Marghazhi Mani Utsavam

Back in 2013 when Kadal released and was kalasified across the web, I was a mad about those harsh reviews for a truly different Mani Ratnam film. During the Christmas break of that year, I revisited all of Mani’s 23 movies up to that point. In that process, I discovered Guru – a movie that I sort-of disliked during the time it was released. And I really loved it.

So every year from then on binge watching Mani’s films became my personal holiday tradition. A guilty pleasure just like how some grown-ups like to drink marshmallow hot chocolate or wear elf ears headbands. This is in addition to the excessive consumption of carnatic music and Thirupaavai.

Today I started the binge watch with Agni Natchathiram, one of Mani and P.C.Sreeram’s experimental smash hit. Stay tuned – Will report back with the Ratnams I find.

HondaToyota ToyotaHonda – 3

Third time’s a charm. So for the third time in the last 12 years, I ended up buying another Toyota. This time it was a Prius and it’s been such a joy so far.

As the summer faded away, my procrastinated mind finally settled to buy a car and replace the Camry that was bought nearly 11 years ago. Given that this was a commuter car, I started to look for an AWD SUV. The new Honda CRV was my first choice, given it was redesigned inside out this year. And when I visited a local dealership, not only they didn’t have a CRV in stock but they also didn’t show any salesmanship in trying to persuade me to buy one. The car wasn’t bad at all, except for the weird taillight situation.

Back at a friend’s place, he showed me his newly bought Toyota Prius which apparently was driving at 55+ mpg. So I test drove a Toyota RAV 4 and the Prius. The Prius was hands-down a better car. There was a night and day difference in the driving experience between Prius and other ICE cars. It was smooth driving, relatively quiet and had a quirky personality to it. From then it was an easy decision to buy a Prius because it was the most efficient car in the hybrid market.

So I’ve been driving it for the past few months. What do I liked about it? Everything – The drive quality, interiors, JBL speakers, maneuverability and of course the king of reasons to buy a hybrid – fuel economy. So far I’ve been averaging at 58 MPG despite the dropping temperatures. What do I hate about it? Nothing at all. I’m sure the styling of taillights look obnoxious to guy behind me but it doesn’t bother me at all. That’s probably why the car was rear ended within a week. But that’s another story for another day. The Entune entertainment system needs an overhaul but given that one can operate everything via Bluetooth from the phone, its bearable.

The best feature of Prius is the driving feedback loop. The digital buffet of data that’s available in front of the driver would make every one of us a better driver. There’s a rating for your overall drive, a quick feedback about the fast turn you just made and the lifetime driving average. Basically the data is gamified to the point, one can say its the best real-life car game ever made. It certainly helped me realize how all these days I was overstepping on the gas.

It’s easy to stereotype a Prius owner as listening to Fleetwood Mac or NPR, shopping at the nearby Trader Joe’s and talking about environment friendliness. But it’s also easy to make fun of the geeks. Regardless, they always strike back with their smarts and the latest Prius is certainly a nerd strike-back car.

Previously – Honda Toyota 1Honda Toyota 2

Of passion, pixie dust and devasena

I was worried about the uber driver. Worried about me. Worried about the woman who had a cigarette stowed in her hand and driving a mini cooper next to us in 405 interstate highway. Google maps on the driver’s dashboard showed 11 more miles to the airport. Today was yet another rainy day(61% chance of rain, the weather app on my phone accurately pointed) in Seattle. This past weekend was the start of fake summer. Yes, memorial day weekend kicks off summer flicks and vacations, although summer usually arrives much later in Seattle. At least the first rose(rich yellow) bloomed in my front yard, I saw that after coming back from a trip to Port Angeles for the long weekend. Rosy digressions aside, the song on my ears was about 3 minutes and 27 seconds long. If the driver took a minute to drive a mile I could listen to the song roughly 3.3 times. That would push the total listen count past 600. Yeah, 600++ times, conservatively counting.

I was worried about the driver and the woman as they probably wouldn’t get a chance to hear this song in their lives. It was mesmerizing, slightly hypnotic, kinda psychedelic, kinda trippy and completely engrossing. I was worried about me as I was getting mad about the song. The song – Orey Oar Ooril from Baahubali 2. You, just like me, probably saw and heard it for the first time on-screen while watching the movie. And if you are still trying to recollect the song, its also called Hamsa Naava in Telugu, Veeron ke veer aa in Hindi, Ore Oru raja in Malayalam, <something> in Mandarin and Madness Me in English(nah, I’m kidding now!).

Amarendra Baahubali arrests his love interest, the princess Devasena as a token of respecting Raajamatha RamyaKrishnan’s words to take her back to Magizhmathi and the ship sets sail. The sailcloth expands into a symmetrical shape on either side, the camera closes in on Devasena who is technically a prisoner but also a prisoner in the heart of Baahubali. As she throws the pink pixie dust into the ocean, the ship transforms into a fantasy fleet. Amarendra, who is now drumming, to his part throws in some blue pixie dust that makes the ship rise above the clouds. This is where Rajamouli’s craziness starts to show up. As though a flying ship isn’t crazy enough things get pushed a bit too far and the clouds get converted into white horses that run along with the flying ship. 40 odd dancers belonging to both genders appear and the scene is all set-up for romance. A medieval flying ship, a tricky prisoner-cop situation between the protagonist to-be king and his lovely princess, cloud horses, dancer women and some mind blowing music. Here’s how the music goes at a closer look –

0:00 – 0:35 – The music starts off low-key, slowly fading in with some bells and plates clanging far away. At 0:08 the Mohana starts to slightly hint the ohhohhhoh humming and at 0:14 the rhythmic drumming starts to join in. Stop here.

At first I didn’t know why this drumming was so jiving and mesmerizing. It took me a good 10 times to understand. When I was 10, we used to go on summer vacation to Trichy. It was either through Chozhan or Malakottai express. And as the train nears Trichy, somewhere near Srirangam, it crosses the kollidam bridge. Being one of India’s longest bridge, we used to wait for the bridge crossing to come by. And when it crosses it used to make a kind of pleasant clickety-clackety sound. Pleasant because it announced the arrival of vacation for an urban dweller like me. The usual clickety-clackety of a train is amplified while crossing bridges and the sound is super cool. The drumming in OreyOarOoril reminded me of the clickety-clackety train crossing kollidam bridge. From here the drumming continues all the way to the end. That could have been the only reason why I fell in love with the song. But there’s more.

As the train noise drumming goes on, at 0:21 the nana nana nana nana nananananana of Mohana and the harmony team starts. This nana sound is key for the song as the lyrics depend on every other line ending with an ‘na’ based word. I don’t know if this sound found its place by itself or if was by design, it elevates the musical quality of the song.

                                  loopety loop of a single song. madness.

0:35 – 1:12 – The lyrics start with the pleasant Orey Oar Ooril, kind of like a fairy tale beginning (once upon a village, there lived a king). Between every phrase, you hear the fish plates sound of the train tracks as the train passes over them. So does this love ship. Now we get to know that this song belongs to Devasena. Its from her point of feelings. Every line ends with a question indirectly posed to Baahubali. Something like – this Devasena is like a struggling ferry in middle of a river, will he come to hold me up? In the next line she talks about how she is a prisoner of Baahubali (literally and figuratively).

1:12 – 1:40 – A tiny but a lovely interlude of violin or some modern string instrument comes in only for it to be taken over by the trumpets and a grand sounds of a ship fleet crossing the ocean. This is place where the sheer grandness of the song is established. You know the song is already transported to a different world.

1:41 – 2:08 – So we are right at the midpoint of the song and the first charanam of the song starts with Devasena and Baahubali both sharing the lyrics equally(Mohana for Devasena and Tippu for Baahubali). Devasena puts forth a romantic question to clarify if she is in a dream state and Baahubali responds like a true warrior prince. Metaphors starts to show-up and things gets heated up.

2:09 – 2:26 – Devasena starts a loud pitched ohhohhhoh followed by an amazing piece of poetic verse. In order to not spoil this by translating, she asks – ekantha kaalam maatrinana, thee pola en meedhu patrinana, theekolamai devasena. Your lyrical mileage may wary in various languages but in Tamil the imagery is that Devasena is now a burning hot ball of passion for Baahubali. The song reaches its brilliant peak. All the build-up is for this 15 seconds of brilliance. Vairamuthu’s son Madan Karky and Maragadamani come together along with Mohana. The tamil lyrics fit the whole scene hand-in-glove expressing the Devasena’s side of love towards BB. This culminating effect is mind-blowing when experienced in big screen.

2:27 – 3:00 – The second paragraph is a bit condensed. You get to hear the Orey Oar Ooril pallavi quickly followed by four lines of a new charanam. Devasena concludes that she is now under the spell of Baahubali, blindly following him and speechless.

3:01 – 3:27 – The clickety clackety and the nananananana continues to fade out and things wrap-up.

It’s not often that I go mad for a single song but it’s also not so uncommon. Maybe one per year is my average. First it was Vellai Pookal from Kannathil Muthamittal, then it was Oh Eesa! from Aayirathil Oruvan, Dhan te Nan from Kaminey, Manipaaya from Vinnaithandi Varuvaaya, Asku Laska from Nanban, Kanukkul Pothivaippen from Thirumanam Enum Nikkah and recently Parandhu Sella Vaa from OK Kanmani. All these songs attack you at different level of lyrics, music and singing quality.

With this particular song it is the fantasy situation of the song in an already fantasy movie. Fantasy movies are always tricky. You either believe it or don’t. The reason a fantasy movie works for you is purely based on whether you take this leap of faith or not. All the ones who took the leap in Aayirathil Oruvan thoroughly enjoyed it, same with ET or King Kong or Baahubali. You either question how a bunch of untrained soldiers catapult into the fort using the Angry Birds formula or you just don’t. I loved the movie completely. Even more so the song. 700+ and counting now…


[புகைப்படம்: அவுட்லுக்]

மாடியிலிருந்து எட்டிப்பார்த்தார் அசோகமித்திரன். கைனடிக் ஹோண்டாவை ஓரமாய் பார்க் செய்து விட்டு ஏறிட்டுப் பார்த்தேன். பல்லைச் சற்றே கடித்தபடி கவலையோடு என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். முன்னால் மாட்டியிருந்த ப்ளாஸ்டிக் பையை எடுத்துக் கொண்டு அவர் இருந்த அபார்ட்மெண்ட் கட்டிடத்தின் மாடியேறினேன்.

”உள்ள வாங்க, அதோ அந்த ரூம்ல இருக்கார்” என்றார் ஒரு பெண்மணி, அந்த அப்பார்ட்மண்டின் க்ரில் கேட்டை திறந்தபடி.

மனைவியாய் இருக்கும் என்று முடிவுசெய்து, வாங்கி வந்திருந்த மாம்பழப் பையை அவரிடம் கொடுத்தேன்.

”மாம்பழமெல்லாம் எதுக்குப்பா, வயசாச்சு… எல்லாருக்கும் உடம்பு சரியில்லை, இதெல்லாம் யாரும் சாப்பிடறதில்லை” என்று சொன்னார்.

”பரவாயில்லை மாமி” என்று சொல்லி சிரித்தபடி அவரைத் தாண்டிச் சென்றேன்.

“வாப்பா” என்றார் எழுத்தாளர்களின் எழுத்தாளர். ஒரு எளிய நீல நிற சட்டை, கொஞ்சம் பழுப்பேறிய வேட்டி, சற்றே கலைந்த தலை, நிறைய சுருக்கமான நெற்றி. இன்னமும் பல்லைக் கடித்தபடி இருந்தார்.

“என்ன வேணும்”.

“ஒண்ணுமில்லை சார். உங்க ஃபேன், அமெரிக்காலேந்து வரேன். உங்கள பார்த்துட்டுப் போலாம்னு” என்று சொன்னேன்.

அதற்கு இரண்டு மணி நேரம் முன்புதான், கிழக்கு பதிப்பகத்தில் கேட்டு அவரின் போன் நம்பரும், வேளச்சேரி விலாசமும் வாங்கினேன். போன் செய்தவுடன், வாங்க என்றார். வரவேற்பார் என்று நினைத்தேன்.

“உக்காருங்க” என்றார்.

“நான் உங்கள 2004ல ஒரு புத்தக விழால பார்த்துப் பேசினேன். ஒரு போட்டோ கூட எடுத்துக்கிட்டேன்”

“எந்த பங்ஃஷன்”

“அது…. உயிர்மை ஆன்லைன் விழா, சுஜாதா இந்திரா பார்த்தசாரதியெல்லாம் கூட இருந்தாங்க. நீங்க பேசினப்ப கணையாழியை எப்படியெல்லாம் கஷ்டப்பட்டு நடத்தினீங்கன்னு பிரமாதமா பேசினீங்க. ஒரே சிரிப்பு.”

இன்னமும் பல்லைக் கடித்தபடி என்னைப் பார்த்தார். அந்த விழாவைப் பற்றி யோசிக்கிறார் என்று தோன்றியது. அங்கிருந்த அமைதியை கலைப்பதற்கு மேலும் பேசினேன்.

“சமீபத்தில உங்களோட ‘இன்று’ படிச்சேன். ரொம்ப மூவிங். சூப்பர் சார்”

”ஆமால்ல, அதுவும் அந்த பொண்ணோட நிலைமை கஷ்டம்தான்” என்றார்.

அந்த புத்தகத்தில் வரும் கதாபாத்திரத்தை படைத்தவர் அவர், தனக்கும் அதற்கும் சம்பந்தமில்லாதபடி பேசினார். எனக்கு முதலில் புரியவில்லை.

அதன் பிறகு 90 நிமிடங்கள் கழிந்தன. பிறகு புரிந்தது, இவர் நிஜமாகவே வேற மாதிரி.

அசோகமித்திரனை சற்று தள்ளி நின்று பார்த்தால் நினைப்பில் தன்னை மறந்தவர் போல இருப்பார். வயதாகியதால் மறதியோ என்று தோன்றலாம். பேச ஆரம்பித்தால் அத்தனை விஷயமும் தெரிந்த ஆள் என்று புரியும். டிக்கின்ஸ்சை முதல்முறை படித்ததில் இருந்து, அயோவா அனுபவங்கள், 70களில் இருந்த மவுண்ட்ரோடு ட்ராபிக், ட்ரைவ்-இன் உட்லாண்ட்ஸில் காபி விலை வரை vividஆக விவரமாய் பேசினார்.

“நான் எழுதின புஸ்தகம் இது, படிச்சிருக்கீங்களான்னு கேக்கற்தே வன்முறையாப்படறது. அதனால புஸ்தகத்தைப் பத்தியெல்லாம் மத்தவங்ககிட்ட பேசறதே இல்லை. இப்பல்லாம் யாராவது படிக்கறாங்களா என்ன?” என்று கிளம்பும் போது சொன்னார்.

நான் கையில் எடுத்து வந்திருந்த, இந்திரா பார்த்தசாரதியின் ராமானுஜர் புத்தகத்தில், நண்பர் குரு சுப்பிரமணியத்துக்கு என்று எழுதி கையெழுத்திட்டார். அவர் உட்கார்ந்த மாதிரியே ஒரு போட்டோ எடுத்தேன்.

“வரேன் சார்”

“சரிப்பா, சீக்கிரம்… இருட்டிண்டு வருது மழை வரப்போறது, வீடு பக்கம் தானே?”

கிரில்லை திறந்து கொண்டு, அவர் மனைவியிடம் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பினேன். ஹோண்டாவை ஸ்டார்ட் செய்த போது எதோ தோன்ற திரும்பிப் பார்த்தேன். பால்கனியிலிருந்து பல்லைக் கடித்தபடி கொஞ்சம் கவலையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். வாழ்க்கையின் சாதாரண கணங்களை காவிய கணங்களாக்கிய எழுத்தாளனுக்கு ஒரு சின்ன கவலையை கொடுத்ததற்கு என்னையே திட்டிக் கொண்டேன்.

”நான் எழுதின புஸ்தகம் இது, படிச்சிருக்கீங்களான்னு கேக்கற்தே வன்முறையாப்படறது.” 2009ல் அவர் சொன்ன அந்த வரி இன்று வரை வாழ்வில் உதவியாயிருக்கிறது. நன்றி மித்திரன்.