‘மீடியா’ Posts

koffee with anu hassan season 2

Sequels don’t do really well in most cases. Be it books, movies or even kids. And so is Koffee with Anu. I really enjoyed Anu Hassan’s interviews with gliteratti of Tamil Nadu and the format of the first season was really interesting.

Last weekend, when I watched the first show of the 2nd season, I thought they spoiled the format and made it much more formal. From the sets, to the props on the seat, everything reminded me of Star TV’s Rendezvous with Simi Garewal. Except that the sets weren’t painted white.

Anu was as at her usual best but the format of the show lacked the exuberance. Plus, for the first show of their next season, Simran and her husband Deepak were the guests. Though both of them were enthusiastic, given the fact that Tamil was their first language and Anu had to adjust her discussion partly in Tamil and English, made the program seem ordinary.

However, the last section called Koffee Tarot cards, looks like a cool idea and will be successful only if the guests share juicy stories of the personality behind their tarot card picks. When Simran picked up her first tarot card having Jyothika’s picture on it, I was expecting something more juicy than the normal goody-goody talk.

Let’s see what the coming weeks have in store for us.


March 20th, 2008

Duh !!

THE UNFORTUNATE DEMISE OF THE TAMIL WRITER SUJATHA – from the news-channel eulogies, though, you’d think the man was merely a screenwriter, giving shape to the visions of Shankar and Mani Ratnam – has occasioned a steady outpouring of how-I-learnt-to-read-Tamil-with-his-books memories, and while I know from experience that that’s true, I feel no one has zeroed in on why this is so. After all, there were so many other Tamil writers – the great modernist god that was the early Vairamuthu, say – who were Sujatha’s contemporaries and who were certainly no slouches when it came to a certain felicity of expression that could make any rank newbie fall in rapturous love with the language. But I think what made Sujatha stand apart and speak to so many of us who grew up in the seventies and the eighties was that his writings were instantly appealing to a generation that could understand Tamil and speak Tamil and read Tamil and perhaps even write Tamil – but thought in English. I’m not just talking about the sci-fi setting of En Iniya Iyandhira and its robo-dog named after the Roman goddess Juno – all far, far removed from the sociopolitical and moralistic scenarios that constituted a lot of the writing in the local magazines of the time – but Sujatha’s Western sensibilities would peek through even his pieces on ancient religious texts.

Baradwaj Rangan wrote those lines in a sort-of-obituary column on Writer Sujatha. While it was nice of him to write about Sujatha for a large audience, two things about it that didn’t gel very well.

One. Check out this line –

you’d think the man was merely a screenwriter, giving shape to the visions of Shankar and Mani Ratnam – has occasioned a steady outpouring of how-I-learnt-to-read-Tamil-with-his-books memories, and while I know from experience that that’s true, I feel no one has zeroed in on why this is so.

Sujatha himself has written about this a number of times about writing in Tamil for thinking-in-english generation of Tamil Nadu. So this isn’t a very new thought on the horizon.

Baradwaj writes – I feel no one has zeroed in on why this is so. That’s probably the easiest way to go beyond all the lengthy texts Sujatha’s fans have ever written on his demise. And a subtle path to take-by-force, an established writer status.

To answer him, nobody zeroed in on this because its the first thing that hits you when you even glance Sujatha’s writing at the first place. Also, there are quite a few people who wrote about it. Maybe nobody “zeroed-in” on this in English as Baradwaj has done here. Take that credit, BR.

Then, Two.

As an aside, maybe that’s why Mani Ratnam felt the time was ripe for his kind of cinema – because he had in front of him a young audience that wasn’t especially “Indian” when it came to, say, respecting authority figures. Do you think a filmmaker from an earlier era would have given us the scene from Roja where Arvind Swamy’s mother speaks of his smoking habit as if it were a minor annoyance

Just this simple reason that a film reviewer recollects this scene even after 15 years goes onto show that this was even a shocker scene during its release. If such a scene were to be a part of 80s flick it would have still been viewed with the same emotion.

It’s just that it wasn’t made before doesn’t mean the 90s generation was the first non-”indian” generation. And when Baradwaj gets to read Sujatha’s first novel Nylon Kairu or Kanavu Thoyirchalai, it would evident that Sujatha created a variety of such westernized characters long before Roja.


Though the ad was clearly hyped and totally cliched, I still liked it for the lyrics and animation. Especially the tamil version of this named as, திறமைப் போர் was terrific. Any idea which Ad agency made this one? Some commented on the youtube page that it was made by Piyush Pandey of Ogilvy and Mather.

Couldn’t find the Tamil version of the ad on Youtube but a pretty timely ad for the cricket-hungry countrymen.


March 13th, 2008

Hottest Jodis ?

Why is rediff churning out such junk? Do they even know what they are talking about. Come on, this is the list of contemporary hottest jodis of kollywood and they have cheran-sneha on page 2. Cheran ?? Sneha ???

Looks like pageviews still rule the rediff team. That’s probably why they have one photo per page and some vaguely written text surrounded by tons of adblocks. Keep them coming !!


apollo_dhinangal_sujatha_b.jpg
[thanks- vikatan]

Ananda Vikatan publishes Sujatha’s final column named Apollo Dhinangal.

He wrote this column on the 18th day of hospitalization just before slipping away into coma.

Desikan, Sujatha’s official biographer and good friend writes about the Sujatha’s final moments in a touching column that throws light on a different/unknown side of Sujatha.


lost_abc.jpg

டிவி தொடர்களில் எனக்கு ரொம்பவும் பிடித்தது இரண்டு தொடர்கள். இரண்டுக்கும் ஒரே பெயர். ஒன்று 80களின் முடிவில் DD 2 அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட போது வந்தது. மற்றொன்று தற்போது வந்து கொண்டிருப்பது. தொலைந்து போனவர்கள் – Lost.

சா.கந்தசாமியின் நாவலான தொலைந்து போனவர்கள், பதிமூன்று வாரங்களுக்கு, ஒவ்வொரு வியாழன் இரவும் பத்து மணிக்கு ஒளிபரப்பான போது, எனக்கு டினேஜ் வயது. அந்தத் தொடரில் தொலைந்து போனவர்களில் நானும் ஒருவன். அதற்கு சில வருடங்களுக்க்கு பிறகு, புத்தக சந்தையில் வாங்கி, கந்தசாமியின் நாவலைப் படித்தேன்.

கிராமத்தில் பிள்ளைப் பிராயத்தை கழித்த நான்கு பேர், பல வருடங்களுக்கு பிறகு தன் பழைய வாழ்க்கைய நினைத்துப் பார்த்து, மீண்டும் தன் கிராமத்திலேயே சந்தித்துக் கொள்கிற மாதிரியான கொஞ்சம் நெகிழ்ச்சியான தொடர். நடிகர் ராஜேஷும் அவரின் நண்பர்களாக நடித்தவர்களும் இன்னமும் பெருமைப் பட்டுக் கொள்ளலாம். என்னை ரொம்பவும் ஈர்த்த தொடர் வேறில்லை. லாஸ்டைத் தவிர.

லாஸ்ட்டைப் பற்றி பேசும் முன், கொஞ்சம் பழைய புராணம். டானியல் டிஃபோ (Daniel Defoe) எழுதிய ஆங்கிலத்தின் முதல் நாவலான(1719) Robinson Crusoe படித்திருக்கிறீர்களா ? அதே டினேஜில் ராபின்ஸன் க்ருஸோவை நாவலாக/காமிக்ஸ்ஸாக படித்தேன். பிறகு கிட்டத்தட்ட ஒரு ஐம்பது முறைப் படித்த பின்னும், பிடித்திருந்தது. எப்போதெல்லாம் பாட்டி எனக்கு பிடிக்காத அடையோ, அரிசி உப்புமாவோ செய்கிறாளோ, அப்போதெல்லாம் ராபின்சன் க்ருஸோவைப் படித்தேன். அதில் வரும் க்ருஸோவும் ஃப்ரைடேவும் என்னுடன் ரொம்பவும் நண்பர்களாகிவிட்டார்கள்.

தனியாளாக ஒரு தீவில் வந்து மாட்டிக்கொள்ளும் க்ருஸோ என்றவனைப் பற்றித் தான் கதை. க்ருஸோ அந்த தீவில் அலைந்து திரிந்து தனக்கான வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்கிறான். அந்தத் தீவில், சில பழங்குடி மக்கள் அடிக்கடி வந்து அங்கிருக்கும் கைதிகளை நரபலி கொடுத்து உண்கிறார்கள். அங்கே தான் ஃப்ரைடே என்ற ஆப்ரிக்க இளைஞனை காப்பாற்றுகிறான். இருவரும் சேர்ந்து ஒரு குகையை வாழக்கூடிய வீடாக மாற்றிகிறார்கள். அதைப் படிக்கும் போதெல்லாம் நமக்கும் அப்படி எதாவது நடந்து, ஒரு தீவில் தனியாளாக மாட்டோமா என்று நினைத்துண்டு. இதே மாதிரி ஒரு castaway கதையை மாடர்னாக மாற்றினால் எப்படி இருக்கும். லாஸ்டைப் போல.

சிட்னியில் இருந்து லாஸ் எஞ்சல்ஸ் செல்லும் ஓஷியானிக் ஃப்ளைட் 815, திடிரென்று கிழே விழுகிறது. அது உடைந்து விழுந்த இடம், ஒரு தீவு. அந்த ப்ளைட்டில் பயணித்தவர்களில் சிலர் உயிர் பிழைக்கிறார்கள். தங்களைக் காப்பாற்ற, உதவி வரும் என்று காத்திருக்கிறார்கள். வரவில்லை என்றவுடன், உதவி வரும் வரை அந்தத் தீவில் வாழ முயல்கிறார்கள்.

முதலில் அந்தத் தீவில் தங்களைத் தவிர மற்ற யாரும் இல்லை என்று நினைத்தவர்கள், தங்கள் கூட்டத்தில், ஒவ்வொருவராக மறையும் மர்மத்தைக் கண்டு பிடிக்கப்போய் யாரிடமோ மாட்டிக் கொள்கிறார்கள்.

தன் மணவாழ்க்கையைத் தொலைத்த ஜாக் என்கிற ஒரு அதி நுட்ப சர்ஜனும், தன் தந்தையை கொலை செய்த கைதியாக இருக்கும் கேட் என்ற ஒரு பெண்ணும், லாட்டரியில் மில்லியன் டாலர்கள் விழுந்தும் துரதிர்ஷ்டவசமான ஹர்லி என்ற ஒரு ஆஜானுபாகுவான ஸ்பானிஷ் இளைஞனும், ஒரு அமெரிக்க-இரானிய போலிஸ்காரனும், காலொடிந்த ஜான் லாக் என்கிற கிழ இளைஞரும் என்று ஏகப்பட்ட பாத்திரங்கள். ஒவ்வொடு வாழ்க்கையும் ஒவ்வொரு கிளைக்கதை.

என்ன தான் தொலைந்து போனவர்களை பற்றியதாக கதைக்களன் இருந்தாலும், அந்த விமான விபத்தில் பிழைத்த அத்தனைப் பேரும், வாழ்வைத் தொலைத்தவர்கள். அந்தத் தீவில் தன் தொலைத்த வாழ்வை கண்டுபிடிக்கிறார்கள்.

ஸ்டீபன் கிங் நாவல் போல, முன்னேயும் பின்னேயும் செல்லும் ஒரு பெண்டுலம் கதை. அதிரடி திருப்பங்களுடன் இப்போது வருவது லாஸ்டின் நான்காவது வருடம். ஒவ்வொரு வருடமும் 24 நாற்பது நிமிட எபிசோடுகள் என்று இது வரை அடுத்ததை யூகிக்க முடியாமல் பயணிக்கும் அதிவேகத் தொடர்.

இதைத் தவிர, அழகான ஹவாய் தீவு லொகேஷன்கள், மிக தெளிவான திரைக்கதை, எமாற்றாத எபிசோடுகள், நடிக்கத் தெரிந்த நடிகர்கள் என்று ரொம்பவும் க்ரிப்பிங்காக செல்லும் லாஸ்டை மிஸ் செய்ய முடியாது.

இதுவரைப் பார்த்திராவிட்டால், abc.comல் லாஸ்ட்டின் எல்லா சீஸன் எபிசோட்களையும் போட்டு வைத்திருக்கிறார்கள், பார்த்து விடுங்கள். ஜென்ம சாபல்யம்.


January 30th, 2008

The Davos Question

You Tube took the opportunity of the World Economic Forum which happened at Davos from Jan 23-27. They installed the YouTube Room where a question called The Davos Question, was posted and the world leaders could come in, face a camera and answer the question. The answers were later posted to You Tube.

“What one thing do you think that countries, companies or individuals must do to make the world a better place in 2008?”

That was the question. And here are the answers. Some were exciting and some were not so exciting. Nevertheless a must watch to see how different the reactions are from the leaders/CEOs around the world.