‘புனைவு’ Posts

February 24th, 2010

வீடு

”திஸ் இஸ் ஆஸ்சம்”.

“தாங்ஸ் பிரவீன்”

“ கலக்கிட்டீங்க இப்படி வீட்ட வெச்சியிருப்பீங்கன்னு நினைச்சு கூட பாக்கல”

” இதெல்லாம் ஒரு விஷயமே இல்ல. நான் எப்பவுமே வீட்ட க்ளீனாத்தான் வெச்சுப்பேன். தட்ஸ் அவ் ஐ வாஸ் ப்பாட் அப். அவளும் அப்படித்தான். முதல்ல வீடு, சுத்தம். அப்புறம் தான் மத்ததெல்லாமே. இங்க தான் தினமும் புழங்கறோம், அது பாக்க ஒழுங்கா இல்லனா எப்படி. பட் ஐ நோ எல்லோரும் இப்படி நினைக்கறதில்ல” என்று காப்பியை உறிந்து கொண்டே சொன்ன கணேஷை வியந்து போய் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

“ வெரி ட்ரூ. ஆனா பார்த்திபன் கனவுல ஸ்ரீகாந்த் சொல்லுவான், வீடு என்ன மியூசியமா? எல்லாம் ஒழுங்கா அடுக்கி வைச்ச மாதிரி இருக்க. இவர் அதை புடிச்சுண்டுட்டார். அண்ட்ராயர் முதக்கொண்டு ஹால்ல தான் அலக்கழியும்.”

”அரூ..இட்ஸ் ஓக்கே…” என்றவனை திரும்பி ஒரு முறைப்பு விட்டு மீண்டும் ஆரம்பித்தாள், “உக்காந்த இடத்தில காப்பி வரணும். குடிச்சிட்டு எங்கயாவது ஹீட்டர் கீழ வெச்சுட்டுப் போய்டுவார். கேர்லெஸ் நம்பர் ஒன். எத்தனை சட்டை வச்சிருக்கார்னு கேளுங்க, தெரியாது. மை டாட் வுட் கில் மி இஃப் ஐ வாஸ் லைக் திஸ். இவரோட ஆபீஸ் தான் இவரோட முத வைஃப். நானும் பசங்களும் இவரோட ஹாபி” என்று கண்ணை சுழற்றியபடி பேசிக் கொண்டே போனாள் எனதருமை அருணா.

அந்த இடத்தை விட்டு மெல்லமாய் நகர்ந்தேன். இந்த சனிக்கிழமை மாலை எனக்கு சரியில்லை போலும்.

அந்த வீடு பளிச்சென்று இருந்தது. வேக்யூம் செய்யப்பட்ட கார்பெட்டுகள், துடைத்து வைக்கப்பட்ட கண்ணாடிகள். எல்லாம் வைத்த இடத்தில் வைத்த மாதிரி இருந்தது. நடராஜர் சிலை துடைக்கப்பட்டு வருபவர்களை வரவேற்கிற மாதிரி வைக்கப்பட்டிருந்தது. போஸ் ஸ்பீக்கரில் மாலி குழலூத, ஒருவித ஆஃப்டோன் கலர் சுவரில் கோலாஜாக பேமிலி போட்டோஸ். டிபிகல் சஃப்யர்பன் ஹவுஸ். பாஸ்டனில் இருந்து இருபத்தி இரண்டு கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கும் ஆஷ்லாண்டில், 3000 சதுர அடியில் கட்டப்பட்ட ப்ளாஸ்டர் ஆஃப் பாரிஸ் வீடு. ஐநூறாயிரம் என்று சொன்னதாய் ஞாபகம். வீட்டு வாசலில் தி ராஜாரமன்ஸ் என்று போர்டு சொல்லிற்று.

“இதல்லாமே எப்பவுமே இப்படித் தான் இருக்குமா” என்று அருணா கணேஷின் மனைவியிடம் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தாள். அர்விந்தும் சமிக்‌ஷாவும் அவர்களின் குழந்தைகளுடன் மாடிக்கு சென்றுவிட, அந்த நடராஜர் சிலையை ரசித்தபடி நின்றிருந்தேன்.

“பசங்க சாப்டுட்டாங்க. கமான் லெட்ஸ் ஹாவ் டின்னர்”, கணேஷின் மனைவி செல்வி.

டேபிளில் பரிமாறப்பட்ட டின்னர். எங்களுடைய வீட்டில் எப்பவுமே செல்ஃவ் சர்வ் தான். இதற்கெல்லாம் எங்கே நேரம் இருக்கிறது. விருந்தினர் வந்தாலும் கூட டைனிங்கில் எல்லாவற்றையும் வைத்து விட்டு, அவரவர் எடுத்துக் கொள்ளும் ப்ஃபே சிஸ்டம் தான்.

“எப்பவுமே இரண்டு செட் கட்லெரி இருக்கும். ஒண்ணு டிஷ்வாஷர்ல இருந்துச்சுன்னா, அடுத்த செட். அதனால வீ கேன் டேக் விசிட்டர்ஸ் எனி டைம். சுத்தமா வெந்நீர்ல க்ளீன் பண்ணி உள்ள வெச்சுருவோம்” என்றெல்லாம் செல்வி சொல்லிக் கொண்டே போக, அரு என்னை கொஞ்சம் பாவமாய் பார்த்தாள். கணேஷ் பெருமிதத்தில் இன்னும் ரெண்டு கரண்டி உருளைக்கிழங்கை எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டார்.

“சூப்பர் சமையல். ரொம்ப தாங்ஸ். இதோ கை அலம்பிட்டு வந்து மேல பேசரேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டே கெஸ்ட் பாத்ரூமை தேடிக் கொண்டே போனேன்.

“டாடி!” என்று சமிக்‌ஷா கத்துவது மாடியிலிருந்து கேட்டது.

“ஒண்ணும் இருக்காது. அவளுக்கு எப்பப் பாத்தாலும் ஒரே அடம்” என்று சொன்ன அருணாவுக்கு காது கொடுக்காமல், அப்படியே மேலே ஓடினேன்.

எதிர்ப்பட்ட ரூமில் லைட் போடப்பட்டிருந்தது. உள்ளே நுழைந்த போது, சமிக்‌ஷா ஸ்பான்ஜ் பாப் பொம்மைக்கு போட்டி போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். ”ப்ளீஸ் டோண்ட் ஃபைட் வித் ஹிம்” என்றேன். “சரி டாடி!” என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் சண்டையிட ஆரம்பித்தாள்.

அந்த குழந்தைகள் ரூம் கூட சுத்தமாய் இருந்தது. எல்லா பொம்மைகளையும், ஒரு ஹாமக்கில் கட்டி தொங்க விட்டிருந்தார்கள். தரை சுத்தமாக இருந்தது. இரண்டு குழந்தைகள் அந்த ரூமில் வசிப்பதற்கான அறிகுறி கூட இல்லாமல். வீட்டின் மேல் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று தோன்றியது. அதைவிட வீட்டுக்கு போனவுடன் அருணாவிடமிருந்து விழம் டோஸ் பற்றி கவலை அதிகரித்தது.

ரூமை விட்டு வெளியே வந்தேன். இதைத் தவிர இரண்டு பெட்ரூம்கள் இருப்பதாக பட்டது. லைட் போடாததால் சரியாக தெரியவில்லை. கை அலம்பாதது ஞாபகம் வந்தது. எதிரில் பாத்ரூம் தெரிய, உள்ளே சென்று லைட் போட்டேன்.

கையலம்பி விட்டு, பக்கத்தில் தொங்கும் டவலில் கை துடக்கும் போது கண்ணாடியை பார்த்து, ”நீயும் இருக்கியே வீட்ட பத்திக் கூட அக்கறையில்லாம” என்று ரொம்பவும் மனதுக்குள் பேசினேன். டீஷர்ட்டை இழுத்து விட்டுக் கொண்டேன். அப்போது தான் அங்கே பரவியிருந்த அமைதி உரைத்தது. எதிரில் பாத் டப்பை மூடியிருந்த கர்ட்டன் அழகாயிருந்தது. துணியா ப்ளாஸ்டிக்கா என்று தொட்டுப் பார்க்க நினைத்தேன். ப்ளாஸ்டிக்.

அப்போது என்னவோ தோன்ற, அந்த திரைச்சீலையை சற்று தள்ளி டப்பினுள் எட்டிப் பார்த்தேன். பயந்து போய் கையை பின்னுக்கு இழுத்தேன்.

மூன்று…மூன்று பேர், ஒருவர் மேல் ஒருவர் இடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். சீலையை திறந்த என்னை சற்றே பதட்டத்துடன் பார்த்தார்கள். அவர்கள் மனிதர்கள் என்று சொல்ல முடியாது. குள்ளமாய், க்ரே கலரில், ரொம்பவே அழுக்காய். தலையில் இரண்டு சிறிய வெள்ளைக் கொம்புகள் தெரிந்தன. நகங்கள் விரல் நீளத்துக்கு வளர்ந்திருந்தன. சீராய் ஆனால் வெளியே தெரிகிற மாதிரி மூச்சு விட்டுக் கொண்டு, என்னை ரொம்பவே பயத்துடன் பார்த்துக் கொண்டு.

எதாவது பேச வேண்டுமா என்று கூட தெரியாமல், திரைச் சீலையை மூடி விட்டு, லைட்டை அணைத்து வெளியே வந்தேன். குழந்தைகளை முதலில் கிழே கூட்டிக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். பாத்ரூமிற்கு எதிரில் இருந்த அலமாரிகளின் கதவை திறக்க ஏன் தோன்றியது என்று புரியவில்லை. மெதுவாய் சத்தமிடாமல் திறந்தேன்.

டிஷ்யூ பேப்பர், க்ளீனெக்ஸ், காரெல், ப்ளாஸ்டிக் பேக் இத்தியாதி இத்தியாதி எல்லாம் இருந்தன. தலை சற்று மேலே உயர்த்தி மேல் அலமாரியில் பார்த்த போது, இரண்டு பேர், அதே மாதிரி, அரண்டு போய், தன் சிறிய கால்களை கைகளால் கட்டிக் கொண்டு, என்னை பார்த்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களின் கண்களை சற்று உற்று நோக்கினேன். ஐந்து விநாடிகளுக்கு.

கதவை மூடிவிட்டு, இரண்டு குழந்தைகளையும் தூக்கிக் கொண்டு மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கினேன்.

”அரூ…ஆபிஸ்லேர்ந்து போன். ஐ ஹாவ் டு கோ சூன். கம் லெட்ஸ் ஸ்டார்ட்…”


February 22nd, 2010

ஊசி

ஹப்பா….செம ஜம்ப். என்ன ஒரு நாற்பதடி இருக்குமா? குதிக்கும் போது வலி தெரியாது, அதைப் பற்றி எனக்கும் கவலையில்லை. இந்த வலியை ஓடிக் கொண்டிருக்கும் அந்த ப்பாடுக்கு கொடுக்கப் போகிறேன்.

கால் தரையில் பட்டவுடன் ஓட்டமெடுத்தேன். ஒரு மணிக்கு ஐம்பது கி.மீ வேகம். நெஞ்சடித்துக் கொண்டிருந்தது. ரத்தத்தில் ஏற்றப்பட்டிருந்த ரசாயனம் கொடுத்த வேகம். ரசாயனத்தால் உடல்நலக் கவலையில்லை என்றார்கள் சக ஊசிக்காரர்கள். அவன் வேகமாய்த் தான் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறான். தன்னைத் துரத்தும் போலிஸ்காரனை அறியாமல். காட்டுத்தனமாய் அவனை துரத்தியபடி நான். அவன் பிணமாகவாவது வேண்டும் என்று தானே சொன்னார்கள்.

இங்கிருந்து நகர்ந்தபடி இருக்க வேண்டும். இவனைப் போல மற்றவர்கள் இருக்கலாம். இங்கேயே இருந்தபடி மற்றவர்களிடம் மாட்டிக் கொள்ள நான் தயாரில்லை. படபடத்துக் கொண்டிருந்த நெஞ்சையும் உயிரையும் சற்றே கையில் பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும். இங்கு எதோ இருக்கிறது, நின்று விட்டால் திரும்பி வந்து அடித்துவிடும். ஓட வேண்டும்.

ஐ.டி கார்டில் ஸ்பெஷல் ஸ்பீட் க்ருப் என்று போடப்பட்டிருக்கிறது. என்னை இந்த ஊசிக்கார ஃபோர்சில் தேர்தெடுத்தார்கள் என்று தெரியும். ஏன் என்பதை பற்றி மயித்துக்கும் கவலையில்லை. என்னுடைய தற்போதைய கவலையெல்லாமே, தூரத்தில் கேட்கும் காலடிச் சத்தங்களும், பிய்ந்து போய் தொங்கும் என் முட்டுச் சதை எரியுமா என்பதைப் பற்றித் தான். மக்கள் என்னை மாதிரி ஓட முடியாது. மக்கள் என்று குறிப்பது கிரிமினல்களை. நரக வாசலுக்கு தங்களுடைய உறுப்புக்களை வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு போகப் போகிறார்கள். ஆனால் அதற்கு முன் இந்த கம்னாட்டிகளை மவுண்ட் ரோடை நக்க வைக்கப் போகிறேன்.

காலடிகள் கேட்பது நின்றுவிட்டது. ஒளிந்து கொள்ள வேண்டுமா? இப்படியே உட்கார்ந்து கொள்ளலாம். ஒரு நிமிடத்திற்கு. கண்ணை மூடிக் கொண்டு. காத்திரு.

மூச்சு சீராகிக் கொண்டிருக்கிறது. அவர்கள் எனக்கு துப்பாக்கிகளை கொடுப்பதில்லை. நான் கேள்விப்பட்ட வரை ஊசிக்காரர்களுக்கு துப்பாக்கியில்லை. ஊசிக்குப் பின் அவற்றை சரியாக உபயோகப்படுத்த முடியாது என்பதால். இந்த இரவை விடுவதாயில்லை. அவன் கையில் கிடைத்தால் மண்மூட்டையைப் போல அவன் முகத்தைப் பதம் பார்க்கப் போகிறேன். மூச்சு மீண்டும் பழைய நிலைக்கு திரும்பி வந்தது. ம்ம்…. இனிமேல் அனிதாவை பார்க்க முடியுமா என்று தோன்றியது. என்ன ஆயிற்று அவளுக்கு?

தூ….அந்த தேவடியாமகன் ராஜாவோடு சேர்ந்து என்னை ஏமாற்றியவள்.

சத்தியமாய் ராஜா மாதிரி கழிசடையாய் இருக்க என்னால் முடியது. ஹூம் ஹூம்.

பாக்கெட்டிலிருந்து எடுத்து இடது கையில் மற்றுமொரு ஊசி போட்டுக் கொண்டேன். அடுத்த நொடி மணிக்கு ஐம்பது கிலோமீட்டர் வேகத்தில் ஓடிக் கொண்டிருந்தேன். சே…என்னவோ நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். முதலில் நினைப்பதை நிறுத்து கமாண்டோ. வயதான பெண்மணியை கொன்று விட்டு தப்பி ஓடும் அந்த மாக்கானைக் கண்டுபிடித்து, நெஞ்சாங்கூட்டை பிய்த்துப் போடு. புத்திசாலித்தனமான எண்ணம். இன்னுமொரு மேம்பாலத்திலிருந்து இன்னுமொரு நீண்ட ஜம்ப். அதோ ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான் ப்பாடு. எனக்கு எதன் மேலோ கோபம் வந்தது, கொஞ்ச நேரத்தில் அவனும் அதை தெரிந்து கொள்வான்.


டியர் சுப்புடு,

உங்களின் யாவரும் நலம் விமர்சனம் படித்தேன். படித்தேன் என்பதை விட அதை மிகவும் ரசித்தேன், மதித்தேன். பத்து வருடங்களாக என் மனதின் இருந்த பல சந்தேகங்களும் விடை தந்தது அந்த விமர்சனம். சமீபமாக தமிழில் வந்த மிக முக்கியமான விமர்சனம் இதுதான். இதை கண்டிப்பாக உலகத்தின் எல்லா மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்க வேண்டும். ஜாதி மதம் கடந்த ஒரு சிறந்த பார்வை அது.

கடந்த முப்பது வருடங்களாக தமிழ் நாவல் உலகின் மிக முக்கியமான வாசகரான உங்களை ருஷ்யாவின் விமர்சன எழுத்தாளர் டுபாக்ஸி கேனைகனக்கோவ்வுடன் ஓப்பிட்டு நானும் எனது நண்பர்களும் அடிக்கடி பேசிக்கொள்வோம். என் நண்பன் ஜிக்கி உங்களை நியுசிலாந்தின் ஆத்தி லாக்கர் உடன் இணைத்து பேசப் போக எனக்கு கோபம் வந்து, கையில் இருந்த பீர் பாட்டிலால் அவனது மண்டையை உடைத்து விட்டேன். நான் மதிக்கும் சுப்புடுவின் விமர்சனத்துக்கு அருகில் ஆத்தி எழுதிய ஸ்டார் ட்ரக் விமர்சனம் எல்லாம் தூசு. இப்படி செய்ததற்காக கோபப்படாதீர்கள். என்னுடய பல பெண் நண்பர்கள் சதா சர்வ காலமும் உங்களை பற்றித் தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் படிப்பது உங்கள் எழுத்துக்களை மட்டும் தான். நிஷிதா உங்கள் புகைப்படத்தை தான் மொபைலின் பேக்கரவுண்டாக வைத்து கொண்டிருக்கிறாள்.

உலகில் இருக்கும் பலவிதமான விஷயங்களை பற்றியும் உங்களின் கருத்துக்களை அறிய முற்படும் பல கோடிப் பேர்களில் நானும் ஒருவன். காலை எழுந்தவுடன் பல் தேய்பதற்கு முன் படிப்பது உங்கள் வலைதளத்தை தான். ஒருநாள் நீங்கள் எழுதாவிட்டால் எனக்கு தூக்கம் வருவதில்லை. மீண்டும் மீண்டும் நீங்கள் முன்பு எழுதியதையே படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இதுவரை உங்களில் ஆறுபத்தி எட்டு பத்திகளை பல்லாயிரக்கணக்கான முறை படித்து விட்டேன். என் பக்கத்து வீட்டு தாத்தாவிடம் உங்களின் புனைகதையை படித்துக் காட்ட சந்தோஷத்தில் குதிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்.

இந்த கடிதத்தை நீங்கள் வலைதளத்தில் பதிப்பிக்க மாட்டீர்கள். இதைப் போல உங்களுக்கு ஏராளமான கடிதங்கள் குவியலாம். இதை உங்கள் வலைதளத்தில் ஏற்றினால், எனக்கு ஜென்ம சாபல்யம். நிஷிதா உங்களுக்கு ஒரு பெரிய ‘ஹாய்’ சொன்னாள்.

ஜூன் 5, 2009
சிவராமன்
குடவாசல்.

சிவராம்,

முதலில் குடவாசலில் இருக்கும் அந்த ஜம்பு கோலி சோடா கடை இன்னும் இருக்கிறதா. சிறுவயதில் எனக்கு என் தந்தை அங்கு கோலி சோடா வாங்கித் தந்தார். பின்பு பல முறை பார்க் ஷெராடனில் தீர்த்தசவாரி செய்யும் போதெல்லாம், அந்த கோலி சோடா தான் ஞாபகம் வரும்.

நீங்கள் எழுதியதெல்லாம் எனக்கு பழகி போய் விட்டது. தசாவதாரத்தின் பாடலை பற்றி நான் எழுதிய அந்த நுண்ணிய விளக்கத்தை படித்து கமல் போன் செய்து பாராட்டினார். டுவிட்டரை பற்றி நான் எழுதிய பத்தியை ஆப்ரிக்காவின் பீலாயுவில் சர்சையை உருவாக்கியிருக்கிறது. விக்கிபிடியாவில் என்னையும் இரானின் பாரூட் டுமாரருக்கையும் இணைத்து கொண்டாடுகிறார்கள். எதிர் வீட்டில் சந்தியா பூனையை பார்க்கும் பொழுது என் கர்வம் உடைகிறது.

எண்பதுகளில் என்னுடைய எட்டாவது வயதிலேயே என்னை பெண்கள் சுற்றி வர ஆரம்பித்தார்கள். இன்று வரை என் மெயில் பாக்ஸை திறந்தாலே, இங்கே வரியா, போன் பண்ணுவாயா என்று ஏகப்பட்ட மெயில்கள்.

போன வாரம் ஜகன் பரமேஷ்வர் என்பவர் டுவிட்டரில் எனக்கு கானா பாடத் தெரியாது என்று எழுதியிருந்தார். அவருக்கு பதிலை இன்று முதல் ஆயிரத்தெட்டு டுவீட்டுகளாக எழுத உள்ளேன். பிக்கடோர் நிறுவனம் அந்த பதில்களை இணைத்து சுப்புடுவும் ஜிகினா கானாக்களும் என்று புத்தகம் போட ரெடியா உள்ளார்கள். இதற்கு அட்வான்ஸாக 10,000 ருபாய் செக் கொடுத்தார்கள். இன்று ஞாயிறாக உள்ளதால் அதை என்காஷ்(என் காசு) செய்ய முடியவில்லை. நண்பர்கள் யாராவது சிங்கிள் டீக்கு மூன்று மணிக்குள் கைக்காசு கொடுத்தால் நன்றாக இருக்கும். அதற்கு பிறகு நான் பெங்களூருக்கு ப்ளைட்டில் சென்று இரவு ஷெராட்டனில் தங்கப் போகிறேன்.

1:16:15 pm.


அப்பா சற்றே சதைப் போட்டிருந்தார். ப்ரீத்ஸின் சாப்பாடும், பேத்திகளுடனான விளையாட்டும் அவரை மீண்டும் பழைய நிலைக்கு திருப்பியிருந்தன.

மூன்று மாதங்களுக்கு முன் சியாட்டல் விமான நிலையத்தில் அப்பாவை பார்த்த போது, ரொம்பவும் மெலிந்து போயிருந்தார். இன்னும் வயதாகியிருந்தது. தலை முடி நிறைய நரைத்திருந்தது. அம்மாவுக்கு பின் அப்பா தனிமையானது என்னமோ உண்மை தான். ஆனாலும் பூஜை புனஸ்காரம், அயோத்தியா மண்டபம், மார்கழி மாத இசைக் கச்சேரிகள் என்று தன்னை பிசியாக வைத்துக் கொண்டிருப்பதாக சொன்னாலும், தனிமையின் வலி அவரிடம் தெரிந்தது. நான் காரை எழாவது மாடியின் ஒரு மூலையில் பார்க் செய்துவிட்டு, ஸ்ரீயை தூக்கிக் கொண்டு போவதற்குள், விமானம் வந்திருந்தது. அப்பா கன்வேயர் பெல்டில் பெட்டியை தேடிக் கொண்டிருந்த போது, “தா..த்..தா” என்று ஸ்ரீ லேசாக கத்த, திரும்பி பார்த்து, ஹலோ டா என்று ஸ்ரீயை பார்த்துச் சிரித்தார். டக்கென்று கைகொடுத்தேன். கையைத் தட்டி விட்டு என்னைக் கட்டிக் கொண்டார். பக்கத்தில் பார்த்த போது அப்பாவிடம் இரண்டு நாள் பயணக் களைப்பும் தாடியும் தெரிந்தது. எதோ டீலில் பிடித்து கொஞ்சம் சீப்பாக டிக்கெட் வாங்கியிருந்தேன். இந்தியாவிலிருந்து சிங்கப்பூர் ஹாங்காங் வழியாக ஜப்பான் வந்து லாஸ் எஞ்சல்சில் ப்ளைட் மாறி சியாட்டல் வந்திருந்தார்.

“இது தான் இந்த டீவியோட ரிமோட்டா ?” என்று அப்பா கேட்க, பழைய நினைவிலிருந்து மீண்டு வந்தேன்.

“ம்..ஆமாமா, அதுதான். அந்த ரெட் பட்டனை அழுத்துப்பா, ஆஃப் ஆயிடும்” என்றேன். மீண்டும் சியாட்டல் டைம்ஸ் படிக்க ஆரம்பித்திருந்தார். அவர் படித்து முடிக்கும் முன், எங்களை பற்றிய ஒரு சின்ன ப்ளாஷ்பேக்.

மைக்ரோசாப்டில் எஸ்.குயூ.எல் டேட்டாபேஸ் விற்பண்ணன் நான், கோப்ஸ்/கோபி என்கிற கோபி சேஷகோபாலன். அமெரிக்கா வந்து ஐந்து வருடங்களாகின்றன. நான்கு வருடங்களாக மைக்ரோசாப்டில் வேலை செய்கிறேன். மனைவி ப்ரீதி என்கிற ப்ரீத்ஸ். மற்றோர் பெயர் தெரியாத நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் ஆரக்கிள் புலி. இருவரும் இங்கு வந்து செய்த உருப்படியான விஷயம் எங்களின் இரண்டாவது மகள், ஸ்ரீ. முதல் பெண் காயத்ரி, பெங்களூரில், மழை கொட்டிய ஒரு நள்ளிரவில் பிறந்தாள். காரை ரோட்டில் பார்க் செய்யப் போனவன் திரும்பி வருவதற்குள் சிசேரியன் செய்திருந்தார்கள். போன வருடம் தான் பிரபலமான ஓல்ட் ரெட்மண்ட் ரோடில் வீடு வாங்கியிருந்தேன். 520தாயிரம் டாலர்கள். முப்பது வருட லோன் தான் என்றாலும், மைரோசாப்டில் கொட்டித் தான் கொடுக்கிறார்கள் என்றாலும், லோன் வாங்கிய சில நாட்களுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.

என்னை பற்றியே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன், செல்பிஷ் இடியட். அப்பா சேஷகோபாலன். உயரமாக ஒல்லியாக கண்ணாடி அணிந்திருக்கும் ஒரு கவர்மெண்ட் சர்வண்ட் தோற்றம். “சேஷு இருந்தாத்தான் கல்யாணமே கலை கட்டும்…கூப்பிடுறா அவனை” என்று பாக்கியம் மன்னிப் பாட்டி சொல்லும் அளவுக்கு, அப்பாவுக்கு செல்வாக்கு. ரொம்பவும் அப்பிராணி ஆனாலும் சுவாரசியமானவர். எங்கோ கும்பகோணத்தில் பிறந்து, படித்து, அம்மாவை கடலூரில் திருமணித்து, தேனாம்பேட் ஏஜிஎஸ் ஆபிஸில் கணக்கெழுதி வாலண்டரி ரிடையர்மெண்ட் வாங்கிய எங்கள் டாட். டாட் என்றவுடன் நினைவுக்கு வருகிறான் தம்பி. ஸ்டான்போர்டில் பெலோஷிப்பில் பி.ஹெச்.டி படித்து, கல்யாணமே வேண்டாம் என்று தற்போது யுரோப்பில் டூர் அடித்துக் கொண்டு, ஆண்டஸ் மலையை ஹைக் செய்கிறேன் என்று போன வருடம் காலை உடைத்ததுக் கொண்ட அன்பு பிரதர், சந்திரஷேகர்(சந்திரசேகர் என்றால் கோபம் வரும்). 250தாயிரம் டாலர்கள் ஹெட்ச் பண்ட்டில் இன்வெஸ்ட் செய்திருக்கிறான். என்னை விட கெட்டிக்காரன்.

அம்மா பூரணி, ஹவுஸ்வொய்ப். ஆபீஸ் போய் கொண்டிருந்த அப்பாவை, “ஆமா..நீங்க ஆபிஸ் போகலைன்னு யாரழுதா. பசங்க ரெண்டும் கை நிறைய சம்பாதிக்குதுங்க, வேலையை விட்டுட்டு என்னோட பிரதோஷத்துக்கு வாங்க” என்று அப்பாவை நச்சரித்து ரிடையர்மெண்ட் வாங்க வைத்தவள். அப்பா வேலையை விட வைத்து இரண்டு வாரத்தில், ஏன் என்ன என்று தெரியாமல் அம்மா உயிரை விட்டாள். அப்போது இந்தியா சென்ற போது பார்த்த அப்பாவை மீண்டும் இப்போது தான் பார்க்கிறோம்.

அமெரிக்காவுக்கு வந்த இந்த மாதங்களில், அப்பா ரொம்பவும் மாறிவிடவில்லை. காலையில் எழுந்து, குளுரிலும் குளித்தார். சகஸ்ரநாமம் சொன்னார். மங்கி தொப்பியை போட்டுக் கொண்டு வாக்கிங் போனார். சி.என். என் பார்த்தார். நானும் ப்ரீதியும் ஆபிஸுக்கு போனபோது, ஸ்ரீயுடன் விளையாடினார். சாயங்காலம் சியாட்டல் டைம்ஸ் படித்ததார். இதோ இன்னும் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

“ப்பா…புக் ஸ்டோர் போகணும்னு சொன்னீங்களே…வரீங்களா போலாம்”

“நாழி ஆச்சே, பரவாயில்லயா ? குளிருதா வெளியே” பத்திரிக்கையை மூடி வைத்துக் கொண்டே கேட்டார்.

“அதெல்லாம் பரவாயில்லை. கார்ல தான போறோம். ஆமா எதுக்குப்பா புக் ஸ்டோர். கேட்ட புக்கு எல்லாம் ப்ரீயா லைப்ரரில கிடைக்கும்”

“இல்லடா இங்கயும் புக்கு கடை எப்படி இருக்குனு பார்க்க வேண்ட்டாமா. அதான்”, என்றார். மங்கி தொப்பியும் கழுத்து வர மூடிய லெதர் கோட்டும் போட்டுக் கொண்ட்டார்.

அப்பா ஜீன்ஸ் அணிந்தது லாஸ் வேகாஸில் தான். நயாகரா பார்க்க போக வேண்டும் என்றார். “அங்க ஒண்ணும் பெரிசா இல்லை, வெறும் தண்ணி விழறது. உங்களோட எல்.டி.சீ போட்டு குத்தாலம் டூர் போனமே அதே மாதிரி தான் இங்கயும்” என்று மனதை மாற்றி நான் தான் லாஸ் வேகாஸ் கூட்டிக் கொண்டு போனேன். சியாட்டலிலிருந்து நயாகரா செல்ல ஆளுக்கு 500 டாலராவது ஆகும். இதற்கு மேல் கார் ரெண்டல், ஹோட்டல், சாப்பாடு என்று ஒரு மூவாயிரமாவது பச்சா வரும். லாஸ் வேகாஸ் இதோ அருகில் இருக்கிறது. தடுக்கி விழுந்தால் எஸ் எப் ஓ. அங்கிருந்து பத்து தப்படி வைத்தால் லாஸ் வேகாஸ் சொர்க்கம். லாஸ் வேகாஸை அப்பா ரொம்பவும் விரும்பவில்லை என்று தோன்றியது. ப்ளாக் ஜாக் கற்றுக் கொடுத்தேன். கொஞ்சம் விளையாடினார். ஸ்லாட் மெஷினில் கொஞ்ச நேரம் தட்டினார். ரூமுக்கு போய் படுத்துக் கொண்டார். குழந்தைகளுடன் சர்க்கஸ் சர்க்கஸில் விளையாடினார். பயப்படாமல் 108வது மாடியின் மேல் ஜயண்ட்வீலில் சுற்றினார்.

பார்னஸ் அண்டு நோபில் புத்தகக் கடையில், ஆர்வமாய் உலா வந்தவர் காயத்திரி கேட்டாள் என்று ஆறேழு புத்தகங்களை விலை பார்க்காமல் வாங்கினார். தனக்காக ரிச்சர்ட் டாகின்ஸின் தி காட் டெல்யூஷன் வாங்கினார். பில் போடும் போடு உச்சுக் கொட்டின என்னைப் பார்த்து, “டேய் நான் சம்பாதிச்ச பணம் டா, நிறைய இருக்கு கவலைப்படாத.” “ஹவ் மச் டிட் யூ சே ஸார்” என்று தனது ஐசிஐசியின் இண்டர்நேஷனல் கிரெடிட் கார்டில் கட்டினார்.

எனக்கு ஆத்திரமாக வந்தது. யாராவது இந்த புத்தகத்தை எல்லாம் பணம் கொடுத்து வாங்குவார்களா ? என்ன பணத் திமிர் இந்த வயசில். அதுவும் சொந்த பையன் கிட்ட என்று மனதுக்குள் கடிந்து கொண்டேன். அவர் கண்டு கொண்டதாக தெரியவில்லை. காரில் திரும்பும் போது இருவரும் பேசிக் கொள்ளவில்லை.

நாளை தாங்க்ஸ்கிவ்ங் என்பதால் ஐ-90யில் ஏகப்பட்ட ட்ராபிக். ஒரு வழியாக வீடு வந்து சேர்ந்தோம். அடுத்த நாள் காலை எழுந்து சியாட்டல் டைம்ஸில் வரும் ப்ளாக் ப்ரைடே தள்ளுபடி விற்பனையை பார்த்துக் கொண்டிருதேன்.

“என்ன அதிசயமா பேப்பர் படிக்கற. ஸ்டாக் மார்கெட் மட்டும் தான் படிப்ப” என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தார்.

“ஒண்ணுமில்லை. நான் சென்னேல்ல ப்ளாக் ப்ரைடே. அந்த அட்வெடைஸ்மெண்ட் பார்த்துட்டு இருக்கேன். எப்பேர்ப்பட்ட மில்லியனர் கூட அன்னிக்கு தான் எலக்ட்ரானிக்ஸ் வாங்குவான். Thats the way the system works here. It’s damn cheap tomorrow” என்றேன்.

“நீ என்ன வாங்கப் போற ?”

” ப்ரீதி ஒரு கேக் மேக்கர் கேக்கறா. எனக்கு ஒரு hdtv வேணும். ரெண்டுதுக்கும் டீல் இருக்கு. அதான் பார்த்துட்டு இருக்கேன். நாளைக்கு காலங்கார்த்தால போனா வாங்கிடலாம்”

“ஓ..அப்படியா”

“நீங்க வரீங்களா ?”

“ஷ்யர்”

“ப்ரீதி…அப்பா என்கூட பெஸ்ட் பைக்கு வராராம். நாளைக்கு கார்த்தால, we are getting started early.” என்று சொல்லிவிட்டு குளிக்க போனேன்.

வெள்ளிக்கிழமை காலை நாலு மணிக்கு கிளம்பினோம். Best Buyயில் ஏக கூட்டம். பார்க்கிங் செய்ய இடமில்லாமல் அரை மைல் தள்ளி பார்க் செய்து நடந்தோம். இன்னும் கடை திறந்தபாடில்லை. வெளியே கூட்டம் முண்டியத்தது. லைனில் இருந்த சிலர், சின்ன டெண்ட் போட்டு படுத்திருந்தார்கள். அப்பா இதையெல்லாம் ரசித்துக் கொண்டே வந்தார். சரியாக ஐந்து மணிக்கு நடை திறந்தார்கள். அத்தனை கூட்டமும் உள்ளே ஓடியது.

அப்பா பின்னே மெல்ல வர, கூட்டத்துடன் கூட்டமாக நானும் உள்ளே ஓடினேன். ஆளாளுக்கு கையில் கிடைத்தை எடுத்துக் கொண்டார்கள். வலது பக்க மூலையில் இருந்த டீவி செக் ஷனுக்கு சென்றேன். அதற்குள் நான் தேடிய மாடல் டீவி காணாமல் போயிருந்தது. ஒரு நான்கைந்து தான் ஸ்டாக் இருந்திருக்கும், யாரோ வாங்கிப் போய் விட்டார்கள். ப்ரீதி கேக் மேக்கர் கேட்டது அப்போதுதான் ஞாபகம் வந்தது. டக்கென்று கன்ஸூமர் அப்ளயன்ஸ் பக்கம் போனேன். அங்கும் ஒன்றையும் காணவில்லை. எதோ அரசியல்வாதியின் மரணத்திற்கு பின் கடையை சூறையாடியது போலிருந்தது. ஆங்காங்கே மெமரி பென் ட்ரைவ் வாங்க கூட்டம் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தது.

மொபைலில் ப்ரீதியிடம் விஷயத்தை சொன்னேன். “உங்களுக்கு டீவி மேல தான் கண்ணு. you could have first gone for this” என்றாள். அப்பா கண்ணாடி அணிந்து கூட்டத்தை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். போகலாம் என்று சைகை காட்டியவுடன், வாசலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்.

திரும்பி காருக்கு நடக்கும் போது, ” என்னடா உம்முனு வர…உன் டீவி கிடைக்கலயா” என்றார்.

“இல்லப்பா.. ஸ்டாக் காலி” என்றேன். ஒரு கையால் காரை ஓட்டிக் கொண்டு, மொபைல்போனில் எங்கு டீவி ஸ்டாக் இருக்கிறது என்று பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன்.

வீட்டிற்கு வந்தவுடன் இண்டெர்நெட்டில் ஒரு இரண்டு மணி நேரம் துழாவினேன். கிடைத்தபாடில்லை. இனிமே அடுத்த வருஷம் தான் டீவி என்று சொல்லிக்கொண்டேன்.

சனிக்கிழமை வந்தவுடன் தான் உரைத்தது, இன்று அப்பா ஊருக்கு கிளம்புகிறார். க்ராண்ட்பா ஊருக்கு போகிறார் என்றவுடன் பெரியவள் அழுது அழுது டெம்பரேச்சர் வந்து விட்டது. அப்பா பெட்டி எல்லாம் ஒழுங்கா ரெடி செய்து வைத்திருந்தார். பேத்திகளுடன் சற்று விளையாடிவிட்டு, டிபன் சாப்பிட்டு, விபூதி இட்டுக் கொண்டு ஊருக்கு செல்ல கிளம்பினார். குழந்தைக்கு ஜுரம் குறையாததால், ப்ரீதியையும் குழந்தைகளையும் விட்டுவிட்டு நாங்கள் இருவர் மட்டும் கிளம்பினோம். அப்பா குழந்தைகள் இருவரையும் உச்சி முகர்ந்து கிளம்பினார்.

காரில் ஏர்போர்ட் செல்லும் போது ஐ-5வில் பயங்கர கூட்டம். தாங்க்ஸ்கிவ்விங் வீக்கெண்ட், ஆதலால், எல்லாரும் ஊருக்கு திரும்பிச் செல்ல, ஹைவேயில் இடமில்லை. மழை வேறு கொட்டித் தள்ளியது. ஈரமான அந்த மாலையில் ட்ராபிக் ஊர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தது. அப்பாவுக்காக சீடியில் எம்.எஸ்ஸின் ‘ஹரி தும் ஹரோ’ மீரா பஜன் பாடிக் கொண்டிருந்தது.

“ஆமா ஏண்டா அந்த டீவி கிடைக்கலயா” என்று என்னைப் பார்த்து மெல்ல திரும்பி கேட்டார் அப்பா.

“இல்லப்பா. ஸ்டாக் தீர்ந்து போச்சுன்னு சொன்னேனே”

” ஏன் வேற டீவி வாங்கலாமே. அதில என்ன ஸ்பெஷல் ?”

“இல்ல அதில தான் டிஸ்கவுண்ட் டீல் எல்லாம் இருக்கு. ஆயிரம் ரூவா டீவி, எட்டுநூறு ரூபாய்க்கு கிடைக்கும்”

“அதுக்காக, அடுத்த வருஷம் வர வெயிட் பண்ணப்போறியா என்ன ?”

“ஏன் அதனால என்ன. சும்மா ஏன் காசை வேஸ்ட் பண்ணணும்”

“சொல்றேனு கோவிச்சுக்காத, ப்ரீதிக்கு அந்த கேக் மேக்கர் வாங்கிக் கொடுத்தா என்ன. அவ தான் டீல் இல்லனாலும் பரவாயில்ல கோபி, வாங்கிக் கொடுங்கன்னு கேட்டாள்ல”

“அவ கேப்பா. அதெல்லாம் வேஸ்டுப் பா. உங்களுக்கு புரியாது. இந்த ஊருல பாதி வேஸ்டா செலவு தான்”

“கோபி, நீ எவ்ளோ சம்பாதிக்கற. ஒரு எழாயிரம் டாலர் இருக்குமா மாசம். ப்ரீதி எவ்ளோ சம்பாதிக்கறா. இதையெல்லாம் வெச்சுட்டு என்ன பண்ணப் போற, சொல்லு. ஒண்ணு புரிஞ்சுக்கோ, உன் கையில இல்லாதது உன் பணமில்லை. பாங்குல போட்டு வைக்கிறது எல்லாம் உன் பணமில்லை. ஷ்யூரிட்டியில்லை. அப்படி இருக்கிற பணத்துக்கு அர்த்தமில்லை”

“…அதில்ல பா. எதுக்கு வேஸ்ட் பண்ணனும்னு தான்…”

ட்ராபிக் கொஞ்சம் மூவ் செய்ய ஆரம்பித்தது. இதே ஸ்பீடில் போனா இன்னும் பத்து நிமிடங்களில் ஏர்போர்ட்டை அடைந்து விடலாம்.

“life is fleeting. ரொம்ப டெம்பரரி. இந்த சில டிகேட்ஸுக்காக தான் இவ்ளோ கஷ்டமும். அதனால் இருக்கிற போது எஞ்சாய் பண்ணுடா. நீ எதோ மாசத்துக்கு மூவாயிரம் இந்திய ரூபாய்ல சம்பாதிச்சா யோசிக்கலாம். அமெரிக்கால இருக்க, டாலர்ல சம்பாதிக்கற, ஏன் யோசிக்கற. இந்த ஊர்காரன பாரு, சம்பாதிக்கரான் செலவு செய்யறான். அந்த அளவுக்கு இருக்க சொல்லல, ஒரு இருநூறு டாலருக்காக ஒரு வருஷம் புது டீவிக்கு வெயிட் பண்ணாலாம்னு இருக்க. அதுக்காக ஏற்கனவே ஒரு நாலு மணி நேரம் வேஸ்ட் பண்ணிட்ட. you are working below you wage, my son. இந்த டீவி டீலை தேடின நாலு மணி நேரத்தில, நீ வேலை செஞ்சிருந்தா எவ்ளோ சம்பாதிச்சிருப்ப ? சும்மா ஒரு பேச்சுக்கு சொல்லு.”

” என்ன டாக்ஸ் எல்லாம் போக நூத்தி எண்பது டாலர் வந்திருக்கும்”

” so, புரியுதா நான் சொல்ல வரது. அப்படியே நீ இங்க வாங்கி வாங்கி போண்டியாயிட்டனு வச்சுக்க, மெட்ராஸ் வா. எதாவது ஐடி கம்பெனில வேலை கிடைக்காதா. நமக்குனு ஆர்ய கவுடா ரோடில வீடு இருக்கு. ஏற்கனெவே ஒரு கோடி கொடுத்து அபார்ட்மெண்ட் கட்ட ஆளுங்க வெயிட் பண்ணறாங்க. போய் பாத்தா தான் தெரியும், வீடு இருக்கா இல்ல கேக்காம அபார்ட்மெண்ட் காம்ப்ளெக்ஸ் கட்டிண்ட்டாங்களான்னு. ஞாபகம் இருக்கா, அம்மாவுக்கு திடீருனு உடம்பு வந்த போது, நான் மியாட்ல இருந்து ஹெலிகாப்டர்ல பாம்பேக்கு உங்கம்மாவை airlift பண்ண ரெடியாயிருந்தேன், கூட வர டாக்டர் இல்லனு அனுப்பமுடியல. அந்த ஆர்ய கவுடா வீட்டால என்ன பிரயோஜனம், my wife was long gone” என்று சொல்லும் போது குரல் விம்மிற்று.

விமான நிலையம் வந்து விட, பார்க்கிங்கில் வண்டியை விட்டு, பெட்டிகளை ட்ராலியில் வைத்து தள்ளிக் கொண்டு வந்தேன். திடீரென்று அப்பா இப்படி பேசியது எனக்கு ஷாக்காயிருந்தது. இரண்டு பேரும் பேசாமல் நடந்து கொண்டிருந்தோம். தன் கேட்டுக்கு வந்தவுடன், பர்சில் இருந்த பாஸ்போர்ட்டை சரி பார்த்துக் கொண்டார்.

“சரிடா கோபி. நான் கிளம்பறேன்.” என்றார். டக்கென்று கட்டிக் கொண்டேன்.

” கவலைப் படாத. போய் போன் பண்ணறேன். பசங்கள பாத்துக்கோ”.

“சரிப்பா. ஓகே” என்றேன். அவர் செக்-இன் செய்ய காரிடாரில் நடந்து போய் கண்ணிலிருந்து மறைந்து போனார்.

காரை எடுத்துக் கொண்டு வீடு திரும்பும் போது, அழுகை பொத்துக் கொண்டு வந்தது. கரெக்டாகத் தான் சொன்னார். பணம் என்ன பணம். தன் குழந்தை கேட்ட புத்தகம் வாங்கித் தர முடியாமல். மனைவி கேட்கும் வீட்டுச் சாமான் வாங்கித் தர முடியாமல். working below your wage, my son. என்ன ஒரு சரியான வார்த்தை. திடீரென்று, திரும்பவும் அப்பாவை பார்ப்போமா என்று பயம் வந்தது. அவர் கையசைத்து விட்டு நடந்து போனது ஞாபகம் வந்தது. இனிமேல் இவரை இந்தியா போனால் தான் ரத்தமும் சதையுமாய் சந்திக்க முடியும், அதுவர யாஹூ சாட்டில் தான் பார்க்க முடியும். வயது வேறு ஆகி விட்டது. கண்டிப்பாய் நயாகரா கூட்டிக் கொண்டு போயிருக்க வேண்டும். கேட்ட புத்தகத்தை வாங்கிக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். டேரக்ட் ப்ளைட்டில் அனுப்பியிருக்க வேண்டும். சே !!

மழை நின்றிருந்தது. ட்ராபிக் சற்று குறைய, அரை மணிக்குப் பின் வீட்டருகே வந்து விட்டேன். கண்ணில் பட்ட வால் மார்ட்டின் உள்ளே நழைந்தேன். டீவி செக் ஷனில் நான் தேடிய டீவி 250டாலர் மலிவாய், எழுநூற்றி ஐம்பதுக்கு டீலில் கிடைத்தது. வாங்கினேன். அடுத்ததாக கேக் மேக்கர் டீலில் கிடைக்கிறதா என்று தேடிப் பார்க்க வேண்டும்.