுகிறார். சமீபத்தில் தன் உடல் எடையை குறைத்த விஷயத்தையும், தூர்தர்ஷன் நினைவுகளையும் எளிமையாய் சுவாரசியமாய் சொல்கிறார்.

ஜெயமோகன் படிக்கவே மூச்சு வாங்குகிற விஷயங்களை, கீபோர்டில் கீ போய் வெறும் போர்டு ஆகும் வரை எழுதுகிறார். இரண்டு நாள் படிக்காவிட்டால் ரெண்டு மெகாபைட் அளவுக்கு எழுதித் தள்ளிவிடுகிறார். அவ்வப்போது அங்கத முயற்சிகளில் ஈடுபட்டு நியூஸில் அடிபடுகிறார்.

அட்சரம் வலைப்பதிவு எழுதிக் கொண்டிருந்த எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், சன் டிவியில், தினமும் ஒரு மணியாவது தமிழ் வலைப்பதிவுகளை படிப்பதாய் பேட்டியளக்கிறார். செய்தியோடை இல்லாத ஒரு வித வலைப்பதிவு ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

இன்னமும் பல தமிழ் எழுத்தாளர்கள் வலைப்பதிவுகள் எழுத வந்தாலும் படிக்கும் வாசகர்கள் இருக்கிறார்கள். எதற்காக இவ்விதமான பதிவுகள் எழுத வேண்டும் என்று கேட்கிற எழுத்தாளர்களும் இருக்கிறார்கள். ஜாய்ஸ் கேரோல் ஓட்ஸின் தத்துவம் – The act of writing in a journal is the very antithesis of writing for others. The skeptic might object that the writer of a journal may be deliberately creating a journal-self, like a fictitious character, and while this might be true, for some, for a limited period of time, such a pose can’t be sustained for very long, and certainly not for years. It might be argued that, like our fingerprints and voice “prints,” our journal-selves are distinctly our own; try as we might, we can’t elude them; the person one is, is evident in every line; not a syllable can be falsified.